Rip Van Winkle çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Sis mavi Catskill Dağları'nın üzerinden kalkarken, çocuk sabahın erken saatinde yamaçtaki patikada yürüyordu. Birden uzun, gıcırtılı bir esneme duydu. Koca bir kestane ağacının altında yaşlı bir adam kollarını geriyordu. Sakalı bembeyazdı ve o kadar uzundu ki dizlerine yayılmış, dökülmüş yaprakların arasına dolanmıştı.

— Günaydın, dedi çocuk yumuşak bir sesle.

Yaşlı adam gözlerini kırpıştırdı. “Sabah mı oldu? Ben yalnızca bir dakika dinlenmek istemiştim. Adım Rip Van Winkle, köpeğim Wolf da hemen yanımdaydı.” Etrafına bakındı ama köpek yoktu; yalnızca eğrelti otları, yosun ve hatırladığından çok daha büyük görünen bir kestane ağacı vardı.

Rip ayağa kalkmaya çalıştı, dizleri eski kapı menteşeleri gibi gıcırdadı. Çocuk sağlam, düz bir dal bulup baston olarak uzattı. “Sağ ol, dostum,” dedi Rip ona yaslanarak. “Ama bu çok tuhaf. Patika derenin kenarından gitmeliydi, burada ise kupkuru bir çukur var. Ağaçlar hiç görmediğim yerlerde büyümüş.”

— Eviniz nerede? diye sordu çocuk.

“Aşağıdaki köyde, karımla ve saçında kırmızı kurdele taşıyan küçük kızım Judith'le birlikte. Benim için endişelenmişlerdir.” Sakalını sıvazladı ve kaşlarını çattı. “Bunun neden bu kadar uzadığına da akıl erdiremiyorum.”

— Hadi birlikte inelim de görelim, dedi çocuk ve yola koyuldular. Rip'in sakalı her adımda sallanıyordu; çocuk bir adım önden yürüyüp kökleri ve gevşek taşları gösteriyordu.

Mavi tepelerden aşağı, çağıldayan derelerin ve rengârenk çayır çiçeklerinin yanından indiler. Aşağıda köy göründü, Rip durup gözlerini ovuşturdu. “Şu evler yeni, çitler ve bacalar da öyle. Eğri çatılı küçük kulübem nerede?” Çocuk onun endişelendiğini görüp dengesini bulması için elini uzattı.

Köy meydanında insanlar uzun beyaz sakallı yaşlı adama baktılar. Rip'in küçük, uykulu bir meyhane hatırladığı yerde büyük ve gösterişli bir han duruyordu. “Önünde kocaman bir ağaç vardı,” dedi yavaşça, “bir de başka bir yüzün resmedildiği tabela. Nicholas Vedder her öğleden sonra şu bankta oturur, hikâyeler anlatır, bulutları seyrederdi.”

— Başka neler hatırladığınızı anlatın, dedi çocuk. Rip bankı, eski ağacı ve gölgesinde oturan komşuları anlattı. Çocuk her seferinde onun sözlerinden meydana baktıkça meydan biraz daha değişmiş görünüyordu. İkisi uzun süre orada durup karşılaştırdılar ve şaşırdılar.

Sonunda çocuk, onları yumuşak bir merakla izleyen nazik bir köylüye döndü. “Affedersiniz, Van Winkle adında bir aile tanır mısınız?”

Köylü hüzünle gülümsedi. “Adı çok iyi bilirim. Rip Van Winkle yirmi yıl önce dağa çıktı ve bir daha görülmedi. Eski kulübesi çoktan yıkıldı. Ama kızı Judith sokağın sonunda oturuyor, kendi küçük oğlu da var.”

— Yirmi yıl, diye fısıldadı Rip. Ağır ağır banka oturdu ve uzun sakalına sanki ilk kez görüyormuş gibi baktı. Çocuk yanına oturdu. “Uzun bir zaman,” dedi çocuk, “ama şimdi buradasınız ve nereye gideceğimizi biliyoruz.”

Rip derin bir nefes aldı, bastonuna yaslandı ve başını salladı. Birlikte sokağın sonuna yürüdüler; orada geniş verandalı, bahçesi çiçek dolu derli toplu bir ev duruyordu. Kapıda bir kadın sepet asıyordu. Başını kaldırdı, yeniden baktı ve olduğu yerde kıpırdamadan kaldı.

— Baba? dedi Judith çok yumuşak bir sesle. Gözlerinde aynı parıltı var.

— Judith, dedi Rip, sesi titriyordu. Sen küçüktün, kırmızı bir kurdelen vardı. Sonra Judith ona koştu; sarıldılar, aynı anda hem güldüler hem ağladılar. Çocuk biraz ötede, yüzü acıyacak kadar geniş bir gülümsemeyle durdu.

Sonra Judith'in verandasında limonata, ekmek ve ılık güneş vardı. Rip bir sallanan sandalyeye yerleşti, çocuk da yanındaki en üst basamağa oturdu. “Nerede olduğumu anlatayım,” dedi, “gerçi ben bile pek inanamıyorum. Çok önce dinlenmek için dağlara çıktım ve ağır bir fıçı taşıyan tuhaf küçük bir adamla karşılaştım. Fıçıyı kayalıklar arasındaki bir çukura taşımasına yardım ettim.”

Sesini alçalttı. “Orada garip Hollanda kıyafetleri giymiş yaşlı adamlardan oluşan bir topluluk dokuz kuka oynuyordu. Kimse konuşmuyordu. Yalnızca yuvarlanan toplar tepelerde gök gürültüsü gibi gümbürdüyordu. Onları bir süre izledim, sonra kayalara yaslanıp oturdum ve bir de baktım ki kestane ağacının altında uyanıyorum. Bir geceden ibaret sanmıştım.”

O sırada köylüler kapıda toplanmıştı, yaşlılar başlarını salladı. “Derler ki Kaptan Hudson'ın gemisinin tayfasıymış,” dedi biri, “her yirmi yılda bir dönüp dağda kuka oynarlarmış. Catskill'in üzerinde açık havada gök gürlerse, onların oyunudur o.”

Böylece Rip nazik hikâyelerini tekrar tekrar anlattı; komşular sandalye getirdi, çocuklar çimlere oturdu. Judith onun sakalını saygın bir uzunluğa kadar kesti ve yılların hesabını şaşırsa da kimse aldırmadı. Rip bunca zamanı kaçırmaktan yakınmadığını, çünkü eve dönmüş ve yolda yardım görmüş olduğunu söyledi.

Öğleden sonra altın rengine döndüğünde çocuk gitmek için ayağa kalktı. Uzaklarda mavi tepelerin ardından yumuşak, yuvarlanan bir gümbürtü geldi. Rip bastonunu kaldırıp göz kırptı, bütün veranda güldü. Çocuk el sallayıp veda etti ve yaşlı adamın nereye ait olduğunu çok iyi bilerek gülümseyerek evine yürüdü.