Karatenin Sakin Gücü çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Işık, beyaz kuşağının ucunu küçük bir bayrak gibi sallayabiliyordu. Karatenin en güzel yanlarından biri buydu. Bir de ayağını hareket ettirdiğinde gisinden, yani karate kıyafetinden gelen hışırtı vardı. Işık en çok tekmeleri seviyordu. Beklemek, dinlemek ve selam vermek ise tekme zamanından biraz fazla çalıyordu sanki.

Mahalledeki dojoda ayakkabılarını rafa koydu. Bilekliğini çantasına bıraktı. Saçı toplandı, kuşağı kontrol edildi. Isınmada çocuklar hafifçe hareket etti, ayak bileklerini oynattı. Kimsenin birbirine çarpmayacağı kadar aralık bıraktılar. Işık, senseiyi, yani karate öğretmenini izliyordu. En sevdiği hareket ayağında hazır bekliyordu.

Çalışmaya başlarken Işık selamı unuttu. Boşluğa doğru alçak bir ön tekme attı. Hışır! Sensei elini nazikçe kaldırdı. Işık ayağını yere koydu. İki küçük çıplak ayağın çevresindeki minder birden kocaman görünmüştü. Sensei kızmamıştı ama Işık bir şeyi atladığını anlamıştı.

“Tekmeyi hatırladın,” dedi sensei. “Peki ondan önce ne vardı?” Işık önce kuşağına, sonra öğretmenine baktı. “Selam.” Bir an topuklarının üzerine rahatça oturdu, ellerini dizlerine koydu. Sensei de yakınına oturdu. Bu bir azarlama değil, konuşmaydı. Işık'ın acele etmeden düşünmesine zaman vardı.

“Karate saygıyla başlar, saygıyla biter,” dedi sensei. “Selamla insanlara ve çalıştığımız yere teşekkür ederiz. Birbirimize alan bırakırız. Dinleriz. Ne zaman hareket edeceğimizi, ne zaman duracağımızı seçeriz.” Işık bir parmağını dizinde oynattı. “Canım çok tekme atmak istiyorsa da mı?” Sensei gülümsedi. “O zaman da. Bazen en güçlü seçim, en sakin olandır.”

Işık sakin durmayı, asıl karatenin arasındaki boşluk sanmıştı. Meğer o da öğreniliyordu. Sonraki derslerde ısındıktan sonra temel hareketleri ve kulübün başlangıç katasını çalıştı. Kata, belirli sırayla tek başına yapılan hareketlerden oluşuyordu. Karşıda vurulacak bir kişi yoktu. Dönüşün, adımın ve bloğun kendi yeri vardı.

Işık dönmeden önce baktı, dengesini buldu, nefesini tutmadı. Sensei “Yame,” yani dur, dediğinde durdu. İki ayak mindere yerleşti, eller gevşedi. Bazen fazladan bir kıpırtı kaçıyordu. Ama hareketi kendi kontrolüyle bitirmek hoşuna gitmişti. Dudaklarının bir köşesi hafifçe yukarı kalktı. Sakin bölüm de artık Işık'ın çalıştığı bir şeydi.

Bir teneffüste, tırmanma alanının yanındaki çocuk karateyi sordu. Işık yaklaşan kuşak sınavından söz etti. “Daha beyaz kuşak mısın?” dedi çocuk. “O hiçbir şey! Bir tekme göstersene.” Ardından hafifçe güldü. Işık'ın yanakları ısındı. Sanki bahçede yalnızca o gülüş kalmıştı. İçinden kendini kanıtlamak geçti. Bildiği güzel bir tekme vardı.

Parmakları pantolonunun yanında kasıldı. Işık o gerginliği fark etti. İşte bir hareketten önceki an! Nefes aldı, yavaşça verdi. Önce bir parmağını, sonra ötekileri açtı. İki ayakkabısı da yerde kaldı. Elleri yukarı kalkmadı. Canı hâlâ sıkılıyordu ama ne yapacağına karar verebilirdi.

“Dur. Böyle konuşmanı istemiyorum,” dedi. Sesi küçüktü ama duyulmuştu. Sonra sınıf kapısının yanındaki öğretmene doğru yürüdü. Her sıradan adım bir seçimdi. Öfkesi de yanında geliyordu. Yardım istemek için önce bütün öfkesinin geçmesi gerekmiyordu. Arkadaki çocuğa bir hareket göstermek zorunda değildi.

Öğretmeni eğilip dinledi. Işık alayı ve tekme isteğini anlattı. “Bana söylediğin için teşekkür ederim,” dedi öğretmeni. “Öfkelenebilirsin. Birine zarar vermek zorunda değilsin. Bunun durması için yardım edeceğim.” Yakınında kaldı, olanlarla ilgilendi. Alayı çözmek bir yetişkinin sorumluluğuydu. Işık'ın tek başına halletmesi gereken yeni bir sınav değildi.

Sonraki derste Işık okulda olanları senseiye anlattı. “Duygunu fark etmişsin. Güvenli bir yol seçip yardım istemişsin,” dedi sensei. “Kendini kontrol etmek işte bu.” Işık uzaklaşmasını sağlayan ayaklarına baktı. Yerden ayrılmadan da işe yaramışlardı. Yine de çalışacak bir kata, daha dikkat isteyen bir dönüş vardı. Dersler devam etti; Işık sorular sordu, yorulunca dinlendi.

Haftalar sonra kuşak sınavı geldi. Bu kulüpte beyazdan sonra sarı kuşak vardı. Sensei temel hareketlerde, katada ve saygılı davranışta nelerin beklendiğini anlatmıştı. Işık hepsine çalışmıştı. Isındıktan sonra çağrılmayı bekledi. Karnı kıpır kıpırdı. Boş alana geçti, ayaklarını birleştirdi. Bu kez önce dikkatli bir selam verdi. Başlamak için zamanı vardı.

Işık dönmeden baktı. Dengeli adımını attı, alçak bloğunu kontrollü yaptı. Bir adım, bir dönüş daha. Nefesi akıyordu. Bildiği sırayı tamamlayınca durdu, yeniden selam verdi. Sonunda sensei ellerine yumuşacık sarı kuşağı bıraktı. Gerekli çalışmaları başarmış, yeni kuşağı kazanmıştı. “Katan çok dikkatliydi,” dedi sensei. “En çok da okulda kendini kontrol edebilmenle gurur duydum.” Işık gülümsedi. Karate, dojo dışında tek bir tekme atmadan da yardım edebiliyordu.