Het superheldenteam met plaats voor iedereen een gepersonaliseerd boek met jouw kind als held

Ellis had een pruimkleurige cape gemaakt met een crèmekleurige voering. Hij kwam tot boven de heupen, en de schouderlipjes trokken makkelijk los. Er zat geen knoop om de nek. Ellis draaide een rondje op het tuinpad. Wat een prachtige zwiep! Een superheldenteam had vast iemand met zo’n cape nodig om de leiding te nemen.

Nia kwam als Scherpoog. Bo noemde zich Vaste Hand. Kit was Padmaker, met een opgevouwen vel papier klaar voor kaarten. “Ik ben Kapitein Iedereen,” kondigde Ellis aan. “Volg mij!” Maar Nia wilde naar een schat zoeken. Bo wilde een basis bouwen. Kit had al een route bedacht. Vier stemmen gaven vier bevelen. Niemand bewoog.

Ellis zette beide handen in de zij. “Een kapitein beslist!” “Dan wil ik kapitein zijn,” antwoordde Bo. De capes hingen stil. Tegen lunchtijd was hun superheldenavontuur niet verder gekomen dan het tuinhek. Ellis ging boos naar huis, met een hoofd vol schitterende bevelen die niemand wilde.

Die nacht rammelde er een storm aan de ramen. Iedereen bleef veilig binnen. Tegen de ochtend was de wind gaan liggen en scheen de zon over de stoep. Bij de ingang van het park ontmoetten de vrienden Deniz, de parkbeheerder, die hun tuinbezoek had geregeld. Achter het afgesloten grasveld lagen overal papiertjes, takjes en een omgevallen tak. De bloemenrand van gisteren zag er eenzaam uit.

“Wij kunnen het opknappen!” zei Ellis. Deniz stak vriendelijk een hand op. “Eerst kijken we wat veilig is.” De kinderen wachtten op het vrije pad terwijl het parkpersoneel de bomen controleerde en takken en gevaarlijk afval opruimde. Niemand dook onder het lint door. Zelfs Kapitein Iedereen kon een beschadigde boom niet bevelen om veilig te worden.

Later maakte Deniz een klein, gecontroleerd stukje open. Elk kind kreeg tuinhandschoenen die goed pasten. “Alleen deze schone, droge stukjes papier,” legde Deniz uit. “Laat alles wat scherp, vies of onbekend is voor mij liggen. Handschoenen maken dat niet veilig.” Ellis trok een manchet strak. Dichte schoenen, een grote mens in de buurt, en vragen voordat je iets aanraakt: ook dat waren handige superkrachten.

“Bo, jij gaat daarheen. Kit, doe jij dit. Nia…” Ellis hield op. De vrienden waren weer heel stil geworden. Daar was het weer: hetzelfde lege gevoel als gisteren, ook al stond iedereen vlak bij elkaar. Ellis haalde adem. “Sorry. Ik blijf jullie maar vertellen wat je moet doen. Wat zouden jullie graag doen?”

Ze gingen op het droge pad zitten. Nia kon piepkleine dingen zien. Bo droeg graag dingen rustig en voorzichtig. Kit tekende het veilige pad, het bloembed en een mand, met plaatjes in plaats van woorden. Ellis luisterde zonder naar het potlood te grijpen. “En jij?” vroeg Kit. Ellis dacht na. “Ik kan mensen helpen om door te gaan.” Niemand hoefde een cape in te leveren.

Ze begonnen, met Deniz naast zich. Nia zocht het goedgekeurde stukje langzaam af. Kit hield hun kleine route uit de buurt van het plantvak. Ellis hield een verzamelbak stil terwijl het schone papier erin viel. Het was verleidelijk om weer instructies te roepen. In plaats daarvan vroeg Ellis: “Heb je hem hier nodig?” Nia knikte. Het werk schoot op.

Bij de spullentafel stond een mand met drie kleine, schone, lege bloempotjes. Ellis greep beide hengsels. Bo stak een hand uit en liet hem toen weer zakken. Ellis zag het. De mand was heel licht; dit was geen krachtwedstrijd. “Wil jij deze kant nemen?” vroeg Ellis. Ze hielden elk een hengsel vast en liepen samen, steeds langzamer, tot hun stappen gelijk liepen.

Algauw zag Ellis de bloemen al bijna in de grond staan. “Klaar! Laten we gaan tuinieren!” Maar Nia zocht nog. Op het open gras lag een droog papieren sterretje, crèmekleurig tegen de lichte grassprieten. “Daar ligt er nog een,” zei Nia. Bo zuchtte. Ellis wilde ook zuchten. Planten klonk veel spannender dan nog één laatste snippertje.

Toen dacht Ellis aan de taak die nog niemand had genomen. “Scherpoog heeft iets gevonden wat wij gemist hadden,” zei Ellis. “Laten we het laatste stukje ons beste stukje maken.” Ellis boog zich dichterbij en glimlachte stil terwijl Nia het sterretje met een gehandschoende hand oppakte. Kit controleerde de route nog één keer. Deze keer waren ze het er allemaal over eens dat het stuk schoon was. Deniz droeg de dichtgeknoopte vuilniszak weg.

Ze rustten even uit in de schaduw. Deniz hielp hen hun handschoenen uit te trekken, en iedereen waste de handen met zeep bij de kraan in het park voordat ze water dronken. “Nog steeds klaar?” vroeg Ellis. Bo wilde nog even uitrusten. Dus bleven ze zitten. Een team kon op iemand wachten zonder uit elkaar te vallen. Ellis ontdekte dat wachten best een actieve keuze kon zijn.

Voor het planten gingen de handschoenen weer aan. Deniz maakte de gaten klaar en liet zien hoeveel ruimte de plantjes nodig hadden. Kit controleerde de tussenruimtes. Bo gaf de potjes aan. Nia hield een zaailing vast terwijl Ellis voorzichtig een klein gietertje naar de aarde kantelde. Water hoorde rond de wortels, niet in een grote plons over ieders cape.

“Nog een beetje,” zei Nia. En toen: “Zo is het genoeg.” Ellis stopte. Vier kleine bloeiende plantjes stonden in de border, met ruimte om te groeien. Het papier was van het gras verdwenen, er was kleur naast het pad, en niemand maakte ruzie over wiens taak het belangrijkst was. Ellis keek van de modderige handschoenen van de ene vriend naar die van de volgende en voelde zich heerlijk licht.

Na nog een keer goed handen wassen stonden ze naast hun werk. Deniz bedankte het hele team. “Jullie hebben geluisterd, de taken verdeeld en voor elkaar gezorgd. Het park is mooier dankzij jullie alle vier.” Ellis wilde bijna alleen naar voren stappen. Maar in plaats daarvan ging er een arm open naar de vrienden. “Ons superheldenteam heeft het gedaan.”

“Wie is er nu kapitein?” vroeg Bo met een grijns. Ellis keek naar Scherpoog, Vaste Hand en Padmaker. “We kunnen om de beurt kapitein zijn, als een klus er een nodig heeft.” Kit vouwde de kaart op. Nia bewonderde de bloemen. Vier capes wapperden terwijl ze samen naar huis liepen, met op het pad ruimte genoeg voor iedereen.