Başka Bir Yol Bulan Öğretmen çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Ege resim masasının yanındaki sandalyeyi boş bırakmıştı. Mavi kalemlere ve kuşların konduğu pencereye en yakın yer orasıydı. Bugün sınıflarına yeni bir arkadaş gelecekti. Ege ona her şeyi göstermek istiyordu. Kalemleri, su kaplarını, oyun rafını... Söyleyeceklerini düşünürken yerinde duramıyordu. Daha sabah çemberi başlamadan sandalyesini masaya biraz yaklaştırdı. Yanında rahatça oturacak yer olsun istiyordu.

Öğretmenleri Barış Bey, Mina'yı tanıştırdı. Mina köşesi kıvrılmış, mercan rengi bir çizim defteri taşıyordu. “Mina başka bir dil biliyor,” dedi öğretmen. “Bizim konuştuğumuz dili yeni öğreniyor. Birbirimizden öğreneceğimiz çok şey var.” Mina sınıfa küçük bir el salladı.

Ege hemen karşılık verdi. “Buraya gel, yanıma oturabilirsin, sonra bir resim yaparız, atıştırma saatinden önce de kalemleri toplarız!” Mina sandalyeye, kalemlere, sonra Ege'ye baktı. Yerinden kıpırdamadı. Ege aynı uzun cümleyi daha yüksek sesle söyledi. Mina defterini göğsüne biraz daha sıkı bastırdı.

Ege'nin yanakları ısındı. Yardım etmek isterken arkadaşını rahatsız etmişti. “Özür dilerim,” dedi, sesini alçalttı. Tabureye oturdu. Mina belki resim yapmak istiyordu, belki istemiyordu. Peki bunu nasıl soracaktı? Masanın altındaki kâğıt sepetini görünce aklına başka bir yol geldi.

Bir kâğıda yuvarlak gövde, sivri gaga, iki çubuk bacak çizdi. Sonra masanın yanına diz çöktü. Mavi kalemi açık avucunda uzattı. “Kuş,” dedi usulca. Bekledi. Mina'nın bakışları kalemden resme gitti. Kaşları merakla kalktı. Defterini açıp çizmeye başladı. Ege bu kez araya başka kelimeler sıkıştırmadı. Arkadaşının karar vermesi için sessizce zaman bıraktı.

Mina'nın kuşunun turuncu bir göğsü vardı. Küçücük çizgiler tüylere benziyordu. Ege gözlerini resimden alamadı. Mina kuşu gösterip kendi dilinde bir kelime söyledi. Ege denedi. Mina kelimeyi yavaşça tekrarladı. Ege yeniden dinledi. Bu kez yeni bir kelime öğrenen kendisiydi.

Sonraki günlerde birlikte resimli bir sözlük yaptılar. Mina bir bardak çizdi. Ege kocaman cepli bir mont ekledi. Su, kalem, askılık... Gerçekten ihtiyaç duydukları şeyleri seçtiler. Barış Bey resimlerin yanına Türkçe kelimeleri yazdı. Mina'nın ailesi evde konuştukları dildeki kelimeleri eklemeye yardım etti. Sözlükte iki dile de yer vardı.

Ege bazen bütün sayfaları birden göstermek istiyordu. Bunun yerine tek, kısa bir ifade denedi: “Mavi kalem, lütfen.” Söylerken kalemi de gösterdi. Mina doğru kaleme uzanınca anlaştıklarını gördü. Barış Bey, düşünmek ve cevap vermek için zaman bırakmalarına yardım etti. Başını sallamak her zaman anlamak demek değildi.

Bir sabah pencerenin önüne turuncu göğüslü bir kuş kondu. Ege usulca gösterdi. Mina defteriyle yanına geldi. Bir süre hiç konuşmadan baktılar. Kuş başını yana eğince ikisi de aynı hareketi yaptı. Mina çizerken Ege kuşun incecik pençelerini fark etti. Kendi resimlerine onları eklemeyi hep unutuyordu. Mina parmağıyla kuşun ayağını gösterdi, sonra defterindeki çizime döndü. Ege de boş bir kâğıt alıp bu ayrıntıyı denedi.

Yeni oyunu Mina buldu. Yere bardak, mont ve kuş resimleri koydu. Ege dirseklerini kanat gibi açtı. Mina kuş kartına dokundu. Sonra kalkıp mont giyiyormuş gibi yaptı. “Mont!” dedi Ege. Sırayla birbirlerine ipucu verdiler. Bildikleri kelimeyi söylüyor, bilmediklerini gösteriyorlardı.

Barış Bey onları izledi. “İlk yol işe yaramayınca başka yollar denedin,” dedi Ege'ye. “İyi öğretmenler neyin yardımcı olduğunu anlamaya çalışır.” Ege, görünmez bardaktan su içiyormuş gibi yapan Mina'ya baktı. “Bu oyunu o buldu.” Öğretmen gülümsedi. “Demek bize güzel bir şey öğretti.”

Çember saatinde kısa bir şarkı uydurdular: “Daldaki kuş, kanadını aç.” Ege yumuşakça alkış tutuyordu. Mina önce dinledi. Kimse acele ettirmedi. Sonra harekete katıldı, başka bir gün kelimeyi de söyledi. Daha yavaş bir ritim önerince Ege ona uydu. Şarkıya katılmanın tek bir yolu yoktu.

Bahçede Mina sulama kabına çıkan resimli bir iz hazırladı. Ege resimleri takip etti. Sonra saksıya ulaşan başka bir yol çizdi. Mina bir resmi anlamayınca gösterdi, Ege de çizimini değiştirdi. İkisinin de fikirleri oyunu güzelleştiriyordu. Sözlükleri büyürken birlikte geçirdikleri güzel günler de çoğalıyordu.

Birkaç hafta sonra sınıf gösterisi hazırlandı. Mina kızılgerdan resmini seçti. Bir cümle okumayı da kendisi istedi. Barış Bey karta “Bu benim kuşum” yazdı. Söyledikleri kelimeleri yazıda birlikte buldular. Provada Mina duraksayınca Ege cümlenin sonunu söyleyecekti. Ağzını açtı, sonra kapattı. Mina'nın biraz zamana ihtiyacı vardı. Bekledi. Arkadaşı tamamladı. Gösteride kartı yanında tutmaya karar verdi.

Gösteri günü Ege ön sıradaydı. Ellerini dizinin çevresinde birleştirmişti. Mina resminin yanında durdu. Öğretmeni yakındaydı. “Bu benim...” dedi. Durdu. Ege yine cevabı söylemek istedi ama bekledi. Mina karta baktı, nefes aldı. “Kuşum.” Sonra yüzüne kocaman bir gülümseme yayıldı.

Sınıf alkışladı. Barış Bey Mina'nın özenli resmini ve paylaşmayı seçtiği cümlesini övdü. Ege'ye de teşekkür etti. “Dinledin, başka yollar buldun, arkadaşına zaman tanıdın.” Ege'nin içi sıcacık oldu. Çıkarken Mina defterini gösterdi. “Resim?” diye sordu. Ege başını salladı. İki arkadaş, iki kalem... Öğrenecekleri daha çok şey vardı.