Prenses ve Fener Ejderhası çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Prenses Lara, karlı bir tepenin üstündeki beyaz ve pembe taştan bir şatoda yaşardı. Şatonun yuvarlak kulelerinin çatıları mavi arduvazdandı. Surların ötesinde çam ormanları, karanlık ve sessiz tepelere doğru tırmanırdı.

Her kış şatoda bir fener şenliği yapılırdı. Yılın en uzun gecelerinde herkes avluda toplanır, fenerler tek tek yakılır, bütün tepe ateş böcekleriyle dolu bir kavanoz gibi parlardı. Lara şenliği iple çekerdi.

Ama soğuk bir sonbahar gecesi her şey değişti.

Karanlık tepelerden uzun bir kükreme yükseldi. Öyle derindi ki pencere camları titredi. Mutfakta aşçının elinden tencere düştü. Ahırda atlar ayaklarını yere vurdu. Büyük salonda kral yerinden fırladı.

"Kapıları kapatın!" dedi. "Şenliğin fenerlerini de kaldırın. O yaratık oradayken şenlik falan yok."

Lara yataktaydı ama uyumuyordu. Pencerenin önündeki minderli oturağa çıktı, battaniyesini omuzlarına çekti ve kulağını soğuk cama dayadı. Ay tepelerin üstünde parlıyordu. Kükreme yeniden geldi, uzun ve titrek.

Lara başını yana eğdi. Bu ses kızgın değildi. Kimseyi korkutmak isteyen birinin sesine de benzemiyordu. Ona sanki biri ağlıyormuş gibi geldi.

Ertesi sabah büyük salon endişeli seslerle doluydu. Aşçı masanın altından dışarı bakıyordu. Saray halkı köşelerde fısıldaşıyordu. Kral tahtının önünde bir aşağı bir yukarı yürüyordu.

"Daha yüksek bir duvar lazım," dedi. "Çok daha yüksek."

Lara babasının kolunu çekti. "Neden kükrediğini soran oldu mu?"

Salon sessizleşti. Soran olmamıştı.

"O zaman gidip ben öğrenmek istiyorum," dedi Lara.

Kral uzun uzun kızına baktı. Sonra kapının yanında, sopaya asılı feneriyle bekleyen iyi kalpli muhafıza baktı. "Yalnızca muhafızla," dedi. "Her adımda yanında olacak."

Şafakta yola çıktılar. Tepe yolu kırağıdan bembeyazdı, her nefes minik bir bulut oluyordu. Lara üstü bezle örtülü bir sepet taşıyordu. İçinde fırınlanmış elmalar, bir somun ekmek ve ne olur ne olmaz diye bir rulo yumuşak, beyaz sargı vardı.

İçi ürperiyordu, dizleri titriyordu. Cesur olmanın korkmamak demek olmadığını o gün öğrendi: Korkup yine de tepeye tırmanmak demekti.

Tepeye yakın, yosunlu kayaların ardında küçük bir mağara buldular. İçinden titrek bir kükreme geldi; gece duyduklarından çok daha küçüktü. Muhafız feneri yükseğe kaldırdı ve içeri baktılar.

Mağarada canavar yoktu.

Yavru bir ejderha vardı.

Büyük bir köpekten iri değildi. Pulları gök mavisi, karnı krem rengiydi, katlanmış kanatları yumuşak ve gümüş gibiydi. Sımsıkı kıvrılmıştı, bir ön patisini yerden kaldırmıştı ve kocaman kehribar gözleri yaşlarla doluydu.

"Ah," dedi Lara usulca. "Sen hiç korkutucu değilsin. Korkmuşsun."

Lara, ahır bakıcısının korkmuş hayvanlarla ilgili öğrettiklerini hatırladı: Yavaş hareket et. Alçakta dur. Yumuşak konuş. Gözlerine dik dik bakma. Bırak o sana gelsin.

Biraz uzağa diz çöktü; muhafız da hemen yanına diz çöktü. Ejderhanın yüzüne değil, yere baktı. En sessiz, en tatlı sesiyle konuştu. Sonra sepetten fırınlanmış bir elma aldı ve parmaklarını uzak tutarak açık avucunda uzattı.

Uzun bir an hiçbir şey olmadı. Sonra yavru ejderha kokladı. Biraz yaklaştı. Biraz daha. Sonra çok dikkatle elmadan bir ısırık aldı.

Lara işte o zaman gördü: Ejderhanın patisine iri, sivri bir böğürtlen dikeni batmıştı.

"Demek bu yüzden kükrüyorsun," diye fısıldadı. "Canın yanıyor."

"Dikeni ben çıkarırım," dedi muhafız yumuşacık. "Sen onu sakin tut."

Lara alçak bir kayaya oturdu ve ejderhanın başını okşadı. Uyuyamadığı gecelerde babasının ona mırıldandığı ninniyi mırıldandı. Muhafız patiyi nazikçe tuttu ve yavaş, kararlı bir hareketle dikeni çıkardı. Ejderha minik bir ses çıkardı, sonra uzun, titrek bir nefes verdi.

Lara patiyi yumuşak beyaz sargıyla, sıkı ama acıtmadan sardı, üstüne de küçük bir fiyonk bağladı.

Ejderha yürüyemeyecek kadar uykuluydu. Lara ile muhafız çam dalları toplayıp mağaranın dibine sıcacık bir yatak yaptılar; Lara kendi battaniyesini de onun üstüne örttü. "Yarın yine geleceğiz," diye söz verdi. "Kahvaltıyla."

Ertesi gün de geldiler, ondan sonraki gün de, bir hafta boyunca her gün. Kükremeler dindi. Pati iyileşti.

Bir sabah Lara ile muhafız tepeden inerken küçük ejderha da peşlerinden geldi.

Şatoda, kapının ardından ve her pencereden yüzler uzandı. İnsanlar nefeslerini tuttu.

Lara ejderhayı sağlam patisinden tuttu ve açık kapıdan içeri yürüttü. "O daha bir yavru," dedi herkese. "Canı yandığı, korktuğu ve yapayalnız olduğu için kükrüyordu. Bize daha yüksek bir duvar gerekmiyordu. İyi kalpli olmamız gerekiyordu."

Kral kalabalığın arasından çıktı. Yavaşça karların üstüne diz çöktü, Lara'nın gösterdiği gibi yere baktı ve açık avucunu uzattı. Küçük ejderha avucu kokladı, sonra sıcacık burnunu kralın eline dayadı.

Fenerler daha o öğleden sonra yeniden çıkarıldı.

Kış şenliği gecesi karlı avlu insanlarla doldu. Fenerler, herkesin başının çok yukarısında, uzun bir tahta kemere asılmıştı. Küçük ejderha şato surunun tepesine kondu ve çocuklar aşağıda güvenli bir uzaklıktan izlerken her fenere tek tek minicik, dikkatli bir alev üfledi.

Bütün tepe ışıl ışıl parladı.

Kral kolunu Lara'ya doladı. "Cesurdun," dedi. "Şefkatli olacak kadar cesur."

Surun tepesindeki küçük fener ejderhası da mutlu, ışıltılı bir sıcak nefes üfledi. O gece kimse korkmadı.