Fark Eden Süper Kahraman çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Ekin'in pelerini bal rengiydi. Annesi omuzlardaki küçük kumaş parçaları tutturmuştu. Pelerinin içi turkuazdı; kısa eteği, tekerlekli sandalyenin mor tekerleklerinden uzakta duruyordu. Krem tişörtün üstünde yuvarlak bir keçe arma vardı. Ne harf ne de şimşek resmi. Ekin henüz süper gücüne karar vermemişti. Önce çok iyi düşünmek gerekiyordu.

“Uçmak olabilir,” dedi, katladığı kâğıt kuşu avlunun göğüne kaldırarak. “Ya da kocaman bir evi kaldırmak!” Annesi banktan gülümsedi. “Sonra nereye koyacağız o evi?” Ekin, çatısı sallanan bir ev düşündü, güldü. Ama ardından pelerine ciddi ciddi baktı. Şimdi bir fışş sesi gelecek, olağanüstü bir şey başlayacaktı.

Bekledi. Yaprak kıpırdadı. Güvercin yürüdü. Pelerin hiçbir şey yapmadı. Ekin kuşu indirdi. Süper gücü olmayan bir pelerin ne işe yarardı? Tam o sırada kapıda bir poşet hışırdadı. Tanıdıkları komşu alışverişten dönmüştü. Poşetleri bıraktı, elini ovuşturdu. Yeniden aldı, üç adım attı, yine durdu. Ekin önce başka tarafa bakacak gibi oldu.

Süper kahramanlar kocaman olaylar aramaz mıydı? Yine de komşunun eline bir daha baktı. Annesi yanındayken yaklaştı. “Yardım ister misiniz?” Komşu küçük poşetin içine baktı. “Şu ekmeği bahçedeki masaya getirir misin? Çok hafif.” Ekin kabul etti. Ekmek poşeti kucağında düz durdu; iki eli de tekerlek çemberleri için serbestti. Ağır poşetleri annesi aldı.

Düz yoldan yavaşça geçtiler. Komşu masada ekmeği alınca rahatladı. “Parmaklarım dinlendi, teşekkür ederim.” Ekin poşetin yanında iki altın pırıltı hayal etti. Gerçek kıvılcımlar değildi bunlar. Teşekkürün içini nasıl ısıttığını gösteren küçücük ışıklardı. Pelerin hâlâ uçurmuyordu ama Ekin az önce beklemekten daha güzel bir şey yapmıştı.

Komşu saksıya döndü. “Bizim yavru kedi nereye saklandı?” Turuncu yavru, güneşli saksıda uyumayı severdi. Şimdi orası boştu. Ekin bir dala baktı. Uçabilse bütün çatılara bakardı! İncecik bir ses bu kocaman düşünceyi böldü. Miyav. Ekin durdu, başını eğip dinledi. Ses yaprakların altından geliyordu. Bir kez daha miyavlayınca krem rengi bir burun göründü.

“Anne, şurada!” Ekin açık yoldan gösterdi; çalıya elini uzatmadı. Annesi komşuyu çağırdı. Komşu kendi kedisini usulca taşıma çantasına yerleştirdi. Ekin geride bekleyip yavruya alan bıraktı. Çantanın kapısı kontrol edildi. Hayalindeki altın pırıltılar yeniden belirdi. Bu defa yardım etmek için yükseğe çıkmak gerekmemişti. Durmak ve küçücük bir sesi duymak yetmişti.

Öğle yemeğinden sonra avlu bir nehir oldu. Nehir mavi tebeşirdendi, adalar kocaman dairelerdi. İki çocuk şelale istiyordu. Ekin ise dev bir girdap düşünüyordu. Tam oyuna başlayacaklardı ki çizginin dışında bekleyen çocuğu fark etti. Çocuk küçük tebeşiri parmaklarının arasında çeviriyordu. “Oynamak ister misin?” diye sordu Ekin. Cevap gelmedi. Girdap bekliyordu.

Ekin neredeyse oyuna dönecekti. Sonra ince miyavı hatırladı. Sessiz bir şey de önemli olabilirdi. “Bir ada çizebilirsin,” dedi. “Ya da köprü düşünebiliriz.” Yanında boşluk bıraktı, bekledi. Çocuk sonunda başını kaldırdı. “Ejderhanın geçebileceği bir köprü olur mu?” Ekin güldü. “Dost bir ejderhaysa olur!” Yeni arkadaş kıvrımlı bir köprü çizdi. Biraz sonra herkes ejderhanın terliklerini nereye koyacağını konuşuyordu.

Ekin'in yanakları gülmekten ağrıdı. Oyunda açtığı yerin çevresinde altın pırıltılar hayal etti. Az kalsın fark etmeyeceği çocuk, oyunun en güzel fikrini getirmişti. Akşam eve girdiklerinde ise alçak masanın yanından başka bir ses geldi. Küçük kardeşi burnunu çekiyordu. Mavi kâğıt kayığın üstüne minder düşmüş, kayık ezilmişti. Ekin hemen kalın bir ses çıkardı: “Kaptan Buruşuk yardıma geldi!”

Kardeşi daha çok ağladı. “Komik değil.” Ekin durdu. Güldürmek istemişti ama işe yaramamıştı. Şimdi ne yapacaktı? Bir an her şeyi hemen düzeltmek istedi. Sonra gösteriyi bırakıp masaya yaklaştı. “O kayığı çok seviyordun.” Kardeşi başını salladı. Ekin elini yakına koydu. “Yanında durmamı ister misin?” Yine başını salladı. Anneleri yakındaydı. Bir süre konuşmadan oturdular.

Sessizlik boş değildi. Ekin artık bunu biliyordu. “Birlikte yenisini mi yapalım, biraz daha mı oturalım?” diye sordu sonunda. Kardeşi turkuaz kâğıdı seçti. Yavaşça katladılar. Her çizgiyi sırayla bastırdılar. Eski kayık da masada kaldı. Yeni kayığın ucu burun gibi kalkınca kardeşi minicik bir homurtu çıkardı. İkisi de güldü. Günün en yumuşak pırıltıları bu masadaydı.

Yatma vakti pelerin katlanmıştı. Ekin turkuaz yorganın altına yerleşti; mor tekerlekli sandalyesi yatağın yanındaydı. Annesi, “Ekmek taşıdın, kediyi duydun, oyunda yer açtın, kardeşini dinledin,” dedi. Kardeşi ekledi: “Beni bekledin.” Ekin gülümsedi. Hiçbirinde fışş sesi gerekmemişti. Annesi, “Bu kasabada gerçek bir süper kahraman var,” dedi. Pelerin bildiğimiz kumaştı. Güç ise bakmakta, sormakta, iyilik yapmaktaydı. “Yarın yine bakacağım,” diye fısıldadı Ekin. “Önce neye ihtiyaçları olduğunu soracağım.”