Kaplumbağa ile Tavşan çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Yemyeşil bir çayırda parlak bir sabah, bir tavşan uzun bacaklarını gererek etrafına bakındı; etkileyecek birini arıyordu. Çimenler yoncayla doluydu, arılar vızıldıyordu ve çiçeklerin arasında oturan bir çocuk, küçük bir kaplumbağanın patikada ilerleyişini izliyordu.

"Şuna bak," dedi tavşan gülerek. "Kahvaltıdan beri şu çimen parçasını geçmeye çalışıyor. Ben o eski çit direğine varmadan önce tepelere gidip dönebilirim."

Çocuk biraz kaşlarını çattı. "Bu pek nazik değil," dedi.

Kaplumbağa sadece başını kaldırıp yavaşça göz kırptı. "Yavaş olabilirim," dedi kısık sesiyle, "ama gideceğim yere her zaman varırım. Seninle yarışmaktan memnun olurum."

Tavşan o kadar güldü ki karnını tutmak zorunda kaldı. "Yarış mı! Ben ve sen mi? Peki öyle olsun. Bütün çayıra bir tavşanın ne kadar hızlı koşabildiğini göstereceğim."

Çocuk ayağa kalktı. "Yarışacaksanız bunu düzgün yapmalısınız," dedi. Sade bayraklar buldu; her biri bir sopaya takılmış parlak bir kumaş parçasıydı. Biri başlangıç çizgisine dikildi. Sonra çocuk dere kenarından ve alçak taşların yanından geçen kıvrımlı patikayı sonuna kadar yürüdü ve uzak uçta iki direğin arasına bitiş için bir kurdele bağladı.

Her şey hazır olunca tavşan parmak uçlarında zıpladı, kaplumbağa ayaklarını dikkatle yerleştirdi. Çocuk bir bayrağı başının üstüne kaldırdı. "Hazır," diye seslendi. "Dikkat. Başla!"

Tavşan, salıverilmiş bir yay gibi fırladı. Arkasından toz kalktı ve bir anda patikanın çok ilerisinde kahverengi bir bulanıklığa dönüştü. Kaplumbağa bir ayağını kaldırdı, yere koydu, diğerini kaldırdı ve kararlı ilk adımlarını attı.

Çocuk onun yanında yürüdü. "İyi gidiyorsun," dedi. "Yürümeye devam et yeter."

"Niyetim de bu," dedi kaplumbağa ve yürümeye devam etti.

Çok ilerde tavşan kayarak durdu. Geriye baktı ve kaplumbağayı göremedi bile. "Aman efendim, ne kadar geride kalmış," diye kıkırdadı. "Tam şurada güzel gölgeli bir ağaç var. Bir an dinleneceğim, yine de bolca zamanla kazanırım." Serin otların içine kıvrıldı, gözlerini kapadı ve çok geçmeden kulakları düştü, derin bir uykuya daldı.

Kaplumbağa durmadı. Yabani çiçeklerin arasından ve yosunlu alçak taşların arasından yürüdü. Güneş yükseldi, patika uzun geldi, ama gözünü uzaktaki kurdeleden ayırmadı; ne acele etti ne de oyalandı. Ara sıra nefes almak için durdu, çocuk ona neşeli bir söz söyledi ve o yeniden yürüdü.

Sonunda çocuk bitişe doğru koştu ve iki direğin arasında, kurdeleyi sabit tutarak bekledi. Patikada küçük, kararlı bir şekil gitgide yaklaşıyordu; hâlâ düzenle, bir adım ardından bir adım yürüyordu.

Tam o sırada tavşan uyandı. Irkilerek doğruldu ve gölgelerin uzadığını gördü. Patikaya baktı ve soluğu kesildi. Çok uzakta kaplumbağa neredeyse kurdeleye varmıştı.

Tavşan hayatında hiç koşmadığı kadar hızlı koştu. Bacakları çimenlerin üzerinde uçtu, arkasında toz bulutu yükseldi. Ama artık çok geçti. Kaplumbağa burnunu uzattı, kurdeleye dokundu ve kurdele usulca çimenlere düştü.

"Başardım," dedi kaplumbağa yumuşak bir sesle ve çocuk sevinç çığlıkları atıp alkışladı.

Tavşan nefes nefese geldi ve durdu. Bir süre hiçbir şey söylemedi. Sonra uzun kulaklarını indirdi. "Ben kibirli ve aptalca davrandım," dedi. "Sana güldüm ve devam etmem gerekirken durdum. Sen benden daha iyi bir yarış koştun. Özür dilerim."

"Teşekkür ederim," dedi kaplumbağa nazikçe. "Kabul ediyorum."

Çocuk gülümsedi. "Tebrikler," dedi kaplumbağaya, sonra tavşana dönüp, "sen de güzel koştun."

Üçü birlikte yoncaların arasına oturdu, birkaç tatlı yaban mersini paylaştı ve güneşin çayırın ardında batışını izledi. O günden sonra tavşan hızıyla bir daha hiç övünmedi. Düzenli adımların, sabrın ve nazik bir kalbin insanı çok uzaklara taşıyabileceğini hatırladı.