Yüzme Bir Köpükle Başlar çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Yusuf havuzu daha suya girmeden severdi. İçerisi sıcacıktı. Sesler duvarlarda yankılanır, yüzen bir oyuncak suya pıt diye değerdi. İlk dersten önce öğretmeninin alçak sepetinden turkuaz gözlüğünü seçti. Yusuf öğretmeniyle sığ bölümde yürüyebilir, elleriyle güzelce su sıçratabilirdi. Ama su burnuna yaklaşınca çenesi hemen havaya kalkardı. Yüzünü suya sokmak istemiyordu. Gözlüğün ardından bile suyun altına bakmak, henüz düşüncesiyle bile içini ürpertiyordu.

Havuzun karşı yanında Deniz'in grubu küçük yüzme şenliğine hazırlanıyordu. Adları Yunuslar'dı. Deniz el salladı. Yusuf da karşılık verdi ama öbür eli tutamağı bırakmadı. Gruba katılabilmek için bazı becerilere hazır olmak, yüzünü suya da sokabilmek gerekiyordu. Yusuf hem Deniz'le yüzmek hem burnunu kupkuru tutmak istiyordu. İkisi de çok büyük isteklerdi.

Öğretmeni Alex beline gelen suda yanına geldi. “Hepsini bugün yapman gerekmiyor. Nereden başlayabilirsin?” Yusuf düşündü. Bütün yüzü olmazdı. “Belki dudaklarımdan.” Öğretmeni başını salladı. Havuz kenarında cankurtaran, banklarda Yusuf'un ailesinden biri vardı. Kimse Yusuf'u suya bastırmayacak, acele ettirmeyecekti. Dudaklarını suya yaklaştırıp yaklaştırmamaya kendisi karar verebilecekti. Bunu bilince tutamağı sıkan parmakları biraz gevşedi.

Önce suyun üstüne hafifçe üfledi. Sonra yalnızca dudaklarını suya değdirdi. Bırrr! Bir sıra köpük kaçıştı. Yusuf gülünce ağzına biraz su geldi. Doğrulup dinlendi. “Ağzın suyun dışındayken normal bir nefes al,” dedi öğretmeni. “Sonra suya yavaşça ver.” Kocaman nefes almak ya da suyun altında uzun kalmaya çalışmak gerekmiyordu.

Bir sonraki derste Yusuf şeffaf camlı gözlüğünü indirdi. Önce dudakları, sonra burnu, sonunda gözlüğü suya girdi. Nefesini dışarı verdi, doğruldu. Öğretmeni hâlâ yanındaydı. Dünya kaybolmamıştı; yalnızca mavi ve kıpır kıpır olmuştu. Deniz nasıl göründüğünü sordu. “Hareketli bir jölenin içinden bakar gibi!” dedi Yusuf. Birlikte güldüler. Yusuf az önce gördüğü mavi dünyayı kendi isteğiyle bir kez daha görmek istedi.

Başka bir gün öğretmeni köpük makarnayı Yusuf'un sırtının üst bölümüne yerleştirdi. Omuzlarını destekleyerek geriye yaslanmasına yardım etti. Kulaklar suda, karın yukarıda, kollarla bacaklar açık. Bir denizyıldızı! Yusuf tavandaki ışıklara baktı. Kaşlarının arasındaki çizgi yumuşadı. Öğretmeni makarnanın bir öğrenme aracı olduğunu anlattı. Yakından izleyen bir büyüğün yerini hiçbir zaman tutmazdı.

Ardından Yusuf yüzme tahtasını önünde tuttu. Öğretmeni yanında yürürken kalçasından başlayan küçük, sırayla ayak vuruşları yaptı. Ayak bileklerini rahat bıraktı. Kocaman sıçramalar eğlenceli görünüyordu ama küçük vuruşlarla daha düzgün ilerliyordu. Önünden sarı bir halka geçti. Yusuf halkaya yetişmeye çalışırken boynunu yukarı uzattığını fark etti; bakışlarını yeniden suya yöneltti.

Bir öğleden sonra burnu sudayken nefes vermeyi unuttu. Burnunun içi sızladı. Hemen ayağa kalktı, gözlerini kırpıştırdı. “Bu kısmı hiç sevmiyorum!” Öğretmeni nefesi düzelene kadar yanında kaldı. Yusuf tahtayı itti, çıkmak istedi. Basamaklardan öğretmeninin yardımıyla çıktı. Havluya sarılınca Yunus olmak çok uzak bir hayal gibi geldi. İçindeki heves de sanki havlunun kıvrımları arasına saklanmıştı.

Öğretmeni yanına oturdu. Tahtayı getirmemişti. “Rahatsız ediciydi. Bugün burada bitirebiliriz.” Yusuf, Deniz'i öğretmeniyle oyuncak toplarken izledi. Deniz de eskiden sırtüstü yatmaktan korkardı. Yusuf bunu hatırlıyordu. Bir süre düşündü. “Yalnızca köpükleri yeniden deneyebilir miyim?” Bütün havuzu düşünmek çok zordu. Ama küçük bir nefesi kendisi seçebilirdi.

Sığ basamakların yanında öğretmeniyle yeniden suya girdi. Çömeldi, dudaklarıyla burnunu sokup yavaşça nefes verdi. Sonra doğruldu. Köpük, nefes, dinlenme. Sonraki derslerde bu parçaları birleştirdi: kısa kol çekişleri, düzenli ayak vuruşları, yüzü sudayken nefes verme, ağzını çıkarınca nefes alma. Başlangıçta öğretmeni destekledi. Hazır olduğunda ellerini çekti, hemen yanında yürümeyi sürdürdü. Yusuf artık kendi ilerlediği birkaç adımı fark edebiliyordu. Aralarda sarı halkayı suyun üstünde açık avucuyla öğretmenine götürmek de hoşuna gidiyordu.

Şenlikte yarış saati yoktu. Herkesin kısa bir sırası vardı. Yunus rozeti bu kulübün, çalıştıkları beceriler için verdiği ödüldü. Öğretmeni Yusuf'un gözlüğünü kontrol etti, beş metrelik kısa eni gösterdi. Yusuf isterse durabilir, destek isteyebilirdi. Su ayağa kalkabileceği kadar sığdı. Öğretmeni uzanabileceği mesafede yanında yürüyecekti. Havuz kenarındaki cankurtaran da bütün alanı izliyordu.

Yusuf basamaklardan girip duvarı tuttu. Deniz el salladı. Öbür kenar uzaktı. Yusuf korkusunun tamamen geçmesini beklemedi. Sıradaki köpüğü düşündü. Hafifçe itildi; kolları çekti, ayakları vurdu. Nefes ver. Ağzını çıkar, nefes al. Öğretmeni yanındaydı ama tutmuyordu. Yusuf'un parmakları krem rengi kenara değdi. Bütün eni kendi yüzmüştü! Ayağa kalkınca yüzüne şaşkın, kocaman bir gülümseme yayıldı.

Deniz beklediği yerden sevinçle seslendi. Daha sonra kuru havuz kenarında öğretmeni yunus rozetini verdi. “Yardım istedin, kendi adımını seçtin, öğrenmeyi sürdürdün. Cesaret buydu. Hızın önemli değildi.” Yusuf havluya sarılırken işlemeli mavi yunusa baktı. Gelecek derste Deniz'in grubuna katılacaktı. Öğrenecek yeni şeyler vardı. Ailesinden biriyle soyunma odasının kapısına yürürken dönüp havuza baktı. “Yine gelelim mi? Seninle, öğretmenim de buradayken.” Artık sevdiği havuz biraz daha büyümüştü.