At Binme Bir Merhabayla Başlar çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Azra, binicilik okuluna giderken ilk dersini kafasında kurmuştu. Önce alanın çevresinde yürüyecek, sonra dedesine el sallayacaktı. Belki birkaç tırıs adımı bile atacaktı. Kapıda küçük, kestane rengi bir midilli bekliyordu. Yelesi açık renkliydi; burnunda ince beyaz bir çizgi vardı. Eğitmen, “Adı Böğürtlen,” dedi. Azra, yeni bir dost için çok güzel bir ad olduğunu düşündü. Hemen binmek istiyordu.

Eğitmen midilliyi, eyeri ve kolanı kontrol etti. Lacivert kaskın çene kayışını bağladı; üzengileri Azra'nın boyuna göre ayarladı. Azra, binme basamağından yardımla eyere geçti. Alçak topuklu botlarının ön kısmı üzengi tabanına oturuyordu. Eğitmen midillinin omzunda yedek ipini tutuyordu. Azra öğrendiği gibi baldırlarını hafifçe yaklaştırdı. “Yürü bakalım.” Ama dört toynak da aynı yerde kaldı. Bir daha söyledi. Yine hiçbir şey olmadı.

Yolda kurduğu güzel hayal buruşuverdi. Belki Böğürtlen başka çocukları seviyor, Azra'yı sevmiyordu. “Daha yüksek sesle mi söylesem?” Eğitmen başını salladı. “Önce duralım. Yürümeyen bir midilli kararsız olabilir ya da bir yeri rahatsızdır. Kontrol etmeliyim.” Azra bacaklarını gevşetti. Eğitmen dikkatle baktı. Rahatsız edici bir durum bulmadı ama o günkü binişi bitirmeyi seçti. Azra yardımla yere indi.

“Böğürtlen yeni tanıştığı kişilerden çekinebiliyor. Bir dahaki buluşmaya daha sakin başlayabiliriz.” Azra midillinin kahverengi gözüne baktı. Bütün sabah onun neler yapacağını düşünmüştü. Peki onun neye ihtiyacı vardı? Eğitmen yular ipini tutarken Azra yandan, omza doğru yavaşça yaklaştı. Arkadan yaklaşmak midilliyi ürkütebilirdi. “Merhaba Böğürtlen. Ben geldim.” Toynaklardan uzakta durdu. Eğitmenin izniyle elini boynuna koydu. Başka hiçbir şey istemeden biraz bekledi.

Sonraki ziyarette eğitmen yumuşak bir fırça verdi. “Tüylerin uzadığı yönde ilerlet.” Azra omuz yanında durdu, küçük bir alanı fırçaladı. Önce her harekette aklından aynı soru geçiyordu: Ne zaman bineceğim? Sonra fırçanın altında düzelen, parlayan tüylere bakmaya başladı. Yavaşça aşağı. Bir kez daha. Böğürtlen sakince duruyordu. Azra artık dakika saymıyordu. Yan yana olmak da güzel bir şeydi.

Tımar bitince eğitmen küçük bir ödüle izin verdi. Azra ödülü kovaya koydu; ellerini kenardan ve midillinin ağzından uzak tutarak sapını kavradı. İp eğitmendeydi. Beyaz çizgili burun kovaya eğildi. Kıtır! Azra bitirmesini bekledi. “Şimdi benimle yürür mü?” diye sordu. Eğitmen gülümsedi. “Bu bir anlaşma değil. Yiyecekle ona sözümüzü dinletmiyoruz. Bakımını yapıyoruz.” Azra boş kovayı usulca yere bıraktı.

Başka bir gün çitin dışında el arabası takırdadı. Midillinin bir kulağı döndü, başı yükseldi, bedeni gerildi. Azra fırçayı durdurup eğitmene haber verdi. “İyi fark ettin. Tek bir kulak hareketi her şeyi anlatmaz. Bütün bedenine ve çevresine bakarız.” El arabası uzaklaşana kadar beklediler. Midilli sakinleşince fırçalamaya devam ettiler. Azra'nın gözleri artık yalnızca eyeri aramıyordu; midilliyi daha dikkatli izliyordu.

Arada kısa biniş dersleri de oldu. Eğitmen yedeği hiç bırakmadı. Azra dik oturmayı, ileri bakmayı, ellerini yumuşak tutmayı öğrendi. Yürümek için hafifçe isteyip ilk adım gelince bacaklarını gevşetiyordu. İkisi de hazır olduğunda birkaç sakin tırıs adımı denediler. Azra dengesini boyun kayışıyla korudu; dizginlere asılmadı. Sonra yeniden yürüdüler, dinlendiler. Her ders kısa sürüyor, acele etmeden bitiyordu. Azra sonraki buluşmayı heyecanla bekliyordu.

Okulun küçük gösterisinde dede çitin dışında bekliyordu. Elindeki mercan rengi atkı uçuştu. Böğürtlen başını kaldırdı. Henüz yerde, omuz yanında duran Azra gerildiğini gördü. Ya herkes onları beklerse? Sonra el arabasını hatırladı. “Dede, atkını kaldırır mısın? El sallamadan önce biraz bekle.” Dede atkıyı çantasına koydu. Eğitmen, “Bugün binmeyebiliriz,” dedi. Azra düşündü. Önce sakin bir merhaba demek istedi. Eğitmen de bekledi, midilliyi gözledi.

İkisini de hazır bulunca Azra'nın binmesine yardım etti. Sol omuzda, yedeği tutarak yerini aldı. Azra turuncu koniye baktı. Nefesini verip yumuşakça yürümesini istedi. Bir ayak ilerledi. Sonra öbürü. Azra bacaklarını gevşetti. Böğürtlen yürüyordu! Eğitmenle birlikte koninin yanından döndüler. Ardından birkaç tırıs adımı geldi. Eğitmen yanlarında hafifçe koşarken Azra boyun kayışını tuttu, dirseklerini yumuşak bıraktı. Hafifçe yükselip alçaldıkça güldü. Sonra yeniden yürüyüşe geçtiler.

Krem rengi işaretin yanında Azra dik oturdu. Öğrendiği gibi parmaklarını hafifçe kapatıp durmasını istedi. Eğitmen duruşa yardım etti; Azra ellerini yine gevşetti. Dört ayak da yerdeydi. Başlangıçtaki gibi. Ama bu kez durmak harikaydı. Eğitmen mor-krem bir rozet uzattı. “Dikkatin, bakımın ve sabrın için.” Dede hafifçe alkışladı. Azra midillinin boynunu okşayıp teşekkür etti. Yardımla indikten sonra yumuşak fırçayı istedi. Rozet kutusunda bekleyebilirdi. Böğürtlen'le acele etmeden geçirecekleri biraz daha zaman vardı.