Kar Tanesi Balerini çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Defne dünyada en çok dans etmeyi severdi. Çaydanlık kaynarken mutfakta dans eder, okula giden yolda dans eder, haftada iki gün de köşedeki küçük stüdyoda dans ederdi. Stüdyonun bir duvarı boydan boya aynaydı, aynanın önünde de tahta bir bar uzanırdı.

Güneşli bir cumartesi, Rosa Hanım sessizlik için ellerini çırptı. "Size bir haberim var," dedi ve duvardaki yeni afişi gösterdi: lacivert bir gökyüzünde parıldayan gümüş bir kar tanesi. "Bu yılki kış gösterimizin adı Kar Bahçesi. Kar Tanesi solosunu da…" Defne'ye gülümsedi. "Sen yapacaksın."

Defne'nin nefesi kesildi. Kar Tanesi! Sahnenin ortasında, gümüş pullu beyaz bir kostümle tek başına dans edecekti.

"Dansın ortasında koca bir piruet var," dedi Rosa Hanım. "Tam müziğin üstünde, tek ayak üstünde bütün bir dönüş."

Defne sevinçle başını salladı. Piruet mi? Ne kadar zor olabilirdi ki?

Topuklarını birleştirip birinci pozisyonda durdu, dizlerini yumuşakça büküp plié yaptı ve parmak uçlarında yükseldi. Döndü. Oda döndü. Ayna döndü. Ayağı sendeledi, kolları iki yana savruldu ve… pat! Tahta zemine oturuverdi.

Bir daha denedi. Plié, yüksel, dön… sendele… pat!

Onuncu "pat"ta Defne'nin yanakları kıpkırmızı olmuştu. "Yapamıyorum," diye fısıldadı. "Herkes yapıyor, bir ben yapamıyorum."

Rosa Hanım yanına diz çöktü. "Sana bir sır vereyim mi?" dedi. "Sahnede gördüğün bütün dansçılar düşe kalka öğrendi. Hepsi, istisnasız. Düşmek dansın tersi değil; dans etmeyi öğrenmenin bir parçası."

Cebinden küçük, altın bir yıldız çıkarıp aynaya, tam Defne'nin göz hizasına yapıştırdı. "Bu, dansçıların bir hilesi. Adı 'spot'. Dönerken gözünü olabildiğince uzun süre yıldızda tut. Önce vücudun dönsün, başın en son, göz açıp kapayıncaya kadar hızlıca dönsün ve yıldızı yeniden bulsun. O zaman oda dönmeyi bırakır, sen de ayakta kalırsın."

Defne denedi. Yıldıza baktı. Döndü. Başı hızla döndü ve yıldız yine oradaydı! Hâlâ sendeliyordu ama bu kez düşmedi.

"Bugün kusursuz olmak zorunda değilsin," dedi Rosa Hanım. "Dünden biraz daha iyi olman yeter."

O akşam Defne sarı kâğıttan bir yıldız kesip salonun duvarına yapıştırdı, yanına da bir takvim astı. Her akşam yemekten sonra sehpayı kenara çekti, halının üstünde çalıştı: plié, yüksel, spot, dön. Bazı akşamlar düştü, bazı akşamlar düşmedi. Ama her gece, yatmadan önce takvime küçük bir işaret koydu. Bir işaret, iki işaret… koca bir sıra işaret.

Stüdyoda Defne, arkadaşı Nur'un büyük sıçramasında hep tökezlediğini fark etti. Nur'un yüzü, Defne'nin o on "pat"lık gündeki yüzünün aynısıydı.

"Gel birlikte çalışalım," dedi Defne. "Ben senin için sayarım, sen de benim için."

Sırayla çalıştılar. "Beş, altı, yedi, sekiz!" diye el çırptı Defne, Nur sıçradı. "Beş, altı, yedi, sekiz!" diye el çırptı Nur, Defne döndü. Nur sonunda sıçramasını tökezlemeden bitirince ikisi öyle bir çığlık attı ki Rosa Hanım kahkahayı bastı.

Sonra, kimse tam hazır olmadan, gösteri gecesi geldi.

Ağır kırmızı perdenin arkasında sıcak ışık ve saç spreyi kokusu vardı. Defne beyaz kar tanesi kostümüyle duruyor, karnında yüz kelebeğin uçuştuğunu hissediyordu. Elleri titriyordu. Ya herkesin önünde düşerse?

Rosa Hanım'ın böyle anlar için öğrettiğini hatırladı. Gözlerini kapadı, dörde kadar sayarak yavaşça nefes aldı, biraz tuttu, sonra yine dörde kadar sayarak yavaşça bıraktı. Al, iki, üç, dört. Ver, iki, üç, dört. Kelebekler yavaş yavaş sakinleşti.

Müzik başladı. Defne bir kar tanesi kadar hafif sahneye süzüldü ve ilk bölümü tam çalıştığı gibi dans etti. Sonra o an geldi. Plié. Yüksel. Dön…

Ayağı sendeledi.

Ama Defne durmadı. Karanlık salonun en arkasında, kapının üstünde minicik bir ışık vardı. Onu buldu, gözünü ona dikti, başı en son döndü ve ışığı yeniden buldu. Ve parıldayan sahnenin tam ortasında, çatıdan kayan kar gibi pürüzsüz, kusursuz bir piruet döndü. Soloyu, istese de saklayamayacağı bir gülümsemeyle bitirdi.

Son nota bitince salon alkışla inledi. Ön sırada ailesi ayağa kalkmış, koca bir çiçek demeti sallıyordu. Rosa Hanım sahneye koşup Defne'ye sarıldı.

"Seni bu gece parlatan yalnız dönüşün değildi," dedi. "O kadar düşüşe rağmen her akşam çalışman ve hiç vazgeçmemendi."

Gösteriden sonra seyircilerden küçük bir kız, programını sıkı sıkı tutarak utangaç utangaç Defne'nin yanına geldi. "Ben de bir gün kar tanesi olmak istiyorum," dedi.

Defne yüz yüze gelene kadar eğildi. "O zaman düşmekten korkma," diye fısıldadı. "Bütün dansçılar düşer. Sen de yapabilirsin."