Robin Hood ve Sherwood Ormanı'nın Kalbi çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Çok eski zamanlarda, cesur Kral Richard denizlerin ötesinde, çok uzaklardayken, Nottingham kasabasını açgözlü, adaletsiz ve başkalarının parasına pek düşkün bir şerif yönetiyordu. Her yıl vergileri biraz daha artıyor, her yıl kontluğun yoksul aileleri biraz daha yoksullaşıyordu.

Bir sonbahar günü, Locksley'li Robin adında genç bir okçu, şerifin adamlarının küçük bir çiftliğe at sürdüğünü gördü. Adamlar ambara dalıp ailenin son tahıl çuvalını dışarı taşıdılar; çiftçi ile çocukları kapının önünde durmuş, çaresizce bakıyordu.

“Kış için elimizde kalan tek şey o!” diye bağırdı çiftçi.

“O zaman daha fazlası olsaydı,” diye alay etti şerifin yüzbaşısı ve atını sürüp gitti.

Robin buna seyirci kalamadı. Yola çıktı ve yüzbaşıya onun hakkında ne düşündüğünü herkesin önünde, yüksek sesle söyledi. Akşam olmadan şerif onun başına ödül koymuştu. Robin de yakalanmaktansa Sherwood Ormanı'na sığındı ve kocaman yeşil ağaçlar arkasından yolun üstüne kapandı.

Sherwood'un ta kalbinde Robin uzun süre yalnız kalmadı. Başkaları da ona katılmaya geldi: çiftliklerini kaybetmiş çiftçiler, şerifin haksızlık ettiği insanlar ve sadece işleri yoluna koymak isteyen genç kadınlar, genç erkekler. Yaprakların arasına gizlenebilmek için Lincoln yeşili giyindiler ve kocaman bir meşe ağacının altını kendilerine yuva yaptılar. Kendilerine Robin Hood'un neşeli çetesi dediler ve yoksulları korumaya, şerifin durmadan yanlış yaptığı her şeyi düzeltmeye yemin ettiler.

Bir gün Robin ormanda yürürken, üstünde köprü olarak dar bir kütük uzanan bir dereye geldi. Yarı yolda karşı taraftan gelen bir adamla karşılaştı. Adam tam bir devdi; Robin'den bir baş daha uzundu ve elinde bir sopa vardı.

“Yol ver,” dedi Robin.

“Sen yol ver,” dedi yabancı neşeyle. “Önce ben geldim.”

İkisi de geri adım atmak istemedi. Bunun üzerine Robin kendine bir sopa kesti ve ikisi dar köprünün üstünde, tak, tuk, şak, ağaçlar çınlayana kadar dövüştüler. Sonunda yabancı kocaman bir savuruşla Robin'i köprüden aşağı düşürdü ve şıpırt! Robin dereye yuvarlandı.

Robin sırılsıklam, öksürerek sudan çıktı ve sonra gülmeye başladı. Dev de güldü ve onu çekip çıkarmak için kocaman elini uzattı.

“Gördüğüm en iyi dövüşçü sensin,” dedi Robin. “Bize katılır mısın?”

“Seve seve,” dedi yabancı. Adı John Little'dı; ama öyle iriydi ki çete adını tersine çevirip ona şakayla Küçük John dedi. O günden sonra da Robin'in ömür boyu dostu oldu.

Bir süre sonra ormandan çok şişkin bir kese geçti. Kese, güzel beyaz bir ata binmiş zengin bir başrahibindi ve heybeleri her adımda şıngırdıyordu. Neşeli çete onu orman yolunda durdurdu.

“Korkmayın, peder,” dedi Robin, yerlere kadar eğilerek. “Sizi soymayacağız. Sizi akşam yemeğine davet etmek istiyoruz.”

Başrahip kızarmış geyik eti ve güzel ekmekle yediği yemekten çok hoşlandı. Yemekten sonra Robin, “Şimdi misafirimiz olarak yemeğinizin parasını ödemek istersiniz,” dedi. Heybeleri açtı, yolun aşağısındaki köyde her aileye tahıl alacak kadar altını çıkardı ve başrahibi kalanıyla birlikte yoluna gönderdi.

Şerif öfkeden köpürdü. Nottingham'daki her direğe Robin'in yüzünün resmedildiği afişler çaktırdı, altına da kocaman bir ödül yazdırdı. Burnu bambaşka çizilmişti ve çete günlerce buna güldü.

Sonra şerifin aklına daha kurnazca bir fikir geldi. Nottingham panayırında herkese açık büyük bir okçuluk yarışması düzenleneceğini duyurdu; ödül som altından bir oktu.

“Robin Hood İngiltere'nin en iyi okçusu,” dedi şerif yüzbaşısına. “Buna dayanamaz. Atış yapmaya geldiğinde de onu yakalarız.”

“Belli ki bu bir tuzak,” dedi Küçük John.

“Belli,” diye onayladı Robin. “Belli ki karşı konulmaz da.”

Panayır günü, kasaba kapısından topallayarak üstü başı perişan bir kalaycı girdi; yamalı bir pelerini, bir gözünde bir göz bandı, sırtında da eski bir tencere vardı. Muhafızlar ona dönüp bakmadılar bile. Onlar yeşiller giymiş birini arıyordu.

Yarışma başladı. Okçular birer birer öne çıkıp alanın ta öbür ucundaki hedefe ok attılar. Kimi kenara isabet ettirdi, kimi halkalara, bir iki kişi de ortaya yakın vurdu. Sonra perişan kalaycı sırasını almak için topallayarak geldi. Kalabalık güldü.

Kalaycı yayını gerdi, nişan aldı ve oku bıraktı. Ok hedefin tam merkezine, altın rengi dairenin tam ortasına saplandı.

Kalabalık sustu. Sonra alkışladı da alkışladı. Şerif kaşlarını çatarak altın oku uzattı; kalaycı oku alırken yamalı pelerini omuzlarından kaydı ve altından Lincoln yeşili göründü.

“Robin Hood!” diye kükredi şerif. “Yakalayın onu!”

Ama Nottingham halkı Robin'i tanıyor ve seviyordu. Bütün pazar onun arkasında kenetlendi; arabalar, tezgâhlar, inekler, kalabalıklar... Şerifin adamları bir türlü geçemedi ve geçebildiklerinde Robin çoktan surun üstünden aşmış, ormana kaybolmuştu.

Daha o gece altın ok çok uzaklarda, yüklü bir paraya satıldı. Ertesi sabah şerifin vergi aldığı her aile tahılını, parasını ve üstüne biraz da fazlasını kapısının önünde, sessizce bırakılmış buldu.

O gece bütün çete kocaman meşenin altında, çıtırdayan bir ateşin başında, yıldızların altında ziyafet çekti. Biri atışın hikâyesini anlattı, bir başkası mesafeyi iki katına çıkararak yeniden anlattı ve gecenin sonunda Robin oku kontluğun öbür ucundan, gözleri kapalı atmış oldu.

Robin Hood Sherwood Ormanı'nda yaşadığı sürece de Nottinghamshire'da bir daha kimse aç kalmadı.