Johnny Appleseed çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Köyün kenarındaki elma sıkma presi gıcırdayıp inleyerek bir yığın elmayı altın rengi suya çeviriyordu. Yanında, sade kahverengi şapkalı, sakallı uzun boylu bir adam oturmuş, artan posanın içinden küçük koyu çekirdekleri ayıklıyordu. Adı Johnny'ydi ve yol boyunca herkes onu elma ağacı yetiştiren adam olarak tanırdı.

Küçük bir çocuk yardıma gelmişti. "Çekirdekleri neden saklıyorsun?" diye sordu çocuk, ıslak ve parlak bir çekirdeği havaya kaldırarak.

"Çünkü her çekirdek bir sözdür," dedi Johnny gülümseyerek. "İyi toprağa koyarsan, ona zaman tanırsan, bir gün ağaç olabilir." Çocuk çekirdeği bez bir keseye bıraktı, sonra bir tane daha, bir tane daha; yanlarında bir sepet kırmızı elma duruyordu.

Kese dolunca Johnny ağzını bağladı, kemerine astı ve küçük yolculuk bohçasını omuzladı. Çocuk son birkaç çekirdeği cebine tıktı ve ikisi sessiz bir orman yoluna koyuldu.

Yolun yarısında Johnny yosunlu bir kütüğe oturdu. Elinde yazılı bir harita yoktu; haritasını resimlerle taşırdı: bir dere kıvrımı, büyük bir kaya ve bacasından duman tüten bir kulübe. "Ekeceğimiz yer burası," dedi kulübenin resmine dokunarak. Çocuk küçük çizimlere dikkatle baktı ve çok geçmeden dereyi, kayayı ve gidecekleri yönü kendisi gösterebildi.

Öğleden sonra, yanında açık bir toprak parçası olan bir aile kulübesine vardılar. Johnny toprağı gevşetti ve parmaklarıyla sığ sıralar açtı. Çocuk diz çöktü, her sıraya bir çekirdek bastırdı ve üstünü uyuyan bir bebeğin üstünü örter gibi usulca kapattı.

"Fazla derin olmasın," dedi Johnny. "Rahat etmesine yetecek kadar." Sıra sıra, parça saklı çekirdeklerle doldu ve çocuğun elleri topraktan kahverengiye döndü.

Sıra sulamaya geldi. Johnny çocuğa küçük bir ahşap kova verdi; çocuk dereden gelip gitti, her sırayı toprak koyulaşıp nemlenene dek suladı. Sonra Johnny ve aile, parselin çevresine sade bir tahta çit çekti. "Aç geyikler körpe filizleri yerdi," diye açıkladı Johnny. "Çit de bir tür söz."

Sonra beklediler. Beklemek zordu ve çocuk bazen toprağın altında bir şey olup olmadığını merak ediyordu. "Önce kökler," dedi Johnny. "En iyi iş çoğu zaman sessizce yapılır."

Parlak bir bahar günü geri döndüler ve çocuk koşarak çite yetişti. Orada, düzgün yeşil sıralar halinde fidanlar duruyordu; her birinde birkaç körpe yaprak vardı. Elma yoktu, çünkü bunlar henüz bebekti, ama çocuk yine de saydı ve kırktan fazla buldu. "Büyümüşler!" diye fısıldadı.

"Büyüdüler," dedi Johnny. "Biraz yardımla ve çok sabırla."

Komşu bir aile fidanlığı ilgiyle izliyordu. Johnny daha güçlü fidanlardan birini dikkatle söktü ve köklerini nemli bezle sardı. Çocuk, komşuların kulübesine taşırlarken fidanı dik tutmaya yardım etti ve onlara uzattılar.

"Güneş alan bir yere dikin," dedi Johnny onlara, "hava kuruysa su verin. Küçükken çevresini de çitle çevirin." Komşu ona içtenlikle teşekkür etti ve fidana bakacağına söz verdi.

Dönüşte hafif bir esinti yaprakları hışırdattı ve büyüyen bazı fidanların çevresindeki alçak çitin bir tahtasını gevşetti. Zarar gören yoktu, ama Johnny nazikçe başını salladı. "Bir çit ancak ayakta durursa işe yarar," dedi. Çocuk tahtayı yerinde tuttu, Johnny sıkıca bağladı ve fidanlar kısa sürede yeniden güvendeydi.

Sonbaharda Johnny çocuğu tepenin ardındaki bir bahçeye götürdü; çok önce başka özenli ellerin dikmiş olduğu bir bahçeydi bu. Yaşlı ağaçları kırmızı ve altın elmalardan eğilmişti ve komşular çoktan orada toplanıyordu. Biri bir sepet dolaştırdı ve çocuk, güneş ve yağmur tadında gevrek bir elmayı ısırdı.

Tarlaların çok ötesinde, gözlerini kısmak zorunda kalacağı kadar küçük, çitli fidanlık uzakta yeşilce görünüyordu. O genç ağaçların meyve vermesi için yıllar gerekecekti.

"Bir gün," dedi çocuk, "orada da böyle bahçeler olacak."

"Ve biri elmaları paylaşacak," dedi Johnny. Çocuk gülümsedi, bir elinde çekirdek, öbüründe tatlı bir elma vardı; güzel şeylerin, çok kişi yardım ettiğinde yavaş büyüdüğünü anladı.