Yağmurlu Günün Uzay Roketi çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Bütün sabah yağmur cama vurup durdu. Damda tıkırdadı, oluklarda şırıldadı, bahçeyi su birikintileriyle doldurdu. Park gezisi iptal olmuştu. Poyraz kanepede, çenesini iki elinin üstüne koymuş, camdan aşağı yarışan damlaları izliyordu.

"Yapacak hiçbir şey yok," dedi Poyraz.

Tam o sırada koridordan bir gümbürtü geldi. Annesi geri geri yürüyerek odaya girdi; Poyraz'ın gördüğü en büyük karton kutuyu sürüklüyordu. Yeni buzdolabı o hafta bu kutunun içinde gelmişti. Şimdi bomboştu ve Poyraz'dan bile uzundu.

"Bu kadar büyük bir kutu neye dönüşebilir sence?" diye sordu annesi.

Poyraz kutuya baktı. Kutu da sanki ona baktı. "Rokete," dedi Poyraz. "Gerçek bir uzay roketine."

Yere eski gazeteler serdiler. Annesi makasla tepeye yakın yuvarlak bir pencere, yan tarafa da bir kapı kesti; çünkü makas büyüklerin işiydi. Poyraz kutuyu özenle boyadı, iç duvara göstergeler, düğmeler ve kocaman yuvarlak bir direksiyon çizdi, alt tarafa kâğıttan üç kanat yapıştırdı. Annesi kırmızı kartondan sivri bir burun yaptı. Geriye bir tek kask kalmıştı. Poyraz mutfaktaki parlak süzgeci buldu ve başına taktı. Biraz büyüktü ama tam olmuştu.

"Her kâşifin bir haritası olmalı," dedi Poyraz. "Yoksa eve dönüş yolunu nasıl bulur?"

Mutfak masasına uzun bir kâğıt ve boya kalemlerini koydu. Küçük kardeşi karşıdaki sandalyeye tırmandı, kalemleri tek tek uzattı; önce sarıyı. Poyraz kâğıdın soluna kocaman, pırıl pırıl Güneş'i çizdi. "Güneş bir yıldızdır," dedi. "Sekiz gezegen de onun etrafında döner."

Her birini yüksek sesle söyleyerek çizdi: Güneş'e en yakın, minik gri Merkür. Kalın sarı bulutlara sarılı Venüs. Mavi yeşil evimiz Dünya. Kırmızı Mars. Sonra karalama gibi küçük kayalardan bir şerit. Sonra çizgili, en büyük gezegen Jüpiter. Halkalı Satürn. En uzakta da soğuk, mavi Uranüs ve Neptün. Annesi sırayı akılda tutmak için bir tekerleme öğretti; kardeşi söylemeye çalıştı ama kelimeleri karıştırınca ikisi birden kahkahayı bastı.

Poyraz haritayı rulo yaptı, bir tokayla bağladı ve rokete girdi. Süzgeç kask yerindeydi. Annesi kapıdan el salladı.

"Beş," dedi Poyraz. "Dört. Üç. İki. Bir. Kalkış!"

Ve Poyraz'ın hayalinde kutu sarsılmaya başladı. Homurdandı, gürledi. Oturma odası aşağıda kaldı, yağmur bulutları pencerenin önünden hızla geçti ve karton roket gerçek bir rokete dönüşüp karanlığa yükseldi. Süzgeç artık önü şeffaf, gerçek bir uzay kaskıydı; Poyraz'ın kıyafetleri de beyaz bir uzay giysisine dönüşmüştü, çünkü uzayda solunacak hava yoktur. Aşağıda Dünya mavi beyaz, kocaman bir top gibi parlıyordu.

İleride her şeyden parlak bir ışık vardı: Güneş. "Orası her yerden sıcak," dedi Poyraz ve altın renkli siperliğini indirdi. "Gitmek için fazla sıcak." Uzaktan el salladı. Güneş'in yanında minik gri Merkür koşturuyordu. Sonra kalın sarı bulutlara gizlenmiş, en sıcak gezegen Venüs göründü. Poyraz haritasına baktı. Tam da çizdiği gibiydi.

Roket dışarıya doğru döndü; Dünya'yı, gri Ay'ı geçti ve büyüdükçe büyüyen kırmızı bir noktaya yöneldi. Mars! Roket kırmızı tozun üstüne yumuşacık indi. Poyraz aşağı inip çömeldi, eldiveniyle bir avuç toz aldı. Toz kırmızıydı, çünkü yağmurda unutulmuş eski bir bisiklet gibi paslanmıştı. Her yerde kaya vardı. Gökte iki minik, yamru yumru ay asılıydı; uzakta Dünya'daki bütün dağlardan yüksek, yaşlı bir yanardağ yükseliyordu.

Poyraz rokete binip yola devam etti. Derken birden her yer kaya oldu. Büyükleri, küçükleri, yamru yumruları karanlıkta yavaş yavaş dönüyordu. Sağda, solda, üstte, altta. Hangi yoldan gidilecekti? Poyraz'ın içi pır pır etti.

Derin bir nefes aldı. Tokayı çözdü ve haritasını açtı.

İşte Güneş, işte Merkür, Venüs, Dünya ve kırmızı Mars. Mars'tan sonra da küçük kayalardan şerit. "Mars'tan sonra uzay kayaları gelir," dedi Poyraz parmağı kâğıdın üstünde, "sonra da en büyük gezegen." Başını kaldırdı. Dönen kayaların çok ötesinde çizgili, yumuşak bir ışık vardı. Roket her kayanın etrafından dikkatle dolaşarak yavaşça ona doğru ilerledi.

İşte oradaydı: Jüpiter. Öyle büyüktü ki bütün pencereyi dolduruyordu; krem, turuncu, kahverengi çizgileri ve bütün Dünya'dan büyük, kocaman kırmızı bir fırtınası vardı. Poyraz eldivenlerini cama dayayıp kahkahalarla güldü. Biraz ötede Satürn halkalarının içinde süzülüyordu; halkalar milyonlarca buz ve kaya parçasından yapıldığı için ışıl ışıl parlıyordu. Çok gerilerde ev, minicik mavi bir noktaydı.

"Eve dönme vakti," dedi Poyraz ve direksiyonu çevirdi.

Ve iniş! Roket oturma odasının halısına tok bir sesle kondu. Yağmur hâlâ cama vuruyordu. Annesiyle küçük kardeşi kanepedeydi.

"Nerelerdeydin?" diye sordu annesi.

"Her yerde," dedi Poyraz. Haritayı açıp roketin yanına yapıştırdı ve tek tek göstererek Merkür'den Neptün'e bütün gezegenleri sırayla saydı; paslı tozu, Jüpiter'in fırtınasını, Satürn'ün buzlu halkalarını anlattı. Kardeşi ağzı açık dinledi.

Annesi Poyraz'a sımsıkı sarıldı. "Kendi haritanı çizdin," dedi, "ve o harita sana yolu gösterdi. Sen gerçek bir uzay kâşifisin."