Noel'den Önceki Gece çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Noel'den önceki geceydi. Evin içinde tek bir canlı kıpırdamıyordu; ne bir kedi, ne bir kuş, ne de minicik bir fare.

Çoraplar şöminenin yanına özenle asılmıştı; ışıl ışıl yanan ateşin üstünde uzun bir sıra oluşturuyorlardı: bir kırmızı, bir yeşil, bir çizgili, bir de burnu yamalı küçücük bir çorap. Elif, uzun geceliği ve yumuşacık örgü takkesiyle onların önünde durmuş, her birine tek tek bakıyordu. Şimdilik hepsi bomboştu. Ama yarın, belki, Aziz Nikolaos gelirse… Elif her çorabın içinin oyuncaklarla, portakallarla, şekerlerle dolduğunu düşündü ve kalbi heyecanla pıt pıt atmaya başladı.

“Hadi yatağa,” diye seslendi annesi. “Uyumayan çocukların evine Aziz Nikolaos hiç gelmez.”

Elif çoraplara son bir kez baktı, sonra merdivenleri çıkıp yatağına girdi. Küçük kardeşi odanın öbür ucundaki yatağına çoktan sokulmuş, mışıl mışıl uyuyordu; başının üstünde şekerli eriklerin hayali dans ediyordu. Elif de neredeyse onları görebiliyordu: şekerli erikler, çubuk şekerler, zencefilli yıldız kurabiyeler, iki yatağın arasında havada dönüp duruyorlardı.

Annesi başörtüsünü bağlamış, pencerenin yanındaki koltuğa yerleşmişti. Elif de takkesini başına geçirip yorganını çenesine kadar çekti. Bütün ev uzun bir kış uykusuna dalmıştı.

Ama Elif bir türlü uyuyamıyordu. Gözleri kocaman açık yatıyor, sessizliği dinliyordu. Aşağıda ateş usul usul çıtırdıyordu. Koridorda saat tik tak ediyordu. Dışarıda kar derin ve kıpırtısız uzanıyordu. Elif bir sağa döndü, bir sola döndü, yastığını kabarttı, yorganını düzeltti. “Acaba şimdi nerede?” diye düşündü. “Acaba çok uzakta mı, yoksa yakında mı?”

Derken dışarıda, çimenlerin üstünde öyle bir takırtı koptu ki Elif ne olup bittiğini görmek için yatağından fırladı. Şimşek gibi pencereye koştu, kepenkleri ardına kadar açtı, camı da yukarı itti.

Yeni yağmış karın üstüne vuran ay ışığı aşağıdaki her şeyi gün ortası gibi aydınlatıyordu. Elif'in şaşkın gözleri ne görse beğenirsiniz? Minicik bir kızak ve sekiz küçük ren geyiği! Kızağı da öyle canlı, öyle çevik, ufak tefek yaşlı bir adam sürüyordu ki Elif onun Aziz Nikolaos olduğunu hemen anladı!

Ren geyikleri kartallardan da hızlı geliyordu. Yaşlı adam ıslık çaldı, bağırdı ve onları tek tek adlarıyla çağırdı:

“Haydi Dasher! Haydi Dancer! Haydi Prancer ve Vixen! İleri Comet! İleri Cupid! İleri Donder ve Blitzen! Verandanın tepesine! Duvarın üstüne! Haydi uçun! Uçun! Hepiniz birden uçun!”

Azgın bir kış rüzgârında savrulan kuru yapraklar gibi ren geyikleri gökyüzüne yükseldi; bahçenin üstünden geçip evin ta tepesine kadar uçtular, oyuncaklarla dolu kızakla birlikte, Aziz Nikolaos'la birlikte. Elif pencereden dışarı eğilip yukarı baktı ve çatıda her bir minik toynağın tıpırtısını, eşinişini duydu. Tık tık, tıp tıp, tam başının üstünden geliyordu. Çatıdan biraz kar kayıp pencerenin önüne düştü, ay ışığında gümüş gibi parladı.

Başını içeri çekip arkasını dönmüştü ki Aziz Nikolaos bacadan tek sıçrayışta aşağı indi!

Elif parmaklarının ucuna basarak merdivenin başına gitti, kapının kenarından gizlice baktı. İşte oradaydı, şöminenin içinde duruyordu. Tepeden tırnağa kürkler giymişti, giysileri de kül ve isle kaplanmıştı. Sırtına bir çuval dolusu oyuncak atmıştı; tıpkı tam çıkını açmak üzere olan bir seyyar satıcıya benziyordu.

Gözleri nasıl da parlıyordu! Gamzeleri ne kadar da neşeliydi! Yanakları gül gibi, burnu kiraz gibiydi. Komik, küçük ağzı bir yay gibi gerilmişti, çenesindeki sakal ise kar gibi bembeyazdı. Geniş bir yüzü ve küçük, yuvarlak bir göbeği vardı; güldükçe göbeği bir kâse jöle gibi titriyordu.

Tombul mu tombul, neşeli mi neşeli, yaşlı bir cin gibiydi. Elif onu görünce kendini tutamadı, güldü. Aziz Nikolaos da başını çevirip ona göz kırptı. Elif o an korkacak hiçbir şey olmadığını anladı. Nefesini tuttu, kıpırdamadan durdu; bu sihirli anın bir saniyesini bile kaçırmak istemiyordu.

Aziz Nikolaos tek kelime etmeden doğruca işine koyuldu. Bütün çorapları doldurdu: kırmızıyı da, yeşili de, çizgiliyi de, burnu yamalı olanı da. Oyuncaklar, portakallar, şekerler koydu, ta ki her çorap şişip kabarana kadar. Sonra birden döndü.

Parmağını burnunun yanına koydu, başıyla bir selam verdi ve bacadan yukarı süzülüp gitti.

Elif tam zamanında pencereye geri koştu. Aziz Nikolaos kızağına atladı, geyiklerine bir ıslık çaldı ve hepsi birlikte uçuşan bir deve dikeni tüyü gibi uçup gitti. Çatıların üstüne yükseldiler, parlayan ayın önünden geçtiler; sekiz küçük ren geyiği bütün güçleriyle çekiyordu. Kızağın arkasında gökyüzüne ince, parlak bir iz kalıyor, çıngırakların sesi gitgide uzaklaşıyordu.

Ve Elif, gözden kaybolurken onun şöyle seslendiğini duydu:

“Herkese mutlu Noeller, herkese iyi geceler!”

Sonra pencerenin önü sessizleşti, kar yeniden kıpırtısız uzandı. Elif sıcacık yatağına geri tırmandı. Gülümsedi, gözlerini kapadı ve bu kez hemen uykuya daldı. Sabah küçük kardeşi uyanıp aşağı koşacak, çorapları dolu bulacak, sevinçten havalara zıplayacaktı. Annesi de gülümseyerek ikisine sıcak süt hazırlayacaktı. Ama Noel'den önceki gece Aziz Nikolaos'u kendi gözleriyle gördüğünü bir tek Elif bilecekti.