Belle en het Beest een gepersonaliseerd boek met jouw kind als held

Er was eens een koopman die drie dochters had. Vroeger was hij rijk geweest, maar zijn schepen gingen op zee verloren en het gezin moest verhuizen naar een kleine boerderij op het platteland. De twee oudste zussen klaagden de hele dag. De jongste was zo lief en zo mooi dat iedereen haar Belle noemde. Ze veegde de vloeren, kookte voor haar vader en zong onder het werk.

Op een winter moest de koopman een lange reis naar de stad maken. “Wat zal ik voor jullie meebrengen?” vroeg hij zijn dochters. De twee oudsten vroegen om zijden jurken en parels. Belle zei alleen: “Breng een roos voor me mee, vader. Hier in de sneeuw groeien er geen.”

Op de terugweg raakte de koopman de weg kwijt in een sneeuwstorm. Urenlang dwaalde hij rond, koud en bang, tot hij bij een groot paleis kwam waar achter elk raam licht brandde. Hij klopte, maar niemand deed open. De deur zwaaide vanzelf open, dus ging hij naar binnen. In de hal brandde een knapperend vuur, en er stond een tafel gedekt met hete soep en brood. Niemand diende op, en toch kwamen de schalen naar hem toe, alsof onzichtbare handen ze droegen. De koopman at, sliep in een zacht bed, en de volgende ochtend had hij nog steeds geen levende ziel gezien.

Toen hij vertrok, kwam hij langs een prieel waar midden in de winter rozen bloeiden. “Belle vroeg om een roos,” dacht hij, en hij plukte er een.

Meteen klonk er een vreselijk gebrul. Voor hem stond een Beest, reusachtig en ruig, met gebogen hoorns en een stem als de donder.

“Ik gaf je een vuur, een bed en een avondmaal,” gromde het Beest, “en jij neemt mijn rozen? Daarom moet er iemand komen die hier in jouw plaats blijft.”

De koopman legde uit dat de roos voor zijn jongste dochter was.

“Ga dan naar huis,” zei het Beest, “en vertel het hun. Als een van je dochters uit vrije wil komt, ben jij vrij.”

Thuis gaf de koopman Belle de roos en vertelde haar alles. Belle aarzelde geen moment. “Het was mijn roos, vader,” zei ze. “Ik ga.”

Dus reden de koopman en Belle samen naar het paleis. De grote hekken gingen vanzelf open om hen binnen te laten, en die avond was er voor twee gedekt. Met een zwaar hart omhelsde de koopman zijn dochter ten afscheid, en Belle bleef alleen achter.

Om negen uur hoorde ze zware voetstappen, en het Beest kwam de hal binnen. Het was net zo angstaanjagend als haar vader had gezegd, en Belle stond te trillen op haar benen. Maar het sprak zacht en kwam niet te dichtbij.

“Mag ik bij je zitten terwijl je eet?” vroeg het.

“Jij bent hier de heer,” zei Belle.

“Nee,” zei het Beest. “Jij bent hier de vrouw des huizes. Als je wilt dat ik ga, dan ga ik.”

De volgende ochtend vond Belle een deur met haar eigen naam erboven in gouden letters. Daarachter lag een kamer vol boeken, met een klein klavecimbel en bladmuziek. Op een lessenaar lag een boek met glanzende gouden bladzijden, en daarin las ze: “Welkom, Belle, wees niet bang. Jij bent hier koningin en meesteres.” Ernaast hing een toverspiegel, en toen Belle fluisterde dat ze haar vader graag wilde zien, verscheen hij in het glas, verdrietig thuis in zijn stoel.

Elke dag zorgde het paleis als door toverij voor haar. De kaarsen gingen vanzelf aan, er klonk muziek uit het niets, en onzichtbare handen dekten de tafel. Elke avond om negen uur kwam het Beest bij haar zitten terwijl ze at, en dan praatten ze. Het was niet handig met woorden, maar het was lief en het luisterde. Belle las het bij het vuur verhalen voor en speelde melodietjes op het klavecimbel, en beetje bij beetje vergat ze bang te zijn voor zijn gezicht.

Elke avond, voordat het wegging, stelde het Beest dezelfde vraag: “Belle, blijf je voor altijd hier bij mij?”

En elke avond zei Belle zacht: “Je bent mijn lieve vriend, Beest. Maar ik mis mijn vader.”

Op een avond keek ze in de toverspiegel en zag haar vader ziek in bed, zo verdrietig zonder haar dat hij niet beter kon worden.

“Ach, Beest,” riep ze, “laat me naar hem toe gaan, maar één week!”

Het Beest zweeg lange tijd. Toen nam het een gouden ring van zijn poot en legde die op tafel.

“Ga,” zei het. “Als je terug wilt komen, draai deze ring dan rond op tafel voordat je gaat slapen. Maar vergeet me niet, Belle, anders sterf ik van eenzaamheid.”

De volgende ochtend werd Belle thuis wakker. Haar vader was zo blij dat hij al gauw weer beter was. Haar jaloerse zussen smeekten haar nog wat langer te blijven, en daarna nog wat langer, en de week ging voorbij, en nog een dag, en nog een.

In de tiende nacht droomde Belle dat het Beest in de paleistuin bij de gracht lag, te zwak om zijn kop op te tillen. Met een kreet werd ze wakker. Ze draaide de ring rond op tafel, sloot haar ogen, en de volgende ochtend was ze terug in het paleis.

De hele dag wachtte ze op negen uur. De klok sloeg negen, maar het Beest kwam niet. Toen herinnerde Belle zich haar droom en rende de maanverlichte tuin in. Daar lag het in het gras bij de gracht, zo stil als een steen.

Belle knielde neer, vulde een bekertje met koel water uit de gracht en sprenkelde het over zijn gezicht. Langzaam deed het Beest zijn ogen open.

“Je bent je belofte vergeten,” fluisterde het, “en zonder jou kon ik niet leven.”

“Nee, Beest, je moet leven!” riep Belle. “Leef! Jij bent mijn liefste vriend, en ik ga nooit meer bij je weg.”

Op dat moment straalde het hele paleis van licht. Boven de daken barstte vuurwerk los, en muziek vulde de lucht. Belle keek omlaag, en het Beest was verdwenen. Op zijn plek stond een jonge prins met precies dezelfde vriendelijke ogen.

“Een boze fee had mij in een Beest veranderd,” zei hij, “en alleen iemand die mijn hart kon zien achter mijn angstaanjagende gezicht, kon de betovering verbreken. Dank je wel, Belle.”

Toen verscheen er een goede fee, die al die tijd over Belle had gewaakt, en met haar kwamen Belles vader en zussen. De zussen schaamden zich zo voor hun jaloezie dat ze beloofden voortaan lief te zijn, en ze hielden woord. Belles vader kwam in het paleis wonen, de bibliotheek zat vol lezers, en de tuin bloeide elke winter, met rozen voor iedereen die erom vroeg.