Bir Nefes, Sonra Tenis! çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Asya mini tenisin küçük seslerini severdi. Yumuşak top tellere değince pıt ederdi. Ayakkabılar kortta hafifçe gıcırdardı. Top fileye takılınca ince bir hışırtı gelirdi. Asya en az o sesi seviyordu. Çünkü top yine karşıya geçmemiş demekti. Salı günü aynı ses üç kez duyuldu. Üçüncüde Asya'nın yanakları iyice ısındı, kaşları çatıldı. Oysa vuruşun güzel olacağını düşünmüştü.

“Geçsene!” diye bağırdı. Raket elinden çıktı, kortun boş bir yerine düştü. Antrenör oyunu hemen durdurdu. Raketin gittiği yerde kimse yoktu ama yere çarpınca çıkan ses Asya'yı da şaşırttı. Atmak topu karşıya geçirmemişti. Şimdi yerde bir sorun daha vardı. Asya ellerine baktı; bir an önce geri alabileceği bir söz arar gibiydi.

Antrenör, aralarında rahatça duracak yer bırakarak yaklaştı. “Çok kızdın,” dedi. Asya başını salladı. “Kızabilirsin. Ama raket fırlatmak güvenli değil. Böyle olunca oyuna ara veririz.” Sesi sakindi, söylediği kesindi. Asya etrafına baktı. “Özür dilerim.” Antrenör alanın boş olduğunu söyleyince çömeldi, sağlam raketini sapından aldı. Başını kaldırmak biraz zor geliyordu.

“Peki ellerim ne yapsın?” diye sordu. Antrenör kenardaki banka oturdu. “Raketi güvenle tutsun. Sayılar arasında kendine kısacık bir mola verebilirsin. Rahatça derin bir nefes al. Tellere bak. Sıradaki sayıyı düşün.” Asya ayaklarını durdurdu. Nefesini verirken tellerin küçük karelerini inceledi. Omuzlarının kulaklarına doğru çıktığını ancak inerken fark etti. Göğsündeki sıkışıklık da biraz gevşemişti.

Kaçan top hâlâ kaçmıştı. Yanakları da sıcaktı. Ama Asya raketi elinde tutabiliyordu. “Sıradaki sayı,” diye fısıldadı. Antrenör gülümsedi. “Duygunun hemen geçmesi gerekmiyor. Sonraki hareketini seçmek için zaman kazanıyorsun.” Dersi birkaç yumuşak vuruşla bitirdiler. Herkes raketini sallarken çevresinde yeterince boş yer bırakıyordu. Asya bir topu daha fileye taktı; bu kez raket elinde kaldı.

Akşam Asya olanları büyükbabasına anlattı. Büyükbabası sözünü kesmeden dinledi. “Yarın mini korta birlikte gidelim mi?” diye sordu. Asya kabul etti. Kısa mor raketi, su şişesini, büyüklerin toplarından daha yavaş giden yumuşak kırmızı-sarı topları hazırladılar. Çantanın ağzını kapatmadan önce Asya tellere bir kez daha baktı. Öğrendiği molayı orada bulabilecekmiş gibi geldi.

Ertesi gün önce ısındılar. Büyükbabası alçak filenin öbür tarafına geçti. Asya dizlerini hafifçe büküp raketini önde tuttu. Top bir kez sekti. Pıt! İlk vuruş yana kaçtı. İkincisi fileyi geçti. Büyükbabası yetişti, özenle vurdu ama raketi topa değmedi bile. Top kenara doğru yuvarlandı. “Bunun başka yere sözü varmış,” dedi büyükbabası. Asya'nın ağzından bir kahkaha kaçtı.

Büyükbabası da güldü. Ne çatık kaş ne yere atılan raket vardı. Asya, “Kaçırınca hiç kızmıyor musun?” diye sordu. “Bazen kızıyorum. Yine de sonraki topu oynamak istiyorum.” Büyükbabası nefes aldı, tellere baktı. Asya bu molayı tanıdı. Demek filenin iki tarafında da işe yarayabiliyordu. Kaçan top yüzünden oyunun geri kalanını kaybetmek gerekmiyordu.

Birkaç kısa çalışmada yeniden buluştular. Asya bir kez seken topa yaklaşmak için küçük adımlar attı. Raketi yumuşakça öne ve yukarı yönlendirdi, ardından hazır duruşuna döndü. Daha sert vurmak yerine filenin üstünde biraz pay bırakmayı denedi. Yorulunca su içip dinlendiler. Bazen uzun rallileri, bazen komik kaçan topları saydılar. Her buluşma bir öncekinden biraz farklıydı.

Şenlik sabahı Asya su şişesini kendi koydu. “Mola verirsem kazanır mıyım?” diye sordu. Büyükbabası başını salladı. “Dikkatini toplamaya yardım edebilir. Ama karşındaki de iyi oynamaya çalışacak.” Asya raketi çantaya yerleştirdi. “Yine de molamı götüreceğim.” Kazanma isteği yerindeydi. Yanına başka bir isteği daha eklemişti: Oyun zorlaşınca da oynamaya devam edebilmek.

Antrenör kısa maçı anlattı: Yedi sayıya ulaşılacak, bitirmek için iki sayı fark gerekecekti. Servis sırasını, ne zaman saha değiştireceklerini birlikte denediler. Asya'nın rakibi Deniz mercan rengi giyiyordu. Özellikle ters taraftan yaptığı vuruş çok güzeldi. Sayılar bir ona, bir Asya'ya gitti. Dört-dört! Sonra Asya'nın topu fileye takıldı. Deniz beş-dört öndeydi. O tanıdık sıcaklık yanaklarına geri döndü.

Asya'nın eli sıkıldı ama raket güvenle aşağıda kaldı. Kenardan kimse hatırlatmadı. Asya durdu, nefes aldı, tellere baktı. “Sıradaki sayı.” Küçücük bir gülümseme geldi. Başını kaldırıp hazırlandı. Yumuşak bir dönüş: Beş-beş. Sonraki rallide kocaman uzanmak yerine iki küçük adım attı. Altı-beş! Henüz bitmemişti. Deniz de denemeye devam ediyordu; Asya karşısında bunu görebiliyordu.

Top sekti. Asya izledi, adım attı, filenin üstünde pay bırakarak vurdu. Deniz yetişmeye çalıştı ama top ikinci kez sekti. Yedi-beş! Maç bitince Asya raketini sol eline aldı. Filenin yanından geçip sağ eliyle Deniz'in elini sıktı. “Teşekkür ederim. O vuruşun çok güzeldi.” Antrenör en çok güvenli ellerini ve kendi seçtiği molayı övdü. Büyükbabası gururla gülümsedi. Asya artık biliyordu: Kızınca da bir nefeslik yer açılabilirdi.