De sneeuwvlokballerina een gepersonaliseerd boek met jouw kind als held

Ella hield meer van dansen dan van wat dan ook ter wereld. Ze danste in de keuken terwijl het water kookte, ze danste over het pad naar school, en twee keer per week danste ze in de kleine studio op de hoek, waar een lange spiegel langs één muur liep met een houten barre eronder.

Op een zonnige zaterdag klapte Madame Rosa in haar handen om stilte. “Ik heb nieuws,” zei ze, en wees naar een nieuwe poster aan de muur: een zilveren sneeuwvlok die glinsterde tegen een diepblauwe lucht. “De wintervoorstelling van dit jaar heet *De Sneeuwtuin*. En de solo van de Sneeuwvlok wordt gedanst door…” Ze glimlachte naar Ella. “Jou.”

Ella hapte naar adem. De Sneeuwvlok! Ze zou helemaal alleen dansen, midden op het podium, in een wit kostuum met zilveren glitters.

“Er zit één grote pirouette in het midden,” zei Madame Rosa. “Een hele draai op één voet, precies op de muziek.”

Ella knikte blij. Een pirouette. Hoe moeilijk kon dat nou zijn?

Ze zette haar hielen tegen elkaar in de eerste positie, boog haar knieën in een zachte plié en kwam omhoog op de bal van haar voeten. Ze draaide. De kamer tolde. De spiegel tolde. Haar voet wiebelde, haar armen vlogen opzij, en – *boem* – ze plofte hard neer op de houten vloer.

Ze probeerde het nog eens. Plié, omhoog, draaien… wiebelen… *boem.*

Bij de tiende boem waren Ella’s wangen warm en roze. “Ik kan het niet,” fluisterde ze. “Iedereen kan het, behalve ik.”

Madame Rosa kwam naast haar knielen. “Zal ik je een geheim vertellen?” zei ze. “Elke danser die je ooit op een podium hebt gezien, heeft het geleerd door te vallen en weer op te staan. Iedereen, zonder uitzondering. Vallen is niet het tegenovergestelde van dansen. Het hoort bij leren dansen.”

Ze haalde een klein gouden sterretje uit haar zak en plakte het op de spiegel, precies op de hoogte van Ella’s ogen. “Hier is een trucje van dansers. Het heet *spotten*. Als je draait, houd je je ogen zo lang mogelijk op de ster. Laat je lijf eerst rond gaan en draai je hoofd als laatste, zo snel als een knipoog, en zoek de ster weer op. Dan stopt de kamer met tollen en blijf je op je voeten staan.”

Ella probeerde het. Ze keek naar de ster. Ze draaide. Haar hoofd zwiepte rond – en daar was de ster weer. Ze wiebelde nog steeds, maar deze keer viel ze niet.

“Je hoeft vandaag niet perfect te zijn,” zei Madame Rosa. “Je hoeft alleen een beetje beter te zijn dan gisteren.”

Die avond knipte Ella een ster uit geel papier en plakte die op de muur van de woonkamer. Ernaast prikte ze een kalender. Elke avond na het eten schoof ze de salontafel opzij, ging op het kleed staan en oefende: plié, omhoog, spotten, draaien. Sommige avonden viel ze. Sommige avonden niet. En elke avond, voor het slapengaan, zette ze een vinkje op de kalender. Eén vinkje. Twee vinkjes. Een hele rij vinkjes.

In de studio zag Ella dat haar vriendin Noor bij haar grote sprong steeds struikelend neerkwam. Noors gezicht zag er precies zo uit als dat van Ella op de dag van de tien boems.

“Laten we samen oefenen,” zei Ella. “Ik tel voor jou, en jij telt voor mij.”

Dus deden ze het om de beurt. “Vijf, zes, zeven, acht!” klapte Ella, en Noor sprong. “Vijf, zes, zeven, acht!” klapte Noor, en Ella draaide. Toen Noor haar sprong eindelijk goed landde, gilden ze allebei zo hard dat Madame Rosa hardop moest lachen.

En toen, voordat iemand er echt klaar voor was, was het de avond van de voorstelling.

Achter het zware rode doek rook de lucht naar warme lampen en haarlak. Ella stond in haar witte sneeuwvlokkostuum en voelde wel honderd vlinders fladderen in haar buik. Haar handen trilden. Wat als ze zou vallen, voor iedereen?

Ze dacht aan wat Madame Rosa hun voor zulke momenten had geleerd. Ze deed haar ogen dicht en ademde langzaam in, terwijl ze tot vier telde. Ze hield het even vast. Toen ademde ze langzaam uit en telde weer tot vier. In, twee, drie, vier. Uit, twee, drie, vier. Beetje bij beetje kwamen de vlinders tot rust.

De muziek begon. Ella zweefde het podium op, licht als een sneeuwvlok, en danste het eerste stuk precies zoals ze het had geoefend. Toen kwam het moment. Plié. Omhoog. Draaien –

Haar voet wiebelde.

Maar Ella stopte niet. Helemaal achter in de donkere zaal brandde boven de deur een piepklein lampje. Ze vond het, hield haar ogen erop, liet haar hoofd als laatste draaien en vond het weer terug. En daar, midden op het glinsterende podium, draaide ze één perfecte pirouette, zo soepel als sneeuw die van een dak glijdt. De rest van de solo danste ze met een glimlach die ze niet had kunnen verbergen, zelfs als ze het had geprobeerd.

Toen de laatste noot wegstierf, barstte de zaal los in applaus. Op de eerste rij stond haar familie overeind en zwaaide met een grote bos bloemen. Madame Rosa haastte zich het podium op en omhelsde haar.

“Waardoor je vanavond straalde, was niet alleen die draai,” zei ze. “Het was dat je elke avond hebt geoefend en nooit hebt opgegeven, zelfs niet na al die boems.”

Na de voorstelling kwam een klein meisje uit het publiek verlegen naar Ella toe, met haar programmaboekje stevig vast. “Ik wil later ook een sneeuwvlok zijn,” zei ze.

Ella ging door de knieën tot ze oog in oog stonden. “Wees dan niet bang om te vallen,” fluisterde ze. “Elke danser valt. Jij kunt het ook.”