Susmayan Keman çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Yağmurlu bir pazar öğleden sonrası, dede gıcırdayan merdivenden tavan arasına çıktı ve elinde uzun, tozlu bir şeyle indi. Onu halıya koydu, tozunu kocaman bir "püüüf"le üfledi ve kilitlerini açtı. Klik. Klik.

İçeride, solmuş mavi kadifenin üstünde, sıcak bal renginde bir keman yatıyordu.

"Bunu ben senin yaşındayken çalardım," dedi dede. "Uzun zamandır yeni birini bekliyor. Cem, artık bu senin."

Cem tellere çok nazikçe dokundu. Tın! Ses havada pırıl pırıl parladı.

Aynı hafta müzik dersinde Okan Bey batonuyla notalığa vurdu. "Kasabanın kış konseri yaklaşıyor," dedi ve altın bir fener resmi olan afişi gösterdi. "Çocuk orkestramız da çalacak. Açılış melodisini, yani bütün gecenin ilk notalarını da…" Cem'e baktı. "Sen çalacaksın."

Cem'in kalbi küçük bir sıçrama yaptı.

Evde notaları notalığa koydu, kemanı çenesinin altına yerleştirdi ve yayı kaldırdı. Melodinin başı yavaş ve yumuşacıktı; hemen sevdi. Ama ortada hızlı bir bölüm vardı: bir şelale gibi aşağı yuvarlanan, peş peşe notalar. Cem'in parmakları yetişmeye çalıştı. Birbirine dolandı. Kaydı. Keman uzun, korkunç bir "gıcırrrr" çıkardı ve kedi Bisküvi kulakları dümdüz kanepenin altına daldı.

Cem bir daha denedi. Gıcırr! Bir daha. Cıyyk!

Sonunda kemanı kutusuna koydu. "Bu çok zor," dedi. "Parmaklarım o kadar hızlı gidemiyor."

Bir sonraki derste Okan Bey hızlı bölümü dinledi ve yavaşça başını salladı. "Elbette gidemez," dedi. "Henüz değil. Kimse zor bir bölümü ilk gün hızlı çalamaz. Gerçek müzisyenlerin ne yaptığını göstereyim." Bir kalem alıp notaların üstüne küçük çizgiler çekti, şelaleyi minik parçalara böldü. "Her seferinde küçük bir parça öğren. Önce bir kaplumbağa kadar yavaş çal. Kolaylaşınca biraz daha hızlı, bir tavşan gibi. Sonra parçaları birleştir."

Masaya tahta bir metronom koyup çalıştırdı. Tık… tık… tık… "Bu senin için tempoyu tutacak, bir kalp gibi."

Böylece Cem her gün okuldan sonra çalıştı. Melodinin hepsini değil, sadece iki üç küçük parçayı. Uykulu bir kaplumbağa gibi tıkırdayan metronomla, yavaş yavaş. Dede koltuğunda gözlerini kapamış dinliyor, bir ayağıyla halıya tempo tutuyordu. Yanlış bir nota cıyakladığında dede kaşlarını çatmadı. "Hah," dedi. "O nota bir ipucu. Sana tam olarak nerede çalışman gerektiğini söylüyor."

Duvardaki tabloya Cem öğrendiği her parça için bir yıldız yapıştırdı. Gün geçtikçe kaplumbağa tavşana dönüştü ve küçük parçalar birleşip uzun, parıl parıl bir şelale oldu.

Sonra bütün çocuk orkestrasıyla ilk prova geldi. Cem öyle heyecanlıydı ki melodiyi herkesten hızlı, herkesten yüksek çaldı; müzik birbirine dolanmış bir yumağa döndü.

Yanında çello çalan arkadaşı Lale eğilip fısıldadı: "Bizi de dinle!"

Cem dinledi. Çelloların alçaktan mırıldandığını, flütlerin yükseklerde süzüldüğünü, davulun tempoyu tuttuğunu duydu. Biraz daha yumuşak, biraz daha yavaş çaldı; ta ki kemanı onların arasına yapbozun son parçası gibi oturana kadar. Ve birden müzik güzelleşti. Onun müziği değil, herkesin müziği.

Konser gecesi salon sıcak, altın ışıklarla parlıyordu. Cem mavi kadife konser kıyafetiyle sahnenin önünde duruyordu ve elleri biraz titriyordu. Derin bir nefes aldı. Seyircilerin arasında gülümseyen dedesini buldu ve yayını kaldırdı.

Yavaş, yumuşacık başlangıç salonun üstünde süzüldü. Sonra hızlı bölüm geldi ve Cem'in parmakları, tıpkı çalıştığı gibi, şelale gibi aşağı aktı. Solonun neredeyse sonuna gelmişti ki…

Ping!

Bir tel kopup kemandan kıvrıldı.

Bütün salon sustu. Cem'in kalbi güm güm attı. Bir saniyeliğine durmak istedi.

Ama o yavaş, dikkatli çalışmaların hepsini hatırladı. Melodiyi artık öyle iyi biliyordu ki kafasının içinde duyabiliyordu. Böylece devam etti. Parmaklarını kalan üç tele kaydırdı ve melodiyi onlarla çaldı. Arkasında Okan Bey başını salladı, orkestra öne eğildi ve son notaya kadar onu takip etti.

Müzik bittiğinde bir an sessizlik oldu. Sonra salondaki herkes ayağa kalkıp alkışladı, tezahürat yaptı.

"Gerçek müzisyenler," dedi Okan Bey gururla gülümseyerek, "bir şey ters gittiğinde bile çalmaya devam eder. Bu gece sen gerçek bir müzisyendin."

Cem, herkesten çok alkışlayan, gözlerinde mutluluk yaşlarıyla dedesine baktı. Sonra dönüp Lale'yi çağırdı. "Gel," dedi, "bu müziği birlikte yaptık." Ve yan yana, keman ile çello, birlikte selam verdiler.