Cimnastikte Bir Adım Daha Cesur çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Duru kollarını ve bacaklarını açıp yıldız olabiliyor, küçücük bir taş gibi toplanabiliyor, hayalî bir buluta uzanabiliyordu. Cimnastik kulübünde bunlar ısınmanın bir parçasıydı. Antrenör çocuklarla mavi mindere çıktı. Yürüdüler, kollarını çevirdiler, ayak bileklerini yavaşça hareket ettirdiler. Sonra Duru'nun sevdiği aletin sırası geldi: Minderden pek az yükselen, açık kahverengi denge aleti. Üstü daracık bir yoldu.

Bir adım, bir adım daha. Duru, Deniz'in bakıp bakmadığını görmek için yana döndü. Bir topuğu kenardan kaydı. Antrenör hemen yanındaydı; Duru iki ayağıyla kalın mindere bastı. Hiçbir yeri acımamıştı. Ama az önce yürüdüğü yol birden incelivermiş gibiydi. Duru kollarını indirmeden durdu. Sendeleme hâlâ ellerinin ucundaymış gibi hissediyordu.

“Bir tur daha ister misin?” diye sordu antrenör. Duru başını salladı. Hayır. Deniz başlangıç yerinin gerisinde sessizce bekledi. Haftaya kulübün küçük gösterisi vardı. Duru ailesine denge aletinde yürüyüşünü göstermek istiyordu. Şimdi üzerine çıkmayı düşününce karnı sıkışıyordu. “Ayaklarım olanı hatırlıyor,” diye fısıldadı. “Gitmek istemiyorlar.”

Antrenör biraz yanına oturdu. “Şaşırdın. Burada durabiliriz.” Duru, Deniz'in antrenör eşliğinde yürüyüşünü izledi. Sonunda, “Ben hâlâ yürümek istiyorum,” dedi. “Ama henüz orada değil.” Antrenör minderdeki krem rengi bant çizgisini gösterdi. “Buradan başlamak işine yarar mı?” Duru çizgiye baktı. Yerden hiç yüksek değildi.

Çıplak ayağının ucuyla banda dokundu. Kollarını iki yana açtı. Önce her adımda ayaklarına bakıyordu; gövdesi de öne eğiliyordu. Antrenör, “Gözlerin yolun sonuna baksın,” dedi. Duru başını kaldırdı. Bir adım attı. Sonra bir tane daha. Acele etmesi gerekmiyordu. Çizgiden çıkarsa yalnızca yan tarafa basıyordu. Yer, olduğu yerde kalıyordu.

Çizginin sonunda uzanıp dimdik bir duruş yaptı. Küçücük gülümsedi. “Bir daha.” Biraz yürüdü, dinlendi, yeniden denedi. Kollarının çırpınmadan, küçük hareketlerle dengeye yardım edebildiğini fark etti. İlle de hemen öbür adıma geçmesi gerekmiyordu. O gün yüksek bir yere çıkmadı. Yine de eve götüreceği yeni bir şey vardı: Başlayabileceği bir yer bulmuştu.

Sonraki derste, ısınmanın ardından denge aletinin yanında durdu. Antrenör minderleri kontrol etti, elini uzattı. “Yanımda kalır mısın?” dedi Duru. “Buradayım.” Duru yardım alarak çıktı. İki küçük adım attı. Sonra inmek istediğini söyledi. Antrenör yardım etti. Bugün iki adım yeterdi. Duru onları kendisi seçmişti. Yarın ne kadar yürüyeceğine yarın karar verebilirdi.

Biraz ötede Deniz'in kaşları çatıktı. “Çember hareketine başlayamıyorum. Daha ellerimi koymadan duruyorum.” Duru yanına oturdu. Ayaklar yerine eller korkuyordu ama duygu tanıdıktı. “Ben de bütün yolu birden yürümeye çalışıyordum,” dedi. “Çizgiden başlamak iyi geldi. Antrenörden daha küçük bir başlangıç istesek?” Birlikte seslendiler. Deniz tek başına kalmamıştı.

Antrenörle Deniz önce öne bir adım almayı, sonra bir elini ve öbür elini mindere yerleştirmeyi çalıştı. Ayakları yerde kaldı. Çembere giden yolu parçalara ayıracaklardı. Duru çalışma alanının dışında bekleyip arkadaşını alkışladı. Hareketi öğretmeye ya da Deniz'i tutmaya kalkmadı. “Nasıl hissettiğimi hatırladın,” dedi Deniz. Bu söz Duru'nun içini sıcacık yaptı.

Sonraki derslerde küçük başlangıçlar birikti. Deniz antrenörle çember çalıştı. Duru, yanında antrenör varken denge aletinde biraz daha ilerledi. Bir gün erken indi; başka gün sonuna ulaştı. Yorulunca dinlendi. Gösteri için basit bir sıra seçti: Yürüyecek, iki ayağının üzerinde uzun bir duruş yapacak, küçük bir düz sıçrayışla mindere inecekti.

Gösteri günü aileler minderlerin uzağındaki sandalyelere oturdu. Puan ya da jüri yoktu. Duru ısındı, su içti, Deniz'in yanında bekledi. Denge aleti uzamış gibi görünüyordu. Kalbi hızlı hızlı atıyordu. İki ayağını mindere bastırdı. “İstersem çizgide de yapabilirim,” dedi. Bunu bilmek biraz yer açtı. Kendi kararını verebilirdi.

Antrenör ne göstermek istediğini sordu. Duru önce çizgiye, sonra denge aletine baktı. “Orada yürüyeceğim. Sen yanımdayken.” Deniz el salladı. Duru bütün korkunun geçmesini beklemedi. Antrenörün iniş yerini kontrol edip yanına gelmesini bekledi. Sonra bir ayağını dar yolun üstüne koydu. Bu adım onundu. Arkasından gelecek adımı da kendisi atacaktı.

Kollar iki yana, gözler yolun sonuna. Yavaşça ilerledi. Ortalarda bir ayak bileği hafifçe sallandı. Duru durdu, dengesini toparladı, devam etti. Sonda iki ayağını biri biraz önde olacak biçimde yerleştirdi. Kollarını yukarı açıp uzun duruşunu gösterdi. Ardından ayaklarını birleştirdi, çalıştığı küçük düz sıçrayışı yaptı. İki ayak mindere bastı; dizleri yumuşakça büküldü, göğsü dik kaldı.

Duru inişini tutup doğruldu. Deniz alkışlıyordu! Antrenör, “Kendi sonraki adımını buldun,” dedi. “Arkadaşına da yardım ettin.” Daha sonra Deniz çalıştığı çemberi gösterince Duru güvenli mesafeden onu alkışladı. Çıkışta Deniz, “Bir dahaki sefere daha yükseğe mi?” diye sordu. Duru düşündü. “Önce burada yürümekten keyif almak istiyorum.” Bu dar yolda daha pek çok güzel adım vardı.