De superheld met oog voor anderen een gepersonaliseerd boek met jouw kind als held

Maya had een cape gemaakt in de kleur van honing. Mama hielp hem vastmaken met kleine stoffen lipjes op de schouders. De groenblauwe voering flitste als Maya zich omdraaide, en de korte zoom bleef ver weg van de paarse wielen. Op het crèmekleurige T-shirt zat één rond vilten embleem. Geen letters. Geen bliksemschicht. Maya had nog geen superkracht gekozen.

“Vliegen,” besloot Maya, en hield een gevouwen papieren vogel omhoog naar de lucht boven het binnenpleintje. “Of iets reusachtigs optillen. Een heel huis misschien.” Mama glimlachte vanaf het bankje. “Een huis is best lastig om weer neer te zetten.” Maya zag het dak al wiebelen, lachte en keek vol verwachting naar de cape. Elk moment kon er nu toch een zoef komen.

Maya wachtte op de vlakke tegels. Er bewoog een blaadje. Er bewoog een duif. De cape deed helemaal niets. Maya liet de vogel zakken en staarde naar de gewone stof. Het was een mooie cape. Maar wat had je eraan zonder superkracht? Toen ritselde er een papieren tas. Hun bekende buurvrouw was bij het hek blijven staan, had haar boodschappen neergezet en wreef over één hand.

Maya keek bijna de andere kant op. Een superheld moest toch uitkijken naar reusachtige dingen. Maar de buurvrouw pakte de tassen op, zette drie stappen en bleef weer staan. Maya rolde dichterbij, met mama ernaast. “Zal ik u helpen?” De buurvrouw keek in een klein tasje. “Zou jij dit brood naar mijn tuintafel kunnen brengen? Het is heel licht.”

Het kleine tasje lag plat op Maya’s schoot, zodat er twee handen vrij bleven voor de hoepels van de wielen. Mama droeg de zware boodschappen. Ze gingen over het gladde pad, langzaam genoeg om het brood veilig te houden. Bij de tafel zuchtte de buurvrouw blij. “Dank je wel. Dat scheelde mijn pijnlijke vingers.” Maya stelde zich twee gouden spikkeltjes voor naast de tas. Geen echte vonken. Alleen hoe het bedankje voelde.

Toen keek de buurvrouw naar de struik. “Waar is dat poesje nou weer gebleven?” Het rode katje sliep meestal in een zonnige bloempot, maar de pot was leeg. Maya keek omhoog naar een tak. Kon je maar vliegen! Dan konden ze elk dak afzoeken. Een heel klein geluidje onderbrak het heel grote idee. Miauw. Maya bleef stokstijf staan. Daar was het weer, bijna onder de ritselende blaadjes.

Maya hield het hoofd schuin en luisterde. Onder de lage struik naast het pad piepte een crèmekleurig snuitje tevoorschijn. “Daar!” Maya wees, zonder erin te grijpen. “Mama, naast de pot!” Mama riep de buurvrouw, die het katje voorzichtig in de reismand zette. Maya bleef op afstand en gaf het de ruimte. De buurvrouw controleerde het deurtje van de mand. In Maya’s verbeelding dansten er weer gouden spikkeltjes. Deze keer had stil zijn geholpen.

Na de lunch werd het binnenpleintje een rivier. De rivier was van blauw stoepkrijt, de eilanden waren grote cirkels, en Maya mocht de boten verzinnen. Twee kinderen wilden een waterval. Maya wilde een reusachtige draaikolk. Ze wilden net beginnen toen Maya nog een kind zag staan, buiten de krijtlijn, dat een klein stukje krijt tussen duim en vinger ronddraaide.

“Wil je meespelen?” vroeg Maya. Geen antwoord. De draaikolk stond te wachten. Maya draaide zich er bijna weer naartoe, maar dacht toen aan het piepkleine miauwtje: iets stils kon toch belangrijk zijn. “Je zou een eiland kunnen maken,” bood Maya aan, “of mij helpen een brug te bedenken.” Ze lieten een plekje vrij en wachtten. Eindelijk keek het kind op. “Een brug met plek voor een draak?”

“Een lieve draak,” zei Maya. Het nieuwe kind tekende een prachtige brug vol lussen. Al snel was iedereen aan het bedenken waar de draak zijn pantoffels kon laten. Maya lachte tot de wangen er pijn van deden. De verzonnen spikkeltjes glansden rond het plekje dat ze hadden vrijgelaten. Het leukste stuk van het spel kwam van iemand die Maya bijna over het hoofd had gezien.

Thuis wachtte er een ander geluid: gesnuf bij het lage tafeltje. Het jongere broertje of zusje van Maya zat naast een platgedrukt blauw papieren bootje. Er was een kussen op gevallen. “Kapitein Kreukel schiet te hulp!” riep Maya met een donderende superheldenstem. Het gesnuf werd gesnik. “Het is niet grappig.” Maya’s glimlach verdween. De stem was bedoeld om te helpen, maar had helemaal niet geholpen.

Maya wilde alles meteen weer vrolijk maken. Maar in plaats daarvan stopte de voorstelling, en Maya kwam naast het tafeltje. “Je vond dat bootje mooi.” Er kwam een knikje. Maya legde een hand vlakbij. “Wil je dat ik bij je blijf?” Weer een knikje. Ze zaten samen, met mama dichtbij. Maya beloofde niet dat het bootje weer perfect zou worden. Een tijdje zei geen van beide kinderen iets. De stilte voelde warm in plaats van leeg.

Na een poosje vroeg Maya: “Zullen we een nieuwe maken, of nog even blijven zitten?” Het kleintje koos groenblauw papier. Ze vouwden langzaam en drukten om de beurt elke vouw aan. Het eerste bootje bleef ook op tafel liggen. Toen het nieuwe bootje openging, stak één kant omhoog als een neus. Het kleintje snoof een piepklein beetje. En toen moesten ze allebei lachen. Maya stelde zich de zachtste gouden spikkeltjes van de hele dag voor.

Bij het slapengaan lag de cape opgevouwen op een stoel. Maya lag onder het groenblauwe dekbed; de rolstoel met de paarse wielen stond naast het bed geparkeerd. “Je hebt brood gebracht, een katje gehoord, plek gemaakt in een spel en geluisterd,” zei mama. Het kleintje zei erachteraan: “Je wachtte op mij.” Maya raakte het dekbed aan. Voor geen van die dingen was een zoef nodig geweest.

“Volgens mij heeft deze stad een echte superheld,” zei mama. Maya glimlachte. De cape was nog steeds gewone stof. De kracht had gezeten in kijken, vragen en iets liefs doen. “Morgen,” fluisterde Maya, “kijk ik wie mij nodig heeft.” Toen kwam er nog een slaperige gedachte achteraan. “En dan vraag ik eerst wat ze nodig hebben.”