Halkalı Güvercin ve Dostları çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Bu, Arap dilinin en eski hayvan masallarından biridir. İbnü'l-Mukaffa'nın bin iki yüz yılı aşkın bir süre önce yazdığı ünlü masal kitabı Kelile ve Dimne'den gelir ve birkaç küçük, güçsüz yaratığın sadece gerçek dost oldukları için nasıl her avcıdan güçlü olduğunu anlatır.

Altın kumullarla taşlı tepelerin arasındaki yeşil bir vahada koca, gölgeli bir ağaç vardı. Dallarında, yukarıda oturup aşağıda olan biten her şeyi izlemeyi seven bir karga yaşardı.

Bir sabah karga, omzunda bir ağla kumların üstünden yürüyen bir avcı gördü. Avcı ağı yere yaydı, üstüne bir avuç tane saçtı ve bir çalının arkasına saklanıp beklemeye başladı.

Çok geçmeden vahanın üstünden bir güvercin sürüsü geçti. En önde, boynunda siyah bir halka olan yumuşak gri bir güvercin uçuyordu: sürünün en akıllısı ve kraliçesi olan halkalı güvercin. Güvercinler güneşte parıldayan taneleri gördü, hepsi birden yemeye indi ve ağ üstlerine kapandı.

Güvercinler çırpındı, kanat çırptı, her biri başka bir yöne çekti; ağ ise onları daha da sıkı sardı. Avcı koşarak geliyordu.

"Durun!" diye seslendi halkalı güvercin. "Her birimiz tek başına çırpınırsak hepimiz yakalanırız. Ama hep birlikte, aynı anda uçarsak ağı da alıp götürebiliriz. Hazır mısınız? Şimdi!"

Güvercinler hep birlikte kanat çırptı ve ağ yavaş yavaş, içindeki bütün güvercinlerle birlikte kumdan kalkıp göğe yükseldi. Avcı var gücüyle peşlerinden koştu, ama onlar tepelerin üstünden uçup gitti; sonunda avcı vazgeçip soluklanmak için kuma oturdu.

Karga hayran kalmıştı. "Bunun sonunu görmeliyim," dedi ve güvercinlerin peşinden uçtu.

Halkalı güvercin sürüsünü, yerde küçük bir yuvanın açıldığı bir taş yığınına götürdü. "Zirek!" diye seslendi. "Zirek, dostum, dışarı çık!"

Yuvadan yuvarlak kulaklı, parlak gözlü küçük kahverengi bir fare başını uzattı. Halkalı güvercinin en eski dostu Zirek'ti bu. Onu ağın içinde görünce hemen yanına koştu ve boynundaki ipi kemirmeye başladı.

"Hayır," dedi halkalı güvercin. "Önce arkadaşlarımı birer birer kurtar, beni en sona bırak. Beni kurtardıktan sonra yorulursan birini geride bırakabilirsin. Ama beni asla bırakmazsın."

Böylece Zirek bütün güvercinlerin iplerini birbiri ardına kemirdi, en son da halkalı güvercininkini. Bütün sürü özgür ve mutlu evine uçtu.

Karga her şeyi yakındaki bir kayanın üstünden izlemişti. "Zirek," dedi, "seninle dost olmak istiyorum."

"Sen mi?" dedi fare, yuvasına doğru gerileyerek. "Kargalar fare yer! Nasıl dost olabiliriz?"

"Seni yesem bir öğünüm olur," dedi karga. "Dostum olursan ömür boyu bir dostum olur. Hem ne kadar iyi bir dost olduğunu az önce gördüm." Fare biraz düşündü, sonra dışarı çıktı; o günden sonra karga ile fare dost oldu.

Sonra karga, Zirek'i hurma ağaçlarının arasında bir pınarın beslediği göle, dostu kaplumbağanın yanına taşıdı. Kaplumbağa yavaş, bilge ve çok iyi kalpliydi; üçü suyun kenarına oturup saatlerce konuştu. Bir gün bir avcıdan korkmuş bir ceylan çölden koşa koşa geldi; dostlar onu karşılayıp yatıştırdı, o da yanlarında kaldı. Artık dört dost vardı: karga, fare, kaplumbağa ve ceylan.

Ama bir gün avcı geri döndü ve gölün kıyısında yavaş yavaş yürüyen kaplumbağayı buldu. Onu alıp çuvalına koydu, ağzını sıkıca bağladı ve evinin yolunu tuttu.

Dostlar çaresiz kaldı; ta ki farenin aklına bir fikir gelene kadar. "Ceylan," dedi, "avcının önüne çık ve yaralıymış gibi yap. Topalla, tökezle, seni izlemesine izin ver. Karga, sen de sanki düşmek üzereymiş gibi onun üstünde uç. Avcı seni kovalamak için çuvalı bırakınca kaplumbağayı ben kurtarırım."

Ceylan kumların üstünde topallayarak yürüdü, karga da tepesinde döndü; avcı da "Ceylan kaplumbağadan daha büyük bir av!" diye düşündü. Çuvalı bırakıp onun peşinden koştu. Zirek hemen ipi kemirdi, kaplumbağa da dışarı çıkıp sazların arasına saklandı. Ceylan ise avcı yaklaşır yaklaşmaz rüzgâr gibi sıçrayıp kaçtı.

Avcı çuvalına döndüğünde çuval boştu, ipinde de küçük bir delik vardı. Başını kaşıdı, etrafa bakındı ve eli boş evine döndü.

Dört dost, karga, fare, kaplumbağa ve ceylan, vahadaki gölün kıyısında güvenle ve mutlulukla birlikte yaşadı. Çünkü halkalı güvercinin bildiğini öğrenmişlerdi: Küçükler ve güçsüzler tek başlarına kolayca yakalanır, ama birlikte olunca hiçbir ağ onları tutamaz.