Can Kulağıyla Dinleyen Doktor çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Ev sessizdi ama Lina'nın içinde bir kelime dönüp duruyordu: Yarın. Yarın doktor kontrolü vardı. Annesi, aşı zamanının da geldiğini söylemişti. Lina pencere kenarında oturup oyuncak ayısına sarıldı. Ayının krem rengi bir göbeği, yana yatan bir kulağı vardı. Acaba yarın Lina'nın yerine o gidebilir miydi? İçi pamuk dolu biri daha az korkardı belki.

Bugün anaokulunda Oyuncak Ayı Hastanesi kurulacaktı. Tıp öğrencileri stetoskoplar, yumuşak sargılar ve oyuncak hastalar için havlular getirmişti. Lina ayısını çantadan çıkarmak istemedi. Hastane sözü bile yarını hatırlatıyordu. Deniz adlı öğrenci masanın yanında eğildi. “Ayını en iyi sen tanıyorsun,” dedi. “Birlikte dinleyelim mi?” Lina çantanın ağzını yavaşça açtı. Ayısının kulağını düzelterek masaya yaklaştı.

Deniz önce stetoskobu gösterdi. Kulaklıkları, bükülen bir borusu ve yuvarlak bir dinleme parçası vardı. Deniz'in yardımıyla Lina kendi kalbini dinledi. Güm güm, güm güm. “Kalbin kanı vücudunda dolaştırır,” dedi Deniz. Sonra sıra ayıya geldi. Lina dikkatle dinledi. Hiç ses yoktu! “Pamuk pek sessizmiş,” dedi. İkisi de güldü. Hastane bir oyundu; sorular ise gerçek olabilirdi.

Ayının patisine küçük bir sargı sardılar. Deniz, sargının gerçek bir insanda çok sıkı olmaması gerektiğini anlattı. Lina ayısını kucağına aldı. “Peki aşı olacak mı?” diye sordu. Sanki merak eden ayıymış gibi davranmıştı. Deniz acele etmeden cevap verdi: “Oyuncakların aşıya ihtiyacı olmaz. Aşılar vücudumuza bazı mikropları tanımayı ve onlarla savaşmayı öğretir. Böylece bazı hastalıklardan korunmamıza yardım eder.”

Lina sargının ucuna baktı. “Can yakar mı?” Deniz başını hafifçe eğdi. “Kısa bir süre batabilir. Doktora soru sorabilir, seni neyin rahatlatacağını söyleyebilirsin.” Lina'nın sesi küçüldü. “Aslında korkan benim.” Deniz bunu da dinledi. Lina ilk kez, korktuğunu söyleyince kimsenin gülmediğini fark etti. Ayısının arkasına sakladığı soru artık masanın üstündeydi. Biraz hafiflemişti.

Yemekten önce ellerini sabunla yıkadılar. Lina parmak aralarını da temizledi, durulayıp kuruladı. Deniz, yardım etmenin önce elleri temizlemek ve gerektiğinde bir büyüğü çağırmak olduğunu anlattı. Çocuklar güvenli bir şeyi getirebilir, yardım isteyebilir, birinin yanında oturabilirdi. Her işi kendilerinin yapması gerekmiyordu. Lina bunu yapabileceğini düşündü. Bunun için boynunda stetoskop taşımasına gerek yoktu.

Okuldan sonra annesiyle parka gittiler. Lina ile arkadaşı Ege, dökülen yapraklardan bir yol yapıyordu. Ege köşeyi dönerken tökezledi, dizinin üstüne düştü. Yüzü buruştu. Lina'nın içi birden hopladı. Tozlanan dize uzanacak oldu, sonra durdu. “Anne!” diye seslendi. “Ege düştü, gelir misin?” Annesi hemen yanlarına geldi. Ege'yi ve küçük sıyrığı kontrol etti. Kanama durmuştu.

Çantada ilk yardım çantası ve temiz içme suyu vardı. Ellerini temizledikten sonra annesi Lina'ya yardım etti; suyu yavaşça dizin üstünden akıttılar. Toprak suyla uzaklaştı. Dizini ovalamadılar. “Biraz durmak istersen söyle,” dedi Lina. Annesi temiz gazlı bezle çevredeki deriyi kuruladı, bir yara bandı açtı. Lina bandın yapışkan uçlarını tuttu, ortadaki temiz yere dokunmadı. Bandı annesiyle birlikte yerleştirdiler.

Ege burnunu çekti. “Acıdı.” Lina, artık hiç acımayacağını söylemek istedi. Ama bunu bilemezdi. “Yanında kalmamı ister misin?” diye sordu. Ege başını salladı. Bir süre bankta oturdular. Annesi Ege'nin ailesine haber verdi. Sonra Lina'ya döndü. “Önce beni çağırdın. Arkadaşının dinlenmeye ihtiyacı olduğunu da fark ettin.” Gerçek birine yardım etmek, oyuncak hastanesi oyunundan farklıydı. Yine de yanında kalmak işe yaramıştı.

Ertesi sabah klinikte Lina'nın içindeki düğüm geri geldi. Küçük kardeşi Can'ın da kontrolü vardı. Can annesinin kolunun arkasına saklandı. Lina da saklanmak istedi. Ama doktora, “Aşıdan korkuyorum,” dedi. Doktor bunu söylediği için teşekkür etti. Lina'nın kalbini dinledi, muayenede ne yapacağını anlattı. Sorularını cevapladı. Aşıyı yapmadan önce de açıklayacaktı. Lina dinledikçe omuzları biraz gevşedi.

Lina, annesi kolunu çevresine dolamışken oturmayı seçti. Ayısı kucağındaydı. “Anneme bakabilir miyim?” Doktor başını salladı. Lina sıcak çorbayı soğutur gibi yavaşça nefes verdi. Kısacık bir batma oldu; gözleri doldu. Doktor işini bitirip küçük bir yara bandı yapıştırdı. “Hissettim,” dedi Lina. Annesi yanağını okşadı. “Neye ihtiyacın olduğunu da söyledin.” Lina ayısının kulağını tuttu, bir nefes daha verdi.

Sonra Can'ın muayene sırası geldi. Annesinin kucağından küçük bir el uzandı. Lina eğilip o eli tuttu. “Dinleme parçası serin olabilir,” dedi. “Önce göstermesini isteyebilirsin.” Doktor stetoskobu avuçlarında ısıttı. Can dikkatle baktı, sonra rahatladı. Çıkarken doktor Lina'nın yanına çömeldi. “Yardım istedin, arkadaşını dinledin, korkunu anlattın. İnsanlara özen göstermeyi biliyorsun.” Lina gülümsedi. Korku sihirle kaybolmamıştı. Yanına sorular, sakin bir nefes ve tutulacak bir el sığmıştı.