Yavru Köpeğin En İyi Arkadaşı çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Aral, hatırladığı günden beri bir yavru köpek istiyordu. Oyuncak değil, gerçek bir köpek: ıslak burunlu, kuyruğu hiç durmayan bir köpek. Cumartesi sabahı annesiyle birlikte hayvan barınağına gittiler. Orada köpekler kendi ailelerini bekliyordu.

Barınak görevlisi onları minderli, aydınlık bir odaya aldı. "Yere otur, ellerini aşağıda tut," dedi. "Bırak, yavru seni kendisi seçsin."

Kapı açıldı ve içeri tüyleri karmakarışık, krem rengi, kestane benekli bir yavru köpek yuvarlandı. Bir kulağı dimdikti, öteki katlanmış bir sayfa gibi aşağı düşmüştü. Önce annenin ayakkabılarını kokladı, sonra minderi. Ardından doğruca Aral'a gidip başparmağını yaladı.

"Bu Biber," dedi görevli. "Dört aylık. Yavru köpeğin her gün aynı saatlerde mamaya, taze suya, sık sık dışarı çıkmaya ve sabırla verilen küçük derslere ihtiyacı vardır. Her gün. Yağmur yağsa bile."

Aral Biber'e baktı. Biber de Aral'a. "Söz veriyorum," dedi Aral. "Sana çok iyi bakacağım."

O akşam Biber bütün evi keşfetti. Mutfağa yumuşak, yuvarlak bir yatak, bir kap su ve düğümlü bir ip oyuncak kondu. Annesi buzdolabına resimli bir saat yapıştırdı: kahvaltı, öğle, ikindi, akşam. Yavruların midesi küçüktür; az az ama sık sık yerler. Sonunda Biber, Aral'ın terliğinin yanında kıvrılıp uyudu.

Ama yavru köpeğe bakmak göründüğü kadar kolay değildi.

Pazartesi yağmur yağdı. Aral yorganın altından hiç çıkmak istemedi. Fakat Biber arka kapının önünde inliyordu; yavruların sık sık dışarı çıkması gerekir. Aral verdiği sözü hatırladı. Kapüşonunu taktı, kayışı Biber'in nane yeşili göğüs tasmasına bağladı. Annesi kocaman şemsiyeyi tuttu, parktaki yolda su birikintilerinin arasından yürüdüler. Eve dönünce Aral dört çamurlu patiyi havluyla tek tek kuruladı.

Salı günü koridordan kıtır kıtır bir ses geldi. Biber, Aral'ın en sevdiği mavi spor ayakkabının bağcıklarını çiğniyordu.

"Biber! Hayır! O benim..." diye bağırmaya başladı Aral.

Annesi yanına çömeldi. "Yaramazlık yapmıyor," dedi. "Yeni dişleri çıkıyor, çiğnemek ona iyi geliyor. Bağırırsan korkar. Onun yerine ne çiğneyebilir sence?"

Aral bütün ayakkabıları yüksek rafa kaldırdı, ip oyuncağı getirip uzattı. Biber ayakkabıyı bıraktı, ipi kaptı.

Çarşamba günü Aral, Biber'e oturmayı öğretmeye karar verdi.

"Otur!" Biber kuyruk salladı. "Otur!" Biber bir yaprağın peşine düştü. "OTUR!" Biber kendi kuyruğunun peşinde fırıl fırıl döndü, sonra bahçenin öbür ucuna zıpladı.

Aral kollarını kavuşturup arka kapının basamağına çöktü. "Beni dinlemiyor," dedi. "Herhalde beni sevmiyor bile."

Annesi yanına oturdu. "Biber daha bebek," dedi. "Bağırınca öğrenemez. Köpekler kısa ve neşeli derslerle öğrenir: birkaç dakika, minicik bir ödül, bol bol aferin, sonra oyun."

Aral bu kez sessizce denedi. Minik bir ödül mamasını Biber'in burnunun önünden yavaşça yukarı ve geriye götürdü. Biber'in burnu ödülü izledi, başı kalktı ve poposu çimenlere kondu!

"Aferin kızıma!" diye fısıldadı Aral. Biber'in kuyruğu pat pat yere vurdu.

Üç dakika çalıştılar, sonra ip çekme oynadılar. Ertesi gün yine. Sonra adım adım "bekle"yi, çömelip kollarını açarak, en neşeli sesle "gel"i çalıştılar. Biber her gelişinde ödül ve sevgi kazandı. Gelmediğinde Aral hiç kızmadı; biraz sonra yeniden denediler.

Aral sözünün öbür parçalarını da tuttu: her öğünde annesinin kontrol ettiği bir ölçek mama, her zaman taze su. Çok geçmeden Biber, kabı yere konmadan önce uslu uslu oturup beklemeye başladı.

Veteriner Biber'in aşılarının tamamlandığını söyleyince, yoldan çok uzaktaki, etrafı yeşil çitle çevrili büyük çayıra gittiler. Biber zıpladı, kokladı, kuyruk salladı.

Derken çayırdan bir sincap fırladı.

Biber atıldı. Kayış Aral'ın elinden kaydı ve Biber, kulakları uçuşarak sincabın peşinden koşmaya başladı.

Aral'ın kalbi küt küt atıyordu. Peşinden koşmak istedi ama öğrendiklerini hatırladı: Yavru köpeği kovalarsan oyun sanır, daha da uzağa kaçar. Aral yere çömeldi, biraz yana döndü, ödülü uzattı ve en neşeli sesiyle seslendi: "Biber! Biber, gel!"

Biber durdu. Bir kulağı yukarıda, bir kulağı aşağıda, geriye baktı. Sonra dönüp çimenlerin üstünden doğruca Aral'a koştu.

Annesi kayışı yeniden bağladı ve ikisine birden sarıldı. "Sakin kaldın, kovalamadın, çalıştığınız gibi çağırdın," dedi. "Sözünün her parçasını tuttun: mamayı, yürüyüşleri, sabrı ve sevgiyi."

Eve dönerken Biber, gevşek bir kayışla Aral'ın yanında yürüdü, birkaç adımda bir başını kaldırıp ona baktı. Yoldan geçenler ne tatlı bir yavru olduğunu söyledi.

"Bu Biber," dedi Aral gururla. "Ben de onun en iyi arkadaşıyım."