Adım Adım Robot çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Çarşamba günleri son zil çaldıktan sonra okulun fen sınıfı bilim kulübüne dönüşürdü. Masalar birleştirilir, raflar boş kutular, şişe kapakları ve karton rulolarla dolardı. Rüzgar okulda en çok burayı severdi.

O çarşamba bilim kulübü öğretmeni Selin Öğretmen içeri kocaman bir kutu getirdi ve masaya usulca bıraktı.

“Bugün robot yapıyoruz,” dedi.

Kutunun kapağını kaldırdı. İçeride sıra sıra küçük, beyaz, yuvarlak robotlar duruyordu. Her birinin üstünde minik tuşlar vardı: ileri oku, geri oku, sola dönme oku, sağa dönme oku, yeşil, yuvarlak bir başlat tuşu ve gri bir silme tuşu.

“Cuma günü kulüp gösterimiz var,” dedi Selin Öğretmen. “Her biriniz bir robot gövdesi yapacak, sonra robotunu masadaki labirentten geçirecek. Aileler de davetli.”

Rüzgar'ın ağzı açık kaldı. Gerçek bir robot!

Önce gövde yapıldı. Selin Öğretmen küçük bir kutunun üstüne makasla kare bir delik açtı, böylece ok tuşları dışarıdan görünecekti. Pilleri de o taktı, çünkü makas da pil de büyüklerin işiydi. Rüzgar kutuyu gök mavisine boyadı, sonra iki turuncu şişe kapağını yapıştırıcı çubukla öne yapıştırdı. Tıpkı göz gibi olmuşlardı. Ucunda sarı bir ponpon olan kıvrık bir tel anten de takınca robot tamamlandı.

“Robotunun adı ne?” diye sordu Selin Öğretmen.

Rüzgar hiç düşünmedi bile. “Şimşek.”

Labirent, karelere bölünmüş kocaman beyaz bir kartondu. Her kare tam bir robot adımı kadardı. Kartondan duvarlar dik duruyordu. Bir köşede başlangıç için yeşil bir nokta, karşı köşede bitiş için parlak, altın bir yıldız vardı.

“Küçük başla,” dedi Selin Öğretmen. “İki adım dene.”

Rüzgar Şimşek'i yeşil noktaya koydu, iki kez ileri tuşuna, sonra başlata bastı. Şimşek vızıldadı, tam bir kare gitti, tam bir kare daha gitti, durdu ve bip dedi.

Rüzgar kahkahayla el çırptı. “Saydı!”

“Bir basış bir adımdır,” dedi Selin Öğretmen. “Sıralı adımlardan oluşan listeye de program denir.”

Labirent hiç zor görünmüyordu. Rüzgar plan yapmadan, bütün labirent için tuşlara art arda, olabildiğince hızlı bastı. Sonra başlat.

Şimşek ilerledi, döndü, yine ilerledi, sonra yanlış yöne dönüp burnunu karton duvara çarptı. Ardından masanın kenarına doğru gitti; Selin Öğretmen onu son anda yakaladı.

Birkaç çocuk kıkırdadı. Rüzgar'ın yanakları kızardı. Kollarını kavuşturup arkasına yaslandı.

“Şimşek bozuk.”

Selin Öğretmen gözleri aynı hizaya gelsin diye yanına diz çöktü. “Şimşek bozuk değil,” dedi yavaşça. “Robot ne söylersen onu yapar. Tam olarak bastığın tuşları, tam o sırayla. Yanlış yöne gidiyorsa adımların birinde bir yanlış vardır. Programcılar bu tür yanlışlara hata der.”

“Hata,” diye tekrarladı Rüzgar, parmağını çenesine koyarak.

“Programcılar hataları deneyerek bulur,” dedi Selin Öğretmen. “Her seferinde birkaç adım.”

Masaya küçük kâğıt kartlardan bir deste koydu. Her kartın üstünde bir ok çizilmişti.

Bu kez Rüzgar hiçbir tuşa dokunmadı. Ok kartlarını yolun üstüne dizdi: her kareye bir kart, her adıma bir kart. Sonra parmağıyla labirentte kare kare yürüdü, kartları ayak izleri gibi okudu.

Sonra deneme zamanı geldi. Rüzgar önce silme tuşuna bastı, Şimşek her şeyi unuttu. Yalnızca ilk üç adımı girdi. Başlat. Kusursuz! Yine sildi, bu kez beş adım. Yine kusursuz. Sildi, yedi adım.

Üçüncü dönüşte Şimşek durdu ve Rüzgar eğildi. Robot artık tam ona bakıyordu.

“Aa!” Rüzgar ok kartını havaya kaldırdı. “Şimşek bana bakınca onun sağı benim solum oluyor!”

Kartın oku sola bakıyordu. Şimşek'in gözünden bakınca sağa bakmalıydı. Rüzgar kartı çevirdi, robotu sildi, bütün adımları yeniden girdi ve başlata bastı. Şimşek denemenin sonuna kadar gitti.

“Hata bulundu,” dedi Selin Öğretmen gülümseyerek.

Cuma günü okulun salonu ailelerle doluydu. Dedesi en ön sıradan el sallıyordu.

Sıra Rüzgar'a gelince Şimşek'i yeşil noktaya koydu ve önce silme tuşuna bastı. Sonra ok kartlarına bakarak bütün adımları tek tek, dikkatle girdi ve başlata bastı.

Şimşek gitti, döndü, gitti, döndü; bütün duvarların yanından, o zor üçüncü dönüşten geçti ve tam altın yıldızın üstünde durdu.

Bütün salon alkışladı. En çok da dedesi.

Yan masada ise Bora'nın robotu hep kendi etrafında dönüyordu. Bora ağlamak üzereydi.

Rüzgar yanına gitti, kartlarını onunla adım adım okudu. Bütün kartlar doğruydu.

“Önce silme tuşuna bastın mı?” diye sordu Rüzgar.

Bora'nın gözleri kocaman oldu. Basmamıştı. Robotu eski adımları hâlâ hatırlıyordu. Birlikte sildiler, adımları yeniden girip başlattılar ve Bora'nın robotu da labirenti geçti.

Selin Öğretmen ikisinin omzuna elini koydu. “İşte gerçek programcılar böyle yapar,” dedi. “Plan yapar, dener, hataları bulur ve birbirine yardım eder.”

Rüzgar, altın yıldızın üstünde ponponlu anteni sallanan Şimşek'e baktı ve gülümsedi. Büyük sorunlar küçük adımlarla çözülüyordu.