Kadife Tavşan çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Bir zamanlar, parlak bir sabah, küçük bir çocuğa kadife bir tavşan armağan edildi. Tavşan tombul ve yumuşaktı; kahverengi beyaz tüyleri, iplikten bıyıkları ve kulaklarının içinde pembe saten bir astarı vardı. Çocuk çocuk odasının halısına oturdu, iki elini uzattı ve tavşan o ellere bırakıldı. Çocuk onu kucakladı, tavşan da baştan aşağı ısındığını hissetti.

Çocuk odası oyuncakla doluydu. Kurmalı fareler, boyalı küpler, tahta bir tekne ve teneke bir boru vardı. Hepsi çok gösterişliydi ve biraz da kibirliydi; yeni olmaktan, akıllı olmaktan söz edip duruyorlardı. Kadife tavşan utangaçtı. Kendisinin yalnızca talaşla doldurulmuş olduğunu düşünüyordu ve onlara ne diyeceğini bilmiyordu.

Raftaki en yaşlı oyuncak Yaşlı Deri At'tı. Paltosu yılların eliyle incelmişti, kuyruğunun çoğu da gitmişti. Öteki oyuncaklar ona pek aldırmazdı ama tavşan onun nazik, yorgun gözlerini severdi.

Bir öğleden sonra, çocuk yakındaki bir yastıkta güvenle şekerleme yaparken, tavşan ona sordu: "Gerçek ne demek? Vızıldayan bir parçan ya da çevirecek bir kolun olması mı?"

"Gerçek, nasıl yapıldığınla ilgili değildir," dedi Yaşlı Deri At. "Başına gelen bir şeydir. Bir çocuk seni uzun, çok uzun zaman sevdiğinde, yalnızca oynamak için değil, gerçekten sevdiğinde, Gerçek olursun."

"Acıtır mı?" diye sordu tavşan.

"Bazen," dedi Yaşlı Deri At; o her zaman dürüsttü. "Ama Gerçek olunca umursamazsın. Tüylerin sevilmekten dökülebilir, gözlerin sarkabilir. Önemi yok, çünkü bir kere Gerçek oldun mu çirkin olamazsın; anlamayanların gözünde bile."

Tavşan kıpırtısız oturup bunu düşündü. Bunun kendi başına da gelmesini umdu, ama nasıl olacağını hayal edemedi.

O gece çocuk, tavşan kolunun altında, yamalı bir yorganın altındaki yatakta uykuya daldı. Ondan sonra tavşan her yere gitti. Çocuğun dirsek kıvrımında dolaştı, her yemekte yanında oturdu. Koridorda sürüklendi, çimenlerde unutuldu; her gece yeniden bulundu ve yukarı taşındı. Tüyleri yavaş yavaş aşındı, bıyıkları eğildi.

Yazın aile bahçeye çıktı. Çocuk çiçeklerin arasında bir battaniyeye oturdu ve tavşanı yakın tuttu. Çiçek tarhının ötesinde tavşan gerçek tavşanlar gördü. Kahverengi ve çevikti; burunları titriyor, arka bacakları güçlüydü. Zıplıyor, kokluyorlardı; biri ona baktı.

"Gel de oynayalım," diye seslendi.

Tavşan çok istedi ama bacaklarını oynatamadı. Onlar yalnızca bezdi. O yüzden çocuğun kollarında kaldı, yaban tavşanları da sıçrayıp gitti. Biraz üzüldü, ama çocuğun kolları hâlâ sıcaktı ve sıkı sıkı tutuluyordu.

Sonra çocuk hafif bir ateşle hastalandı. Birkaç gün çocuk, yanında oturan bir bakıcıyla birlikte yatakta rahatça dinlendi ve evdeki her şey sessizdi. Tavşan yakında tutuldu, o da sevindi; artık epey eskimişti ama.

Çocuk temiz havaya çıkacak kadar iyileşince bakıcı eskimiş tavşanı bahçeye taşıdı ve çiçeklerin arasında bir sepetin yanına usulca bıraktı. Yeni şeylerin zamanı geldiği için bazı eski çocuk odası eşyaları kaldırılıyordu ve tavşan beklemeye bırakıldı.

Yeşilliğin içinde kıpırdamadan oturdu. Çocuğu, battaniyeyi ve yorganın altındaki bütün geceleri düşündü. O kadar yalnızdı ki kadife burnundan tek bir küçük gözyaşı süzüldü ve bir çiçeğin içine düştü.

Düştüğü yerde çiçek ardına kadar açıldı. İçinden minicik, ışıl ışıl bir peri çıktı. "Küçük Tavşan," dedi, "ben sevilmiş bütün oyuncaklara göz kulak olurum. Çocuğuna o kadar çok şey verdin ki seni almaya geldim."

"Ama ben çocuk için zaten Gerçeğim," dedi tavşan.

"Çocuk için evet," dedi peri. "Şimdi herkes için Gerçek olacaksın." Yıpranmış burnunu öptü.

Etrafında yumuşak bir ışık yükseldi. Dikişleri ısındı, arka bacaklarının toprağı ittiğini hissetti. Bir ayağıyla kulağını kaşıyabiliyordu; bunu daha önce hiç yapmamıştı. Tavşan aşağı baktı ve güçlü patileri olan gerçek, kahverengi bir tavşan olduğunu gördü.

Çiyli çimenlerde küçük, sendeleyen bir sıçrayış yaptı. Sonra bir daha, bir daha zıpladı; sonunda sevinçle sıçrıyordu. İki yaban tavşanı yanına koştu ve hep birlikte gittiler.

Bir sonraki bahar çocuk bahçedeki battaniyeye oturdu; sağlıklıydı, yanakları pembeydi. Çalılıktan kahverengi bir tavşan çıktı, epey yakına oturup çocuğa baktı. Yüzünde tanıdık bir şey vardı ve çocuk ona uzun uzun baktı.

Tavşanın gözleri nazikti, çocuk gülümsedi. Sanki "Benim," diyorlardı. Sonra tavşan çiçeklerin arasına geri sıçradı ve o artık Gerçekti.