Aziz George ve Ejderha çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Çok eski zamanlarda George adında bir şövalye vardı; diyar diyar dolaşır, yardıma ihtiyacı olan herkese yardım ederdi. Bir gün yabancı bir ülkeye girdi. Bütün gün kimsenin işlemediği tarlalardan, her kepengin kapalı olduğu köylerden geçti. Yolda tek bir kişi yoktu. Kimse şarkı söylemiyordu. Kuşlar bile susmuş gibiydi.

Sonunda büyük, gri bir gölün kıyısındaki surlarla çevrili bir kasabaya vardı. Orada yol kenarında oturan yaşlı bir çoban buldu ve ona neler olduğunu sordu.

“Ejderha,” dedi yaşlı adam ve ürperdi. “Gölde yaşıyor. Bir yıl önce sudan çıktı, o günden beri her şey berbat. Her gün kasabanın kapılarına gelip kükrüyor ve her gün ona birini göndermek zorunda kalıyoruz. Kimin gideceğini seçmek için pazar meydanında kura çekiyoruz. Ve bugün...” Sesi fısıltıya döndü. “Bugün kura prensese çıktı.”

George kasabaya girdi. Bütün pazar meydanı sessizdi. Ortada kral duruyordu, kolunu kızına sarmıştı; prensesin elinde de torbadan çekilen işaretli taş vardı.

“Kapıyı açın,” dedi George, “ve bırakın, başka bir şey deneyeyim.”

Kral üzgün üzgün başını salladı. “Her şeyi denedik zaten,” dedi. “Şövalyeler kılıçlarla, mızraklarla çıktılar ve ejderha hepsini kaçırttı. Bir şövalye daha ne yapabilir ki?”

“Onunla dövüşmeye gitmiyorum,” dedi George. “Onunla konuşmaya gidiyorum.”

Herkes ona şaşkın şaşkın baktı. Bir ejderhayla konuşmak daha önce kimsenin aklına gelmemişti.

George'u küçük yan kapıdan dışarı çıkardılar ve o da atını gölün kıyısına sürdü. Su karanlık ve durgundu. Sonra fokurdamaya başladı. Gölden ejderha yükseldi: kocaman, yeşil, pul pul; kanatları yırtık yelkenler gibiydi, burun deliklerinden kıvrım kıvrım duman çıkıyordu. Öyle yüksek sesle kükredi ki George'un atı şaha kalktı.

George atını okşadı ve kükreme bitene kadar bekledi. Sonra, “Günaydın,” dedi.

Ejderha gözlerini kırpıştırdı. Yeniden kükremek için ağzını açtı, sonra kapattı. Yüz yıldır kimse ona tek kelime etmemişti ve nasıl cevap verileceğini hatırlaması uzun sürdü.

“Gün... aydın,” dedi sonunda, çakıl taşı gibi bir sesle.

“Neden her gün kasabaya kükrüyorsun?” diye sordu George. “Neden sana insan göndermelerini istiyorsun?”

Ejderha şaşırmış görünüyordu. “İnsan mı?” dedi. “Ben insan istemiyorum ki. Hayatımda kimseyi yemedim. Ne zaman birini gönderseler, beni görür görmez kaçıyor; ona hak da veriyorum.” Kocaman başını öne eğdi. “Ben sadece açım. Eskiden bu gölde bol bol balık vardı, ama balıklar gitti; öyle açım ki kükremekten başka ne yapacağımı bilmiyorum. Bana sormak kimsenin aklına gelmedi.”

George bunu düşündü. “O zaman bir anlaşma yapabiliriz,” dedi. “Kasaba yiyeceğini, ekmeğini ve balığını her hafta seninle paylaşmaya söz verirse, kükremeyi bırakıp onları rahat bırakır mısın?”

Ejderhanın gözleri kocaman açıldı. “Her hafta mı?”

“Her hafta,” dedi George. “Onlara ben kendim soracağım.”

“O zaman evet,” dedi ejderha. “Buna çok sevinirim.”

Ama koca bir yıl boyunca aç ve öfkeli kalmış bir ejderha, güvenmeyi tek bir sabahta öğrenemez. George atını kasabaya doğru çevirirken ejderha birden arkasında şaha kalktı; kükredi, kocaman kanatlarını çırptı, dumanlar savurdu. Şövalyenin de ötekiler gibi kaçıp kaçmayacağını görmek istiyordu.

George kaçmadı. Döndü, mızrağını indirdi ve kaya gibi sağlam, yerinde durdu; kalkanı kolunda, gözleri ejderhanın gözlerindeydi.

“Sana bir söz verdim,” dedi sakin sakin. “Ben sözümü tutarım. Sen de seninkini tutacak mısın?”

Ejderha mızrağa baktı, sonra kaçmayan şövalyeye. Sonra yavaş, çok yavaş kanatlarını katladı ve kocaman bir köpek gibi kıyıya uzandı.

“Tutacağım,” dedi.

George kasabaya dönüp krala ve halka her şeyi anlattı. Önce inanamadılar. Ama prenses ona inandı ve onunla birlikte kapıya kadar yürüdü.

“Açın,” dedi.

Böylece büyük sürgü çekildi ve kasabanın kapısı bir yıldır ilk kez ardına kadar açıldı.

O öğleden sonra ilk ekmek ve balık arabaları göle doğru yuvarlandı; kasabanın yarısı da seyretmek için peşlerinden geldi. Ejderha her lokmayı çok kibarca yedi, teşekkür etti, sonra kıyıda kıvrılıp güneşte uyudu ve bir yıldır ilk kez usul usul horladı.

Ondan sonra her şey değişti. Kepenkler açıldı. Tarlalar yeniden işlendi, çocuklar suyun kenarında oynadı. Fırıncılar ve balıkçılar her hafta göle yiyecek götürdüler; ejderha da meğer pek iyi bir komşuymuş. Kargaları ekinlerden uzak tuttu, soğuk sabahlarda nefesiyle balıkçıların ellerini ısıttı, yaz akşamlarında da çocukların kuyruğundan suya kaymasına izin verdi.

Kral, George'a krallığının yarısını vermek istedi; ama George yalnızca kralın bir kilise yaptırmasını ve yoksullara göz kulak olmasını istedi. Sonra prensese, halka ve ejderhaya veda etti ve başka kimin yardımına ihtiyaç olduğunu görmek için atını sürüp gitti.

Ve o ülkede bugün bile göl sadece bir göldür, krallık da huzur içindedir.