Mijn eerste schooldag een gepersonaliseerd boek met jouw kind als held

De avond voor zijn eerste schooldag kon Finn maar niet in slaap komen.

Naast zijn bed stond de nieuwe rugzak, groen met een raket erop, al helemaal ingepakt met zijn etui, zijn broodtrommel en een schrift met een geel kaft. Onder de stoel stonden zijn nieuwe schoenen, nog glimmend, met witte veters. Finn keek er in het donker naar, en toen naar het plafond, en toen weer naar de schoenen.

In zijn buik zat iets raars. Alsof er allemaal kleine vlindertjes tegelijk met hun vleugels klapperden, fladder fladder fladder.

“Papa,” riep hij zachtjes. “Ik heb vlinders in mijn buik.”

Papa kwam op de rand van het bed zitten. “Dat heeft iedereen, de avond voor iets nieuws,” zei hij, en streek door Finns haar. “Ik had het vroeger ook. Je zult zien dat ze morgen wegvliegen.”

Finn deed zijn ogen dicht, en heel langzaam viel hij in slaap.

's Ochtends maakte papa een boterham met kaas voor hem en hielp hem met zijn jas. Hand in hand liepen ze naar school. Bij het schoolhek bleef Finn staan. De school was enorm. Hij had zoveel ramen, een hoge deur en een schoolplein vol kinderen die renden en riepen. Finn hield de banden van zijn rugzak stevig vast, allebei, en verroerde zich niet.

“Ben je er klaar voor?” vroeg papa.

“Weet ik niet,” fluisterde Finn.

Papa hurkte en gaf hem een kus op zijn voorhoofd. “Ik sta precies hier, bij dit hek, als de school uit is. Dat beloof ik.”

Bij de deur van de klas stond een juf met een jurk vol bloemen en een bril op het puntje van haar neus. Ze glimlachte naar iedereen en begroette elk kind bij zijn naam.

“Goedemorgen, Noor! Goedemorgen, Daan! En jij moet Finn zijn. Welkom, Finn. We hadden al op je gewacht.”

Finn ging naar binnen, maar bleef dicht bij de muur staan. De klas zat vol geluiden: stoelen die schoven, kinderen die lachten, iemand die een beetje huilde, en anderen die al kletsten alsof ze elkaar al jaren kenden. Finn klemde zich vast aan zijn rugzak en keek alles van een afstandje aan, zonder iets te zeggen. De vlinders in zijn buik deden fladder fladder fladder.

Toen zag hij iets. Bij het raam, aan een tafeltje helemaal alleen, zat een meisje met krullen. Ze had haar handen in haar schoot en keek naar buiten, en ze zag eruit alsof zij net zulke vlinders in haar buik had als hij. Misschien nog wel meer.

Finn haalde diep adem. En nog een keer. Toen liep hij dwars door de klas, ging naast haar zitten en maakte zijn etui open.

“Wil je een krijtje?” vroeg hij. “Ik heb ook blauw, dat is de mooiste.”

Het meisje keek hem verbaasd aan. Toen pakte ze het blauwe krijtje. “Ik heet Isa,” zei ze.

“Ik heet Finn.”

De juf gaf iedereen een groot vel papier, en Finn en Isa tekenden naast elkaar. Finn tekende een huis met een reusachtige gele zon. Isa tekende een blauwe zee met een walvis. Daarna ruilden ze van kleur en moesten ze lachen, want Isa's walvis kreeg een groene neus.

Later bouwde Isa een toren van houten blokken. Hij was heel hoog, de hoogste toren van de hele klas. Maar net toen ze het laatste blokje erop zette, begon de toren te wiebelen, en te wiebelen, en viel met een enorme klap om. Boem!

Isa keek verdrietig, en de hele klas draaide zich om.

Finn voelde zijn wangen warm worden. Iedereen keek. Maar hij stond toch op, raapte een blokje op en zei: “We bouwen hem samen weer op. Nog hoger.”

En dat deden ze, blokje voor blokje. Toen de toren weer stond, klapte de juf in haar handen. “Goed zo, Finn! Goed zo, Isa!” En de hele klas klapte mee.

In de pauze renden Finn en Isa samen het zonnige schoolplein op. Ze speelden tikkertje rond de grote boom, sprongen over de lijnen op de tegels en lachten tot ze buiten adem waren.

Daarna was het voorleestijd. Alle kinderen gingen in de kring op het gekleurde kleed zitten, en de juf sloeg een groot prentenboek open en begon voor te lezen. Het ging over een egeltje dat een vriendje zocht en er uiteindelijk een vond. Finn luisterde met zijn kin op zijn knieën, en Isa zat vlak naast hem.

Op het raam van de klas zaten de papieren vlinders die de kinderen die ochtend hadden geknipt, rood en geel en lichtblauw. En terwijl de juf voorlas, leek het Finn alsof er één met haar vleugels bewoog. Toen nog één. Toen maakten ze zich allemaal los van het glas en fladderden weg, licht als veertjes, het raam uit en de lucht in.

En Finn merkte iets. De vlinders in zijn eigen buik waren ook weggevlogen. Er was geen fladder fladder fladder meer. Er was alleen nog iets warms en blijs.

Toen de bel ging, pakte Finn zijn tekening en rende naar buiten. En daar stond papa, bij het hek, precies zoals hij had beloofd.

“Papa! Kijk!” riep Finn, en hield de tekening hoog boven zijn hoofd. “Ik heb een nieuwe vriendin, ze heet Isa, en we hebben een toren gebouwd, en de klas klapte, en de juf las een verhaal voor!”

Papa tilde hem op en drukte hem stevig tegen zich aan. “En, hoe was je eerste schooldag?”

“Heel erg leuk,” zei Finn.

Die avond pakte Finn zijn rugzak helemaal zelf in. Zijn etui, zijn gele schrift en een extra blauw krijtje, voor het geval Isa er een nodig had. Toen kroop hij in bed en deed zijn ogen dicht.

Deze keer viel hij meteen in slaap, met een glimlach. Want morgen mocht hij weer naar school.