Görev Merkezi, Beni Duyuyor musun? çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Toprak, Ay yolculuğu için hayalinde bir çanta hazırlamıştı. İçinde bir sandviç, el feneri ve sabırlı oyuncak tavşanı vardı. Kahvaltıda Ay'ın giriş kapısını sordu. Planetaryuma vardıklarında aklında daha birçok soru birikmişti. Bugün uzay kampına katılacaktı. Kocaman kubbenin altında belki bu sorulardan birkaçına cevap bulurdu. Yol boyunca kaldırım taşlarını Ay'daki kraterlere benzetti; hangisine tavşanının sığacağını düşündü.

Turuncu kamp tulumunu giyince kendini yolculuğa biraz daha hazır hissetti. Eğitmen, kraterli Ay maketinin yanındaki mavi kapsülü gösterdi. “Bu bir simülatör. Görevi burada canlandıracağız. Bina dışına çıkmayacağız.” Toprak bir dizini yere koyup maketteki yuvarlak çukuru gösterdi. Gerçek Ay'a gitmek harika olurdu. Şimdilik yolculuğu oyunla denemek de heyecan vericiydi. Kapsülün açık kapısından sınıfın mavi zemini görünüyordu.

İlk görevde Toprak ile takım arkadaşı Ekin, üç sünger taşı bir tepside taşıyacaktı. Herkes bir sapı tuttu. “Bu tarafa!” dedi Toprak. Aynı anda Ekin, “Dur, dönelim!” diye seslendi. Biri adım attı, öbürü durdu. Tepsi eğildi. Üç yumuşak taş minderli zemine yuvarlandı. Kimseye bir şey olmamıştı ama Toprak'ın yanakları utançtan ısındı. Daha kapsüle bile girmeden görev şaşmıştı.

Topuklarının üzerine oturdu. Ekin boş tepsiye baktı. “Ne dediğini duyamadım.” Toprak da Ekin'i duymamıştı. İkisi de konuşurken ötekine yer kalmamıştı. “Önce tepsiyi yere koyalım,” dedi Toprak. Taşları topladılar. Bu kez Toprak, Ekin'in nerede durmak istediğini sorup cevabını bekledi. Üçe kadar yavaşça sayarak kaldırdılar. Tepsi dümdüz gitti. Beklemek de bir işi yapmanın parçası olabiliyordu.

Eğitmen, yüz kısmı açık bir oyun kaskı getirdi. “Bu yalnızca kostüm. Gerçek uzay yürüyüşü kaskı, astronotun çevresinde uygun basıncı koruyan ve soluyacağı oksijeni sağlayan giysinin bir parçasıdır.” Toprak kaskı kısaca denedi, sonra rafa bıraktı. Sınıftaki görev için bir kulaklık yeterliydi. Kaskın içinden bakınca arkadaşının yüzü yine hemen karşısındaydı. Burada nefes almak için özel bir düzeneğe ihtiyaçları yoktu.

Ekin, astronotların neden havada süzüldüğünü sordu. Eğitmen oyuncak uzay aracını Dünya küresinin çevresinde dolaştırdı. “Yörüngede araç ve içindekiler Dünya'nın çevresinde birlikte düşer. Yerçekimi onları çekmeye devam eder.” Toprak süzülen bir sandviç düşündü. Ama burada ayakları yerde kalacaktı. Simülatör yolculuğu canlandırıyordu; yerçekimini ortadan kaldırmıyordu. Oyuncak tavşanı da bu sınıfta havaya bırakılsa yere düşerdi.

Sonra resimli kontrol kartını öğrendiler. Kulak resmi, durup dinlemeyi hatırlatıyordu. Fiş, kulaklık bağlantısını kontrol etmekti. Mavi daire, çağrı düğmesine basıp konuşmak ve cevabı beklemekti. Bu kamp oyununda adımlar böyleydi. Ses hâlâ gelmezse eğitmene el kaldıracaklardı. Toprak resimleri parmağıyla sırayla izledi. Sonuncuya atlamadı. Ekin de kartı rahatça görebileceği bir yere koydu.

Kapsüle oturduklarında eğitmen rahat olup olmadıklarını kontrol etti. Sonra hemen dışarıdaki görev kontrol masasına geçti. “Üç, iki, bir!” Ekranda Ay büyüdü. Gerçek bir fırlatma yoktu; Toprak açık kapıdan sınıfı görüyordu. Yine de karnının içinde minik bir roket kıpırdanıyor gibiydi. Kulaklıktan gelen ses, örnek taşları toplamaya hazırlanmalarını söyledi. İki arkadaş birbirine baktı.

Eğitmen, alıştırmanın bir parçası olarak oyun telsizini sessize aldı. Ses birden kesildi. “Alo? Alo!” dedi Ekin. Toprak ellerini düğmelerin üzerinde durdurdu. Hangisine basmalıydı? Hepsini denese mi? Omuzları kulaklarına doğru kalkmıştı. Sonra karttaki küçük kulak resmini gördü. Nefesini verdi. “Sırayla konuşalım,” dedi yavaşça. Ekin sustu, kartı sabit tuttu. Sınıf hâlâ aydınlık ve güvenliydi; eğitmen hemen yakındaydı.

Toprak ikinci resme geçti. Alıştırma panelindeki kulaklık fişi gevşemişti. Küçük, güvenli bağlantıyı dikkatle yerine oturttu. Başka hiçbir şeye dokunması gerekmiyordu. Mavi çağrı düğmesine bastı. “Görev kontrol, burası kapsül. Bizi duyuyor musunuz?” Sonra bekledi. Eğitmen bağlantıyı yeniden açtı. “Sizi net duyuyoruz.” Toprak'ın yüzü rahatladı. “Biz de sizi duyuyoruz!” Ekin gülümsedi. Sessizlik artık korkutucu değildi; cevaba yer açmıştı.

“Örnekleri tepsiye koyun,” dedi görev kontrol. Toprak duyduğunu tekrarladı, Ekin onayladı. Üç sünger taşı sırayla topladılar. Yeniden tepsinin saplarını tuttuklarında Toprak önce arkadaşına baktı. Ekin başını salladı. Tepsiyi birlikte, eğmeden dönüş bölümüne taşıdılar. Ekrandaki gri Ay'ın yerini masmavi Dünya aldı. Görev tamamlanmıştı. İkisi de sevinçle güldü; bu kez sesleri birbirini bastırmıyordu.

Kapsülden çıkınca eğitmen yanlarına çömeldi. “Yavaşladınız, kontrol ettiniz, birbirinizi dinlediniz.” Ekin, Toprak'ın gevşek fişi bulduğunu söyledi. Toprak da arkadaşının kartı tuttuğunu, cevabı beklediğini anlattı. Tek başlarına tepsinin iki sapını taşıyamazlardı. Övgü bütün takımındı. Toprak yeniden Ay maketine baktı. Ayakları Dünya'daydı. Hayalindeki çantaya sandviçle fenerin yanına bir şey daha koyacaktı: arkadaşını duyacak kadar sessizlik.