Ali Baba ve Kırk Haramiler çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Evvel zaman içinde, tepelerin eteğindeki kerpiç evli küçük bir kasabada Ali Baba adında yoksul bir oduncu yaşardı. İyi kalpli bir karısı, iki gri eşeği ve Mercan adında küçük bir kızı vardı. Mercan'ın gözü sokaktaki herkesten keskin, aklı herkesten çabuktu. Her sabah babasıyla taşlık tepelere odun toplamaya çıkar, her akşam eşekleri tepeleme yüklü dönerlerdi.

Sıcak bir sabah, bir demet çalı bağlarlarken Mercan durup uzağı gösterdi. Ovada koca bir toz bulutu yükseliyordu ve içinde dörtnala tepelere doğru gelen bir grup atlı vardı.

"Çabuk!" diye fısıldadı Ali Baba. Eşekleri bir kayanın arkasına bağladılar ve dik bir kaya duvarının yanındaki yapraklı büyük ağaca tırmandılar. Baba kız dalların arasına saklanıp iki uyuyan baykuş gibi kıpırdamadan beklediler.

Atlılar tam ağacın altında durdu. Koyu renk pelerinler giymişlerdi, heybeleri ağzına kadar doluydu. Düzgün kara sakallı, uzun boylu reisleri çıplak kayanın önüne yürüdü, kolunu kaldırdı ve gür bir sesle bağırdı:

"Açıl susam açıl!"

Derin bir gürültüyle kayanın kapı biçimli bir parçası büyük bir kapı gibi açıldı. Atlılar atlarını birer birer içeri soktu; sonuncusu da girince kaya hiç kıpırdamamış gibi arkalarından kapandı. Mercan nefesini tuttu ve bu tuhaf sözü aklında tekrar tekrar söyledi.

Uzun bir süre sonra kaya yeniden açıldı, atlılar boş heybelerle çıktı, reis "Kapan susam kapan!" dedi ve hepsi toz bulutu içinde uzaklaştı.

Tepeler sessizleşince Mercan ağaçtan kayıp indi, kayanın önünde durdu ve fısıldadı: "Açıl susam açıl!"

Kaya gürledi ve açıldı. İçeride sıcak, altın renkli bir ışıkla aydınlanan bir mağara vardı. Rulo rulo halılar, her renkten ipek toplar, pirinç lambalar, bakır tepsiler ve suyun üstündeki güneş gibi parıldayan yığın yığın altın... Mercan'ın ağzı açık kaldı.

"Bu atlılar hırsız," dedi Ali Baba yavaşça, "bunların hepsi çalınmış. Biz yalnızca ailemizi doyuracak kadar azını alırız, onu da paylaşırız." Birkaç küçük kese doldurdu, eşeklerin üstündeki odunların altına sakladı. Çıkarken Mercan dönüp "Kapan susam kapan!" dedi ve kaya kapandı.

Evde ne kadar altınları olduğunu öğrenmek istediler. Mercan koşup Kasım Amca'nın karısından tahta bir tahıl ölçeği ödünç aldı. Kasım Amca, Ali Baba'nın zengin ağabeyiydi; karısıyla birlikte kediler kadar meraklıydılar. Kadın ölçeğin dibine biraz bal mumu sürmüştü; Mercan ölçeği geri götürdüğünde dibinde bir altın yapışıp kalmıştı. O akşam açgözlü Kasım Amca kapıyı çaldı, dürüst Ali Baba da ona sırrı anlattı.

Ertesi gün Kasım Amca on katırla tek başına mağaraya koştu. "Açıl susam açıl!" deyip içeri girdi. Öyle heyecanlandı ki çuval üstüne çuval doldurdu, her şeyi unuttu. Çıkmak için döndüğünde sözü hiç hatırlayamadı.

"Açıl arpa açıl!" diye bağırdı. Kaya kıpırdamadı. "Açıl buğday açıl! Açıl pirinç açıl! Açıl nohut açıl!" Hiçbir şey olmadı.

Endişelenen Mercan ile babası onun peşinden gelmişti. Kayanın dışından Kasım Amca'nın pazardaki bütün tahılları saydığını duyuyorlardı. Mercan ellerini ağzına götürüp bağırdı: "Açıl susam açıl!" Kaya açıldı, Kasım Amca sarığı bir kulağına kaymış, elleri bomboş yuvarlanarak dışarı çıktı. Tam o sırada tepede bir toz bulutu belirdi: atlılar geri dönüyordu. Üçü birden var güçleriyle eve koştular.

Ama Kasım Amca dolu çuvallarını mağaranın ağzında bırakmıştı. Haramiler onları bulunca reis köpürdü: "Birisi sözümüzü biliyor. Kim olduğunu bulun!"

Birkaç gün sonra haramilerden biri kasabaya sızdı, biraz soruşturdu ve Ali Baba'nın evini buldu. Karanlıkta bulabilsinler diye kapıya tebeşirle küçük beyaz bir daire çizdi. Ama Mercan onu görmüştü. Adam gider gitmez bir tebeşir aldı ve sokaktaki bütün kapılara aynı daireyi çizdi. O gece haramiler sinsice geldiklerinde her kapıda bir daire buldular ve söylene söylene geri döndüler.

Bir dahaki sefere bir harami Ali Baba'nın kapı pervazına küçük kırmızı bir işaret yaptı. Mercan şafakta onu buldu, gülümsedi ve sokaktaki bütün pervazlara kırmızı bir işaret çizdi. Haramiler yine hangi evin hangisi olduğunu anlayamadı.

Bunun üzerine reis yeni bir plan kurdu. Bir akşam Ali Baba'nın kapısına, katırlarına iri toprak küpler yüklemiş, şık giyimli bir yağ tüccarı geldi. "Çok uzaktan geliyorum," dedi, "kalacak yerim yok. Bu geceyi burada geçirebilir miyim?" Yolcuyu hiç geri çevirmeyen Ali Baba onu içeri buyur etti, küpler avluya indirildi.

Sofrada aile ekmeğini ve hurmasını misafiriyle paylaştı, Mercan da ona küçük tuz kabını uzattı. Tüccar elini kaldırdı. "Bana tuz yok, teşekkür ederim," dedi, fazlasıyla geniş bir gülümsemeyle.

Mercan kaşlarını çattı. Herkes bilir: bir ailenin tuzunu ekmeğini yiyen misafir onların dostu olur, onlara asla kötülük edemez. Tuzdan kaçan bir misafir, diye düşündü, mutlaka bir şey planlıyordur.

Gece geç saatte mutfaktaki lambanın yağı bitti. Mercan küçük bir pirinç lamba alıp ay ışığıyla aydınlanan avluya parmak uçlarında indi; tüccarın küplerinden biraz yağ alacaktı. İlk kapağı kaldırınca içeriden bir ses fısıldadı: "Vakit geldi mi?"

Mercan'ın kalbi küt küt attı ama hemen düşündü. Sesini olabildiğince kalın ve boğuk yaptı ve cevap verdi: "Daha değil!" Bir sonraki küpten aynı fısıltı geldi, o da aynı kalın sesle cevap verdi. Yalnızca bir küpte yağ vardı; ötekilerin her birinde reisin işaretini bekleyen bir harami saklanıyordu.

Mercan usulca, usulca bütün kapakları sıkıca bastırdı ve hiçbiri dışarı çıkamasın diye her birini iple bağladı. Sonra koşup babasını ve bütün komşuları uyandırdı.

Sabah kasaba bekçileri büyük bir arabayla geldi. Küpleri içindeki haramilerle birlikte götürdüler, sahte yağ tüccarını da kadıya teslim ettiler. Kimse incinmedi ve haramiler bir daha kimseyi rahatsız etmedi.

Ali Baba mağaradaki altınları kasabanın yoksullarıyla paylaştı; o sokakta artık aç yatan kimse kalmadı. Kırk haramilerin hikâyesini anlatan herkes de sonunda hep aynı şeyi söyledi: Ali Baba'nın evini kurtaran sihirli söz değil, akıllı Mercan'ın keskin gözleri ve çabuk aklıydı.