Kral Arthur ve Yuvarlak Masa Şövalyeleri çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Çok eski zamanlarda, Britanya'nın bir kralı yokken ve her bey kral olmak isterken, Sir Ector adında bir şövalyenin ahırlarında çalışan Arthur adında bir oğlan vardı. Arthur gerçek babasının kim olduğunu bilmezdi. Ahırları temizler, atları tımar eder, Sir Ector'un oğlu Kay'in her işine koşardı. Kay de genç bir şövalyeydi ve bunu kimsenin bir an bile unutmasına izin vermezdi.

O kış Londra'da büyük bir turnuva düzenlendi ve ülkedeki bütün şövalyeler mızrak dövüşüne katılmak için oraya akın etti. Turnuva sabahı Kay kemerine bir baktı ve bembeyaz kesildi.

“Kılıcım!” diye bağırdı. “Handa unutmuşum! Arthur, koş da getir, çabuk!”

Arthur kalabalık sokaklardan koşa koşa geri döndü. Ama hanın kapısı kilitliydi, herkes turnuvaya gitmişti. Turnuva alanı sancaklarla, borazanlarla pırıl pırıl ve gürültülüydü; Arthur'un getirmesi gereken kılıç ise hiçbir yerde yoktu.

Derken Arthur sessiz bir kilise avlusunda, üstünde demir bir örs duran büyük, kare bir taş gördü. Örse derin derin saplanmış bir kılıç vardı ve kabzası kış güneşinde parlıyordu. Taşa bazı sözler kazınmıştı ama Arthur'un onları okuyacak vakti yoktu.

“Kay'in bir kılıca ihtiyacı var,” diye düşündü. “Bunu ödünç alır, sonra geri getiririm.”

Kabzayı tutup çekti. Kılıç taştan, muhallebiden çıkan bir kaşık kadar kolay kaydı.

Arthur koşarak turnuvaya döndü ve kılıcı Kay'e verdi. Kay kılıca bir baktı ve sesi soluğu kesildi. Bu kılıcı tanıyordu. Herkes tanıyordu. Çünkü taşın üstündeki sözler şöyleydi: BU KILICI BU TAŞTAN ÇEKEN, BÜTÜN BRİTANYA'NIN GERÇEK KRALIDIR. Ülkenin en güçlü yetişkin şövalyeleri yıllardır denemişti, ama hiçbiri onu yerinden kıpırdatamamıştı.

Hep birlikte kilise avlusuna döndüler. Arthur kılıcı yeniden taşa soktu ve şövalyeler birer birer onu çekmeyi denedi. Yüzleri kıpkırmızı olana kadar asıldılar, zorladılar, ama kılıç kımıldamadı bile. Sonra Arthur öne çıktı, kabzayı tuttu ve kılıcı yine aynı kolaylıkla çekip çıkardı. Kılıcın adı Excalibur'du.

Kalabalığın içinden uzun beyaz sakallı yaşlı bir adam çıktı. Bu, bilge büyücü Merlin'di. “Bu, eski kralın gerçek oğlu Arthur,” dedi, “ve artık sizin kralınız o.”

Böylece ahır çocuğu Arthur, bütün krallığın önünde, kendisine birkaç beden büyük olduğu apaçık belli olan bir taçla kral ilan edildi.

Herkes bundan memnun değildi. Şövalyelerin yarısı bir ahır çocuğundan emir almak istemiyordu ve bunu yüzüne karşı söylediler. “Krallık yönetmekten ne anlar ki bu?” diye söylendiler.

Arthur onlara bağırmadı, onları kovmadı da. Bunun yerine marangozlarından bir masa yapmalarını istedi. Bu, Camelot'taki şatosunun büyük salonunu baştan başa dolduracak kadar büyük, yuvarlak bir masaydı; ne başı vardı ne sonu. Sonra ülkenin en yiğit şövalyelerini gelip etrafına oturmaya davet etti.

“Bu masada,” dedi Arthur, “kimse kimseden yüksekte oturmaz. Ben bile. Burada herkesin sözü dinlenir.”

Şövalyeler birer birer gelip Yuvarlak Masa'nın etrafına oturdular ve söylenmeler yavaş yavaş dindi.

Çok geçmeden yapacak işleri çıktı. Kuzeyden haberciler geldi: Orada korkunç bir dev köyleri korkutuyor, çitleri ezip geçiyor, koyunları ürkütüyordu. Arthur şövalyeleriyle yola çıktı ve devi bir yamaçta surat asmış otururken buldular.

Arthur kılıcını çekmedi. Tepeye tırmanıp deve neyi olduğunu sordu. Meğer devin ayağına kocaman bir diken batmış; öyle acıyormuş ki bütün gün ortalıkta tepinip duruyormuş. Arthur'un şövalyeleri dikeni hep birlikte çekip çıkardı ve dev öyle minnettar kaldı ki bütün yazı köylülerin çitlerini onarmalarına yardım ederek geçirdi.

Sonra Yuvarlak Masa'nın en iyi iki şövalyesi bir parça toprak yüzünden birbirine düştü; aynı odada bile durmak istemiyorlardı. Arthur önce birinci şövalyeyi dinledi, sonra ikinciyi dinledi ve ne yapacağını bilemedi. Biliyormuş gibi yapmak yerine yardım istedi. Merlin'e sordu, o toprağı işleyen çiftçilere sordu, öteki şövalyelere sordu.

Sonunda cevabı birlikte buldular. Toprak iki şövalye arasında paylaştırıldı, tam ortasından adil bir çizgi çekildi ve iki şövalye el sıkıştı.

“Bir kralın her şeyi bilmesi gerekmez,” dedi Arthur sonra. “Ne zaman soracağını bilmesi gerekir.”

O gece Yuvarlak Masa'daki her şövalye aynı yemini etti: korunmaya ihtiyacı olanları korumak, dinlemek ve doğruyu söylemek. Arthur da ayağa kalkıp bu yemini ilk olarak etti.

Yıllar boyunca Arthur şövalyeleriyle birlikte ülkeyi bilgece yönetti. Tarlalar yeniden ekildi, yollar güvenli oldu, Camelot sakin ve mutlu bir yer hâline geldi; uzak yakın herkes oradan geldiğini gururla söyler oldu.

Sonunda kılıç yapması gereken her şeyi yaptığında, Arthur durgun, gümüş renkli bir gölün kıyısına gitti. Excalibur'u suyun üstüne, uzaklara fırlattı. Kılıç suya değmeden önce gölden ışıl ışıl beyazlar içinde bir kol yükseldi ve onu kabzasından yakaladı. Kılıcı yukarı kaldırdı, ışıkta üç kez çevirdi. Sonra onu usulca suyun altına çekti ve göl yeniden durgunlaştı.

Derler ki kılıç hâlâ oradadır ve bir gün yeniden gerekeceği zamanı bekler.