Bir Noel Şarkısı çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Bir zamanlar eski Londra'da Ebenezer Scrooge adında bir adam yaşarmış. Zenginmiş, ama bütün şehrin en cimri, en huysuz adamıymış. Hiç gülmez, kimseye hiçbir şey vermezmiş. Biri ona mutlu Noeller dileyecek olsa yalnızca homurdanırmış: “Hıh! Saçmalık!”

Soğuk ve sisli bir Noel arifesinde Tom adında bir oğlan Scrooge'un yazıhanesinin kapısını çalmış. Tom'un elinde komşulara götürdüğü çobanpüskülü dallarıyla dolu bir sepet varmış; herkese mutlu Noeller dilemeye gelmiş. İçerisi neredeyse sokak kadar soğukmuş. Scrooge yüksek masasının başına kamburunu çıkarıp oturmuş, paralarını sayıyormuş. Kâtibi, zavallı Bob Cratchit ise bir taburenin üstünde titriyor, içinde tek bir kömür parçası yanan ocakta ellerini ısıtmaya çalışıyormuş.

“Mutlu Noeller, Bay Scrooge!” demiş Tom.

“Hıh! Saçmalık!” diye terslemiş Scrooge. “Noel dediğin, vakit ve para kaybından başka bir şey değil.”

Bob Cratchit, Tom'a sevecen bir gülümsemeyle göz kırpmış. Tom da bu huysuz yaşlı adama birinin göz kulak olması gerektiğine karar vermiş.

O gece Scrooge büyük, karanlık evine dönmüş ve perdeli yatağına girmiş. Ona bir dal çobanpüskülü getirmek için peşinden gelen Tom da yüksek bir koltuğun arkasından gizlice bakıyormuş. Birden merdivenlerden yukarı doğru bir şakırtı, bir tıkırtı yükselmiş. Kapı ardına kadar açılmış ve içeri solgun, hüzünlü bir hayalet süzülmüş. Hayaletin her yanı, üstüne kasalar, anahtarlar ve asma kilitler takılı uzun zincirlerle sarılıymış.

“Jacob Marley!” diye soluğu kesilmiş Scrooge'un. “Eski ortağım!”

“Bu zinciri yaşarken kendi ellerimle ördüm,” demiş hayalet kederle. “Halka halka, hiç yapmadığım her iyilikten. Sen de tıpkı bunun gibi bir zincir örüyorsun, Ebenezer. Ama senin için hâlâ umut var. Bu gece seni üç ruh ziyaret edecek. Onları dinle.” Zincirlerini son bir kez şakırdatıp pencereden süzülerek gitmiş, gözden kaybolmuş.

Saat biri vurduğunda oda yumuşak bir ışıkla dolmuş. Yatağın yanında tuhaf, ışıl ışıl bir varlık duruyormuş; hem bir çocuğa hem de yaşlı bir adama benziyormuş, başından da parlak bir alev yükseliyormuş. “Ben Geçmiş Noel Ruhu'yum,” demiş usulca. Pencereyi açmış, Scrooge'u kolundan tutmuş; Tom da karyolanın direğine sımsıkı sarılmış ve birden hepsi çatıların üstünden uçmaya başlamışlar.

Müzik ve kahkahalarla dolu, sıcak, hareketli bir depoya inmişler. Bir kemancı bir fıçının üstünde keman çalıyor, neşeli, tombul bir adam da var gücüyle dans ediyormuş. “Aaa, bu yaşlı Fezziwig!” diye bağırmış Scrooge. “Gençken burada çalışmıştım! Ne iyi adamdır!” Genç Scrooge'un arkadaşlarıyla dans edip güldüğünü seyretmişler ve yaşlı Scrooge yıllardır ilk kez gülümsemiş.

Scrooge'un yatak odasına döndüklerinde saat ikiyi vurmuş ve yan odadan gür bir kahkaha yükselmiş. Scrooge ile Tom kapıyı açmış ve şaşkınlıktan donakalmışlar. Oda yerden tavana kadar hindiler ve pudinglerle, portakallar, kestane kebapları ve kuru meyveli turtalarla doluymuş. Hepsinin üstünde de yeşil cüppeli, elinde parlayan bir meşale tutan neşeli bir dev oturuyormuş. “Ben Şimdiki Noel Ruhu'yum,” diye gürlemiş sevecen bir sesle. “Gelin de görün!”

Onlara Scrooge'un yeğeni Fred'i göstermiş; Fred, misafirleri körebe oynarken Noel partisinde kahkahalarla gülüyormuş. Sonra onlara Cratchit'lerin küçücük evini göstermiş. Sofrada pek bir şey yokmuş, ama Bayan Cratchit küçük bir Noel pudingini sanki memleketin en güzel pudingiymiş gibi gururla getirmiş, herkes de sevinçle alkışlamış. Bob Cratchit'in en küçük oğlu Küçük Tim, koltuk değneği yanında, minik taburesinde oturuyormuş. Ufak tefek ve pek de sağlıklı olmayan bir çocukmuş, ama bardağını kaldırıp şöyle demiş: “Tanrı hepimizi korusun, her birimizi!”

“Ruh,” demiş Scrooge alçak sesle, “bana Küçük Tim'in iyi olacağını söyle.”

Ruh hiçbir şey söylememiş ve oda yavaş yavaş silinip gitmiş.

Saat üçü vurunca uzun, koyu bir başlık giymiş, uzun boylu, sessiz bir varlık onlara doğru süzülmüş. Hiç konuşmuyormuş. Bu, Gelecek Noel Ruhu'ymuş. Uzun ellerinden birini kaldırıp bir yeri göstermiş. Cratchit'lerin küçük evini yeniden görmüşler, ama şimdi ev sessiz ve loşmuş. Ocağın yanındaki küçük tabure boş duruyor, küçük koltuk değneği duvara yaslanmış bekliyormuş. Kimse gülmüyormuş.

Scrooge dizlerinin üstüne çökmüş. “Ruh, değişeceğim!” diye haykırmış. “Noel'i bütün yıl boyunca kalbimde yaşatacağım. Bana çok geç olmadığını söyle!” Tom hemen arkasında duruyormuş ve Scrooge'un bunu gerçekten içtenlikle söylediğini görebiliyormuş.

Scrooge bir de bakmış ki kendi yatağında, kendi karyolasının direğine tutunuyor, pencereden de içeri güneş ışığı doluyor. Bütün Londra'da kilise çanları çalıyormuş. Scrooge pencereyi ardına kadar açmış, Tom da yan camdan başını uzatmış.

“Hey, oradaki çocuk!” diye seslenmiş Scrooge karlı sokaktaki bir oğlana. “Bugün günlerden ne?”

“Bugün Noel, efendim!”

“Noel mi! Kaçırmamışım!” diye gülmüş Scrooge. “Köşedeki tavukçu dükkânını biliyor musun? Vitrininde şu ödüllü hindi var ya, senin boyunda olanı? Git onu satın al ve Bob Cratchit'in evine götürt!”

Böylece kocaman ödüllü hindi sokaklardan geçirilip Cratchit'lerin kapısına kadar taşınmış. Tom da çobanpüskülü sepetiyle arkasından, ağzı kulaklarında yürümüş.

O öğleden sonra Cratchit'lerin kapısı çalınmış. İçeri boynunda yepyeni, rengârenk bir atkıyla, yüzü gülen Scrooge girmiş. “Mutlu Noeller!” demiş. “Kabul ederseniz ziyafetinize katılmaya geldim. Bob, yarından itibaren maaşın artıyor, ihtiyacın olan bütün kömürü de alacağız!”

Hepsi altın sarısı hindinin başına birlikte oturmuşlar. Mumlar dibine kadar yanana dek gülüşmüşler, neşeyle bağırışmışlar, Noel patlangaçlarını çekip patlatmışlar. Scrooge sözünü tutmuş. Eski şehrin o güne dek gördüğü en iyi dost, en iyi kalpli insan olmuş. Güçlenip sağlığına kavuşan Küçük Tim'e de ikinci bir baba gibi olmuş. O günden sonra insanlar, Noel'i gönülden kutlamayı bilen biri varsa o da Ebenezer Scrooge'dur, der olmuşlar.

Küçük Tim'in dediği gibi: “Tanrı hepimizi korusun, her birimizi!”