Geceyle Dost Olan Süper Kahraman çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Gündüzleri Kuzey odasının her köşesini tanırdı. Askılıkta kiremit rengi bir palto dururdu. Pencerenin yanındaki bitki ışığa uzanırdı. Mavi yorgan, oyuncak Tavşan'ın yüzdüğü kocaman bir deniz olurdu. Ama annesi yatma vakti lambayı kısınca oda sanki başka bir yere dönüşürdü. Halının yanında uzun bir şekil belirir, duvarda parmak gibi gölgeler açılırdı. Kuzey gündüz sevdiği odasına şimdi biraz uzaktan bakıyordu.

Kuzey yatağın kenarına oturup Tavşan'a sarıldı. Yumuşacık kulaklar yanağını gıdıkladı ama karnındaki sıkılık geçmedi. Bir süper kahraman olsa gözlerini hemen kapatabilirdi belki. Denedi. Bu kez de gölgeleri düşünmeden duramadı. Önce bir gözünü, sonra ötekini açtı. Kapı aralığından sıcak bir ışık geliyordu. Annesi yakındaydı; koridorda usulca yürüdüğünü duyabiliyordu.

“Anne?” Sesi beklediğinden ince çıktı. Annesi hemen gelip yatağın yanında diz çöktü. “Burası benim odam, biliyorum,” dedi Kuzey. “Ama şimdi başka türlü görünüyor.” Annesi gülmedi, acele ettirmedi. “Bu şekiller seni kaygılandırmış. Birlikte bakalım mı?” Kuzey başını salladı. Korktuğunu söyleyince göğsünde küçücük bir yer açılmış gibiydi. Artık annesi de ne hissettiğini biliyordu.

Alçak rafta öğleden sonraki oyundan kalan sarı pelerin duruyordu. Kısacıktı; omuzlarındaki iki bağlantı çekilince kolayca ayrılıyordu. Annesi pelerini turkuaz pijamanın üzerine taktı. Boyunda düğüm yoktu. Sonra küçük el fenerini verdi. “Gece Işığı Kahramanı benim,” diye fısıldadı Kuzey. Tavşan da yardımcısı olabilirdi. Annesi de yanlarında kalacaktı.

Kuzey yerdeki boş halının üzerinde durdu. Feneri kimsenin gözüne tutmadan uzun şekle çevirdi. Işık bir kola düştü. Kiremit rengi, bildik bir palto koluydu bu! Öteki kol aşağı sarkıyor, üstte tahta askı görünüyordu. “Senin paltonmuş!” dedi Kuzey. Annesi boş kolu kaldırıp bıraktı. “Bugün beni yağmurdan korudu.” Kuzey, otobüs bekleyen sırılsıklam paltoyu düşününce hafifçe gülümsedi.

Pencerenin yanında bir gölge daha vardı. Kuzey halıya diz çöküp feneri bitkiye çevirdi. Geniş, yeşil bir yaprak aydınlandı. Sonra bir yaprak daha. Arkalarında kendi yumuşak gölgeleri duruyordu. “Bunlar yaprak!” Kuzey tuttuğu nefesi bıraktı. Hiçbir şey başka bir şeye dönüşmemişti. Işık yalnızca orada olanı görmesine yardım etmişti. Bitki, gündüz suladıkları aynı bitkiydi.

“Gölgeleri neden bu kadar büyük?” diye sordu. Annesi feneri bir yaprağa biraz yaklaştırdı. Gölge büyüdü. Uzaklaştırınca küçüldü. Yaprağın kendisi hep aynı kaldı. Kuzey de yavaşça denedi. “Işığı oynatınca gölge değişiyor!” Odasında korkuların yanında merak edilecek şeyler de vardı. Tavşan kımıldamadan izliyordu. Kuzey ona da yaprağı gösterdi; sonra feneri annesine verdi.

Alçak masada yatma planı yaptılar. Kuzey üç resim çizdi: küçük bir lamba, dışarı verilen bir nefes ve Tavşan. Annesi kapalı pilli gece lambasını komodine koydu. Işığı yumuşacıktı. Birlikte rahatça nefes alıp yavaşça verdiler. Kocaman nefesler almaya ya da nefesi tutmaya gerek yoktu. Kuzey ikinci denemede omuzlarının biraz gevşediğini fark etti.

“Ya yine korkarsam?” diye sordu. “Planını deneyebilirsin. Beni de her zaman çağırabilirsin,” dedi annesi. Kapıyı aralık bırakacaklardı. Annesi yakında olacak, sonra dönüp bakacaktı. Kuzey pelerini çıkarıp alçak kancaya astı. Feneri de kaldırdılar. Pelerin uyanıkken oyun içindi. Tavşan ise yatağa gelebilirdi. O ilk gece annesi, Kuzey sakinleşene kadar yatağın yanındaki sandalyede oturdu.

Ertesi öğleden sonra Kuzey halıya yüzüstü uzanıp yaprağın gölgesini gün ışığında da inceledi. Annesi yanında oturuyordu. Bu kez oyunu başlatan meraktı. Akşam plan yerindeydi. Palto da bitki de yerindeydi. Ama Kuzey'in karnında yine bir kıpırtı başladı. Dün bulduğu cesaret kaybolmuş muydu? Eli neredeyse fenere uzanacaktı. Sonra hatırladı: O şekillerin ne olduğunu zaten biliyordu. Odaya yeni bir şey gelmemişti. Geri gelen, bildiği korku duygusuydu. Annesine söyleyebilirdi; yeniden korkmuş olmak yaptıklarını silmiyordu.

“İçim kıpır kıpır,” dedi Kuzey. “Planımı deneyeceğim.” Yatağa yerleşip bir elini karnına koydu. Rahatça nefes aldı. Yavaşça verdi. Kıpırtı hemen bitmedi ama omuzları yumuşadı. Tavşan'ın tanıdık kulağını avucunda hissetti. Gece lambası yerde küçük bir ışık bırakıyordu. Kuzey o ışığa baktı. Hem biraz korkuyor hem de uykusunun geldiğini hissediyordu.

Annesi mavi yorganı örttü, kapıyı aralık bıraktı. Söz verdiği gibi dönüp baktığında Kuzey, Tavşan'a sarılmış yatıyordu. “Yakında mısın?” diye mırıldandı. “Yakındayım.” Kuzey uykulu uykulu gülümsedi. Bir süre sonra kendi yatağında uyuyordu. Odada bir palto, bir bitki, gece lambası ve usul usul nefes alan bir çocuk vardı.

Sabah büyük kardeşi güneş biçiminde kâğıt bir madalya getirdi. Kurdelesi yoktu; Kuzey madalyayı pijamasının üzerinde tuttu. “Gece Işığı Kahramanı'na!” Annesi gülümsedi. “Korkunu anlattın, dikkatle baktın, planını denedin.” Kuzey'in yüzü aydınlandı. “Yine korkarsam seni çağırabilirim.” “Her zaman.” Kuzey madalyasını masaya bırakıp büyük kardeşine paltonun kolunu gösterdi. Artık keşfini anlatacak kadar rahattı. Tavşan'ı öptü. Bir süper kahramanın da yanında birileri olabilirdi. Madalyasını alıp kahvaltıya gitti.