İki Kişilik Koşu çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Arda odasındaki rafta bir yer ayırmıştı. Kocaman bir yer değildi. Okulun spor gününde kazanacağı birincilik kurdelesi tam sığardı. Henüz ortada kurdele yoktu ama Arda onu gözünün önüne getirebiliyordu: mavi, parlak ve çok hızlı ayaklarla kazanılmış. Kahvaltıda bir kez daha kısa koşu çalışması yapmak istediğini söyledi. Spor gününe yalnızca üç gece kalmıştı.

Okulun çimenliğinde Jo öğretmen çocukları ısınmaya çağırdı. Önce yürüdüler, hafifçe koştular, sonra dizlerini kaldırarak neşeli bir yürüyüş oyunu oynadılar. Arda'nın yanındaki Can komik komik pufluyordu. İkisi arkadaştı ama spor gününde aynı yarışta koşacaklardı. Arda şimdiden bitişe önce hangi ayakkabıların ulaşacağını merak ediyordu.

Öğretmen ayakta çıkışı gösterdi. Bir ayak biraz önde, dizler hafif bükülü, gövde azıcık ileriye eğikti. Çocukların çıkış takozuna ihtiyacı yoktu. Düdüğü beklemeleri yeterliydi. Arda öyle hevesliydi ki düdükten önce çizgiyi geçti. Yanakları ısınarak yerine döndü. “Başlamanın bir parçası da beklemek,” dedi öğretmen. Arda yeniden denemeye karar verdi.

Bu kez bekledi. Düdük çalınca kollarını ileri geri hareket ettirdi. Ellerini yumruk yapıp sıkmadı. Can'a bakmak yerine ilerideki koniye baktı. Çıkışı hızlı ve dengeli olmuştu! Her kısa koşunun ardından yürüdüler, soluklandılar. Perşembeye kadar Arda, içinde kıpır kıpır bir heyecan olsa bile işareti beklemeyi öğrendi. Raftaki boş yer de bekliyordu sanki.

Spor günü güneşle, yeni biçilmiş çimen kokusuyla geldi. Beyaz çizgiler düz kulvarlar oluşturuyordu. Bitişte iki yetişkin hafif bir kâğıt şerit tutuyordu. Çizgiden sonra yavaşlamak için geniş bir alan vardı. Arda bağcıklarını kontrol etti. Can suyunu içip şişesini kenara bıraktı. Birbirlerine iyi şans dilediler. Sonra öğretmenin çağırdığı başlangıç çizgisine yürüdüler.

Arda'nın karnında minik fasulyeler zıplıyordu sanki. Öğretmen kendi kulvarlarında koşmalarını, birbirlerine yer bırakmalarını ve çizgiyi geçtikten sonra yavaşlamalarını hatırlattı. Arda bir ayağını başlangıç çizgisinin gerisine yerleştirdi. Dizlerini hafifçe büktü. Aklına bir an odasındaki raf geldi. Mavi kurdele orada ne güzel duracaktı. Düdük çaldı. Arda ileri atıldı.

Ayakkabılarının altında çimenler akıyordu. Kollar ileri geri, gözler bitişte. Tıpkı çalıştığı gibi! Can yan kulvarda, hemen yakındaydı. Derken yumuşak bir pat sesi geldi. Can'ın ayağı çimene takılmış, Can düşmüştü. Kimse itmemişti. Can şaşkınlıkla doğrulup oturdu. Avucuna birkaç ot yapışmıştı.

Arda bir adım daha attı. Bitiş şeridi ileride dalgalanıyordu. Öbür çocuklar geçiyordu. Koşmayı sürdürürse hâlâ bir şansı olabilirdi. Sonra dönüp Can'ın yüzüne baktı. İçindeki karar, bütün sahadan büyük geliyordu. Arda yavaşladı, durdu ve geri döndü. Kurdele bekleyebilirdi. Arkadaşı çimenlerin üzerinde oturuyordu.

Öğretmen de hemen yanlarına gelmişti. Arda, öğretmene yer bırakarak Can'ın yanına çömeldi. “Buradayım,” dedi. Can gözlerini kırpıştırdı. “Çok şaşırdım.” Öğretmen iyi olup olmadığını, bir yerinin acıyıp acımadığını sordu. Can iyiydi, kalkmak istiyordu. Arda açık elini uzattı. Can o eli denge için tuttu, kendi bacaklarıyla doğruldu. Arda çekiştirmedi, acele ettirmedi.

Biraz beklediler. Can rahatça bir adım attı. Öğretmen yakındaydı. “Bitirmek mi istersin, dinlenmek mi?” diye sordu. Can çizgiye baktı. “Yavaşça bitirmek.” Arda, “Birlikte mi?” dedi. Can elini sıktı. Birlikte. Koşanların yolunu açık bırakarak yürümeye başladılar. Arda, Can'ın küçük adımlarına uydu. Onu hızlandırmaya çalışmadı. Yarış artık ikisi için başka bir şeye dönüşmüştü.

Birinci olan çocuk kâğıt şeridi çoktan koparmıştı. Yetişkinlerden biri uçlarını yolun kenarına almıştı. Arda ile Can beyaz çizgiyi yan yana geçti. Arkalarında yalnızca bir koşucu kalmıştı. İzleyen sınıflardan alkış yükseldi. Can gülerek, “Vardık,” dedi. Arda da gülümsedi. Varmışlardı. Ama odasındaki boş yer şimdi daha da boş görünüyordu.

Yarıştan sonra Arda, kulvarlardan uzaktaki alçak banka oturdu. Kazananın mavi kurdelesi parlıyordu. Can'ın iyi olmasına seviniyordu. Birinci olamadığı için de üzgündü. İki duygu aynı anda içinde duruyor, birbirine karışıyordu. Can yakınına oturdu. “Geri döndün,” dedi. Arda başını sallayıp çok çalışmış ayakkabılarına baktı. Bir süre sessizce oturdular.

Derken okul müdürü Arda'nın adını söyledi. Arda başını kaldırdı. Acaba bir kuralı mı bozmuştu? Müdürün elinde, ortasında küçük bir kalp olan altın renkli bir kokart vardı. “Spora Yakışan Davranış Ödülü,” dedi müdür. “Arda çok çalıştı, kazanmak istedi. Arkadaşı yardıma ihtiyaç duyunca durmayı seçti. Bu düşünceli davranışı hepimiz alkışlıyoruz.”

Bütün okul alkışladı. Yarışın birincisi de alkışlıyordu; mavi kurdelesi sallanıyordu. Arda doğruldu, kokartı uzanan elinden aldı. En yüksek sesle Can sevindi. O akşam altın renkli ödül raftaki yerine kondu. Tam sığmıştı. Arda yarın da hızlı koşmak istiyordu. Yanında bir arkadaşına ise her zaman yer olacaktı.