Herkese Yer Açan Süper Kahraman Takımı çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Doruk, krem astarlı mor pelerinini takmıştı. Pelerin kalçasına kadar bile uzanmıyor, omzundaki kumaş parçalar kolayca ayrılıyordu. Boynunda düğüm yoktu. Bahçe yolunda dönünce arkasından güzel bir hışırtı geldi. Böyle bir pelerinin sahibi, süper kahraman takımının kaptanı olmalıydı elbette! Doruk arkadaşlarının gelmesini sabırsızlıkla bekledi.

Nia kendine Keskin Göz adını vermişti. Bo, Sağlam Eller olmuştu. Yanında harita kâğıdı getiren Kit ise Yol Bulucu'ydu. “Ben de Herkesin Kaptanı!” dedi Doruk. “Beni izleyin!” Ama Nia hazine aramak, Bo bir karargâh kurmak istiyordu. Kit çoktan bir yol çizmişti. Dört ayrı komut duyuldu. Kimse başlamadı.

Doruk ellerini beline koydu. “Kaptan karar verir!” Bo da kaptan olmak istediğini söyledi. Pelerinler öylece sarktı. Öğle olduğunda kahramanların macerası bahçe kapısına bile ulaşmamıştı. Doruk eve dönerken çok kızgındı. Aklındaki güzelim komutları kimse dinlemiyordu. Takımı kurmak, birlikte oynamaktan daha kolay olmuştu.

Gece fırtına çıktı. Herkes güvenle evinde kaldı. Sabah rüzgâr dinmiş, güneş açmıştı. Çocuklar, önceden sözleştikleri bahçe etkinliği için parkın girişinde görevli Deniz'le buluştu. Kapalı çim alanında kâğıtlar, ince dallar ve büyükçe kırık bir dal vardı. Çiçek tarhının çevresi dağılmıştı. Doruk'un kızgınlığı yerini üzüntüye bıraktı.

“Biz toplarız!” dedi Doruk. Deniz yumuşakça durdurdu. “Önce güvenli mi, ona bakacağız.” Çocuklar açık ve temiz yolda bekledi. Görevliler ağaçları kontrol etti, dalları ve tehlikeli çöpleri kaldırdı. Kimse şeridin altından geçmedi. Herkesin Kaptanı bile bir ağacı komutla güvenli yapamazdı.

Deniz daha sonra kontrol edilmiş küçük bir alanı açtı. Çocuklara ellerine uygun bahçe eldivenleri verdi. “Yalnızca gösterdiğim temiz, kuru kâğıtları alabilirsiniz. Keskin, kirli ya da tanımadığınız şeylere dokunmayın. Bana söyleyin. Eldiven onları güvenli yapmaz.” Doruk eldivenini düzeltti. Kapalı ayakkabıları ayağındaydı. Deniz hemen yanlarındaydı.

“Bo, sen şuraya! Kit, bunu yap! Nia...” Doruk sustu. Arkadaşları yine sessizleşmişti. Dünkü gibi yan yana duruyor, birlikte başlayamıyorlardı. Doruk derin bir nefes aldı. “Özür dilerim. Hep ben söylüyorum. Siz ne yapmak istersiniz?” Cevabı beklemek biraz zor geldi ama bu kez araya girmedi.

Kuru yola oturdular. Nia küçücük şeyleri fark ediyordu. Bo bir şeyi sallamadan taşımayı seviyordu. Kit kâğıda güvenli yolu, tarhı ve sepeti çizdi. Yazıya gerek yoktu. Doruk kalemi almak yerine dinledi. “Senin gücün ne?” diye sordu Kit. Doruk düşündü. “Yorulunca birbirimize destek olabilirim.”

Deniz yanlarındayken işe başladılar. Nia izin verilen kâğıtları aradı. Kit çizdiği yolla ekim alanını ayrı tuttu. Doruk toplama kabını arkadaşlarının rahatça ulaşabileceği yerde tuttu. Yine komut vermek istedi. Sonra kendini durdurdu. “Burada tutmam iyi mi?” diye sordu. Nia başını salladı. Artık işleri ilerliyordu.

Malzeme masasındaki hafif sepette üç küçük, temiz, boş saksı vardı. Doruk iki sapı da yakaladı. Bo'nun uzanan eli havada kaldı. Doruk bunu gördü. En güçlü olduğunu göstermesi gerekmiyordu. “Şu sapı sen tutar mısın?” dedi. Birer sap tuttular. Adımlarını birbirine uydurup yavaşça yürüdüler. Sepet aralarında sallanmadan ilerledi.

Doruk çiçekleri dikmeye can atıyordu. “Bitti!” diye seslendi. Ama Nia hâlâ bakıyordu. Açık çimenlerde kuru bir kâğıt yıldız kalmıştı. Bo iç çekti. Doruk da iç çekmek üzereydi. Tek bir kâğıt yerine renk renk çiçeklerle uğraşmak daha eğlenceliydi. Sonra kendi seçtiği görevi hatırladı.

“Keskin Göz bunu da buldu,” dedi. “Son parçaya da özen gösterelim.” Doruk eğilip Nia'ya sabırla gülümsedi. Nia yıldızı eldivenli eliyle aldı. Kit yolu son kez gözden geçirdi. Şimdi hepsi hazırdı. Ağzı kapatılmış çöp torbasını Deniz götürdü. Çocukların onu taşımasına gerek yoktu.

Gölgede mola verdiler. Deniz'in yardımıyla eldivenlerini çıkardılar. Parkın lavabosunda ellerini sabunla yıkayıp su içtiler. Doruk, “Devam edelim mi?” diye sordu. Bo biraz daha dinlenmek istedi. Beklediler. Bir arkadaşın dinlenmesi takımı bozmuyordu. Doruk beklemenin de bazen yapılacak önemli bir iş olduğunu düşündü.

Dikim için eldivenler yeniden takıldı. Deniz çukurları hazırladı, bitkilerin arasındaki boşluğu gösterdi. Kit aralıkları kontrol etti. Bo saksıları uzattı. Nia fideyi nazikçe destekledi. Doruk küçük sulama kabını iki eliyle tutup suyu köklerin çevresindeki toprağa döktü. Kocaman bir su gösterisi yapmasına gerek yoktu.

“Biraz daha,” dedi Nia. Ardından, “Tamam.” Doruk hemen durdu. Dört küçük çiçek tarhta duruyordu. Aralarında büyüyecek yer vardı. Çimenler temizlenmiş, yolun yanı renklenmişti. Doruk arkadaşlarının eldivenlerine baktı. Her birinin yaptığı başka bir işti. Hiçbiri tek başına bu görüntüyü oluşturamazdı. Bu düşünce içini sevinçle doldurdu.

İş bitince eldivenlerini çıkarıp ellerini yine sabunla yıkadılar. Deniz dört çocuğa birden teşekkür etti. “Dinlediniz, işleri paylaştınız, birbirinize destek oldunuz. Park hepiniz sayesinde güzelleşti.” Doruk tek başına öne çıkacakken durdu. Kolunu arkadaşlarına açtı. “Süper kahraman takımımız başardı!” dedi. Övgünün içinde herkese yer vardı.

“Peki kaptan kim?” diye sordu Bo gülerek. Doruk üç arkadaşına baktı. “Gerekirse sırayla oluruz.” Kit haritasını katladı. Nia çiçeklere son kez gülümsedi. Eve dönerken dört pelerin yan yana kıpırdandı. Doruk yolun ortasını kaplamadı. Yanında arkadaşlarının yürüyeceği kadar yer bıraktı. Bir sonraki oyunu birlikte seçeceklerdi.