Balıkçı ile Cin çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Binbir Gece Masalları'nın ilk gecelerinde Şehrazat, ağında çok tuhaf bir şey bulan yoksul, yaşlı bir balıkçının masalını anlatır. İşte o masal, küçükler için.

Bir zamanlar deniz kıyısındaki küçük bir kasabada yaşlı bir balıkçı yaşardı. Yoksuldu ama dürüsttü ve hiç bozmadığı bir kuralı vardı: Her gün yuvarlak ağını denize dört kez atar, ne bir eksik ne bir fazla, deniz ne verirse onu alırdı.

Bir sabah şafakta balıkçı küçük ahşap kayığını sakin, pembe sulara doğru çekti; yanında da denizi her şeyden çok seven torunu vardı. Balıkçı kıç tarafta ayağa kalktı, ağı başının üstünde döndürüp attı; ağ havada bir çiçek gibi açıldı ve suya battı.

Çektiğinde ağ ağırdı. Ama içinde delik deşik, sular damlayan eski bir sandaletten başka bir şey yoktu. Çocuk onu iki parmağının ucuyla kaldırıp burnunu kırıştırdı, balıkçı da güldü.

İkinci atışta koca bir yosun yığını çıktı. Üçüncüsünde çamur ve kırık deniz kabuklarıyla dolu bir sepet. "Bir atış daha," dedi balıkçı. "Sonuncusu denizin armağanıdır."

Dördüncü atış öyle ağırdı ki ikisi ağı kayığa zor çektiler. Kıyıya kürek çekip ağı kuma serdiler: ortasında karpuz büyüklüğünde, ağzı kurşun bir tıpayla kapatılmış pirinç bir kavanoz duruyordu.

"Belki içi altın doludur," dedi balıkçı. Bıçağını çıkardı ve yavaş yavaş, dikkatle kurşun tıpayı gevşetip çekti.

Hiçbir şey olmadı. Sonra kavanozdan ince bir duman kıvrıldı. Sonra daha fazlası, daha da fazlası; mavi, yeşil, dönen dumanlar sahilin üstünde yükseldi, yükseldi, güneşi bile kapattı. Ve duman toplanıp bir cine dönüştü: kule kadar uzun, kıvırcık koca sakallı, gür kaşlı bir cin; kollarını gerdi, uykulu gözlerini ovuşturdu.

Balıkçı kumun üstüne geriye düştü. Çocuk ağzı açık yukarı baktı.

"Beni kim çıkardı?" diye gürledi cin; sesi deniz üstünde gök gürültüsü gibi yuvarlandı. "Yüzlerce yıl önce bu kavanoza kapatılıp denize atıldım. İlk yüz yıl, beni kim kurtarırsa sonsuza dek zengin edeceğime söz verdim. Kimse gelmedi. Sonraki yüz yıl, beni kim kurtarırsa her dileğini yerine getireceğime söz verdim. Kimse gelmedi. Sonra öfkelendim ve beni kim çıkarırsa ona kızacağıma yemin ettim!"

Balıkçı takkesinden ayak parmaklarına kadar titredi. Ama torunu dimdik durdu, koca cine ve küçük kavanoza baktı ve çok, çok hızlı düşündü.

"Dur," dedi çocuk. "Anlamadığım bir şey var. Sen o kadar büyüksün ki başın bulutlara değiyor. O küçük kavanoza asla sığmış olamazsın. İnanmıyorum."

"İnanmıyor musun?" diye kükredi cin. "Bana mı? Ben oraya yüzlerce yıl sığdım! İzle de gör!"

Cin dönmeye, küçülmeye başladı, yeniden dumana dönüştü; duman döne döne pirinç kavanozun içine aktı, ta ki son tutam da içeri kayana kadar. Çocuk göz açıp kapayıncaya kadar kurşun tıpayı alıp sıkıca yerine taktı.

"Çıkarın beni! Çıkarın beni!" diye geldi kavanozun içinden küçük, boğuk bir ses. "Şaka yapıyordum! Söz veriyorum, iyi olacağım. Sonsuza dek iyi olacağım, sizi de zengin edeceğim!"

Balıkçı ile çocuk birbirlerine baktı. "Söz veriyor musun?" diye sordu çocuk. "Gerçekten mi?"

"Söz veriyorum," dedi küçük ses. Çocuk tıpayı çekti ve cin yeniden kavanozdan yükseldi, ama bu kez gülümsüyordu.

"Ağınızı alın," dedi cin, "ve beni izleyin." Onları kasabanın arkasındaki tepelerin, bir vadinin üstünden geçirip dağların arasında hiçbir balıkçının görmediği gizli bir göle götürdü. Berrak suda dört renk balık yüzüyordu: beyaz, kırmızı, mavi ve sarı balıklar.

"Ağını bir kez at," dedi cin, "balıkları da sultana götür." Balıkçı ağını attı; ağdan her renkten birer tane, dört balık çıktı. Sonra cin dumandan elini salladı ve bulutların arasında eriyip gitti.

Balıkçı ile torunu dört balığı pirinç bir leğende sultanın sarayına taşıdılar. Sultan ömründe böyle balıklar görmemişti; öyle sevindi ki balıkçıya bir kese dolusu altın verdi.

O günden sonra yaşlı balıkçı bir daha para derdi çekmedi. Denizi sevdiği için yine her sabah kayığıyla açılır, ağını yine günde dört kez atardı. Ama hep şunu söylerdi: Sudan çıkardığı en güzel şey ne kavanozdu ne de dört renkli balıklar; torununun cine sorduğu o akıllı soruydu.