Ali Baba en de veertig rovers een gepersonaliseerd boek met jouw kind als held

Lang geleden woonde er in een stadje van lemen huizen aan de rand van de heuvels een arme houthakker die Ali Baba heette. Hij had een lieve vrouw, twee grijze ezels en een jongste kind dat Marjana heette, met de scherpste ogen en het snelste verstand van de hele straat. Elke ochtend trok Marjana met haar vader de rotsige heuvels in om brandhout te sprokkelen, en elke avond kwamen ze thuis met hoog beladen ezels.

Op een warme ochtend, terwijl ze een bos takken vastbonden, bleef Marjana staan en wees. Ver weg op de vlakte steeg een grote stofwolk op, en daarin zag ze ruiters, een hele bende, die recht op de heuvels af galoppeerden.

“Snel!” fluisterde Ali Baba. Ze bonden de ezels vast achter een rotsblok en klommen in een grote, bladrijke boom die naast een steile rotswand groeide. Vader en dochter verstopten zich tussen de takken en hielden zich zo stil als twee slapende uilen.

De ruiters hielden hun paarden in, vlak onder de boom. Ze droegen donkere mantels en hadden zware zadeltassen bij zich, en hun aanvoerder, een lange man met een keurige zwarte baard, liep naar de kale rots, stak één arm omhoog en riep met luide stem:

“Sesam, open u!”

Met een diep gerommel zwaaide een stuk rots in de vorm van een deur open, als een grote poort. Een voor een leidden de ruiters hun paarden naar binnen, en toen de laatste binnen was, rolde de rots achter hen dicht alsof hij nooit had bewogen. Marjana hield haar adem in en zei de vreemde woorden steeds opnieuw in haar hoofd.

Na een hele tijd ging de rots weer open, de ruiters kwamen naar buiten met lege zadeltassen, de aanvoerder riep “Sesam, sluit u!” en de hele bende galoppeerde weg in een wolk van stof.

Toen het stil was in de heuvels, liet Marjana zich uit de boom glijden, ging voor de rots staan en fluisterde: “Sesam, open u!”

De rots rommelde en ging open. Binnen lag een grot vol warm, gouden licht. Er lagen rollen tapijt en balen zijde in alle kleuren, koperen lampen en schalen, en bergen en bergen gouden munten die glinsterden als zonlicht op het water. Marjana’s mond viel open.

“Die ruiters zijn dieven,” zei Ali Baba zacht, “en dit is allemaal gestolen. We nemen maar een klein beetje, genoeg om ons gezin te eten te geven, en we zullen het delen.” Hij vulde maar een paar kleine zakjes, verstopte ze onder het brandhout op de ezels, en op weg naar buiten draaide Marjana zich om en zei: “Sesam, sluit u!” De rots rolde dicht.

Thuis wilde het gezin weten hoeveel goud ze hadden, dus rende Marjana naar de buren om een houten graanmaat te lenen van de vrouw van oom Cassim. Oom Cassim was de rijke broer van Ali Baba, en hij en zijn vrouw waren zo nieuwsgierig als katten. Ze had een beetje was op de bodem van de maat gesmeerd, en toen Marjana hem terugbracht, zat er een gouden munt aan vastgeplakt. Diezelfde avond kwam hebzuchtige oom Cassim aankloppen, en Ali Baba, die een eerlijk man was, vertelde hem het geheim.

De volgende dag haastte oom Cassim zich in z’n eentje met tien muilezels naar de grot. “Sesam, open u!” riep hij, en hij ging naar binnen. Hij vulde zak na zak na zak, zo opgewonden dat hij al het andere vergat, en toen hij weg wilde gaan, wist hij het woord helemaal niet meer.

“Gerst, open u!” riep hij. De rots bewoog niet. “Tarwe, open u! Rijst, open u! Kikkererwten, open u!” Niets.

Marjana en haar vader waren hem ongerust achternagegaan. Van buiten de rots hoorden ze hem elk graan van de markt opnoemen. Marjana zette haar handen als een toeter aan haar mond en riep: “Sesam, open u!” De rots zwaaide open en oom Cassim tuimelde naar buiten, met zijn tulband scheef over één oor en helemaal niets in zijn handen. Op dat moment verscheen er op de heuveltop een stofwolk: de ruiters kwamen terug. Ze renden alle drie naar huis, zo hard als hun benen hen konden dragen.

Maar oom Cassim had zijn volle zakken bij de ingang van de grot laten liggen, en toen de dieven ze vonden, was de aanvoerder woedend. “Iemand kent ons woord,” zei hij. “Zoek uit wie.”

Een paar dagen later sloop een van de dieven het stadje in, stelde hier en daar een vraag en vond het huis van Ali Baba. Hij tekende een klein wit krijtrondje op de deur, zodat de bende het in het donker kon terugvinden. Maar Marjana had hem gezien. Zodra hij weg was, haalde ze een stuk krijt en tekende precies hetzelfde rondje op elke deur in de straat. Die nacht kwamen de dieven aangeslopen en vonden ze een rondje op elke deur, en ze moesten mopperend weer naar huis.

De volgende keer zette een dief een klein rood teken op de deurpost van Ali Baba. Marjana vond het bij het ochtendgloren, glimlachte en zette een rood teken op elke deurpost in de straat. Weer konden de dieven de huizen niet uit elkaar houden.

Dus bedacht de aanvoerder een nieuw plan. Op een avond kwam er een goedgeklede oliekoopman bij de poort van Ali Baba aan, met muilezels die hoge kruiken van klei droegen. “Ik heb een lange reis achter de rug,” zei hij, “en ik heb nergens om te slapen. Mag ik hier overnachten?” Ali Baba, die nooit een reiziger wegstuurde, liet hem binnen, en de kruiken werden op de binnenplaats gezet.

Bij het avondeten deelde het gezin brood en dadels met hun gast, en Marjana gaf hem het schaaltje zout aan. De koopman stak zijn hand op. “Geen zout voor mij, dank je wel,” zei hij met een glimlach die veel te breed was.

Marjana fronste. Iedereen weet dat een gast die het brood en het zout van een gezin eet, hun vriend wordt en hun nooit kwaad kan doen. Een gast die het zout weigert, dacht ze, moet iets van plan zijn.

Laat die nacht raakte de olie in de keukenlamp op. Marjana pakte een klein koperen lampje en sloop op haar tenen de maanverlichte binnenplaats op om een beetje olie te lenen uit de kruiken van de koopman. Toen ze het eerste deksel optilde, fluisterde er een stem van binnenuit: “Is het tijd?”

Marjana’s hart bonsde, maar ze dacht snel na. Ze maakte haar stem zo diep en zo zwaar als ze kon en antwoordde: “Nog niet!” Bij de volgende kruik klonk hetzelfde gefluister, en hetzelfde diepe antwoord. Maar één kruik zat vol olie; in alle andere zat een dief verstopt, die wachtte op het teken van de aanvoerder.

Stil, heel stil, drukte Marjana elk deksel stevig dicht en bond het vast met touw, zodat niemand eruit kon. Toen rende ze naar haar vader en maakte hem en alle buren wakker.

’s Ochtends kwam de stadswacht met een grote kar. Ze droegen de kruiken weg, dieven en al, en brachten de valse oliekoopman naar de rechter. Niemand raakte gewond, en de bende dieven heeft nooit meer iemand lastiggevallen.

Ali Baba deelde het goud uit de grot met de armen van het stadje, zodat geen enkel gezin in de straat honger hoefde te lijden. En wanneer mensen het verhaal van de veertig rovers vertelden, zeiden ze aan het eind altijd hetzelfde: het was niet het toverwoord dat het huis van Ali Baba had gered, maar de scherpe ogen en het snelle verstand van slimme Marjana.