Mag ik de Kikkerkoning ontmoeten? een gepersonaliseerd boek met jouw kind als held

Er was eens een koning die een heleboel dochters had, en de jongste van hen heette Lotte. Van al haar speelgoed hield Lotte het meest van haar gouden bal. Vlak bij het kasteel lag een groot donker bos, en aan de rand van het bos, onder een oude lindeboom, stond een eeuwenoude put. Op warme dagen zat Lotte graag naast de put te spelen; dan gooide ze haar gouden bal hoog de lucht in en ving hem weer op.

Op een middag gooide ze de bal hoger dan ooit. Hij schitterde in de zon, glipte door haar vingers, stuiterde één keer op de stenen en viel, plons, in de put. Lotte boog zich over de rand en keek naar beneden, maar de put was zo diep dat ze de bodem niet kon zien.

Ze begon te huilen, en ze huilde harder en harder, tot er een stem zei: “Wat is er toch aan de hand, prinses?”

Lotte keek om zich heen. Uit het water stak een kikker zijn kop omhoog, een dikke groene kikker met gouden ogen.

“O, ben jij het, ouwe waterplonzer,” zei Lotte, en ze veegde haar ogen af. “Ik huil omdat mijn gouden bal in de put is gevallen.”

“Niet huilen,” zei de kikker. “Ik kan hem wel voor je halen. Maar wat krijg ik van je als ik dat doe?”

“Alles wat je maar wilt,” zei Lotte. “Mijn jurken, mijn parels, zelfs het gouden kroontje dat ik draag.”

“Ik wil geen jurken en geen parels en geen kroontjes,” zei de kikker. “Maar als je mijn vriendin wilt zijn, en me naast je aan tafel laat zitten, en me van je gouden bordje laat eten en uit je bekertje laat drinken, en me ergens veilig in je kamer laat slapen, dan duik ik naar beneden en haal ik je gouden bal terug.”

“Ja, ja, dat beloof ik, alles!” zei Lotte, zonder er echt over na te denken. “Als ik mijn bal maar terugkrijg!”

De kikker dook het diepe water in. Even later kwam hij weer boven met de gouden bal in zijn bek en gooide hem op het gras. Lotte was zo blij dat ze hem opraapte en er meteen mee naar huis rende, zonder zelfs maar dank je wel te zeggen.

“Wacht op mij!” kwaakte de kikker. “Ik kan niet zo hard lopen als jij!” Maar Lotte wachtte niet.

Die avond zat Lotte met de koning en het hele hof aan tafel, toen er iets de marmeren trappen van het kasteel op kwam klimmen, plits, plets, plits, plets. Toen werd er op de deur geklopt, en een stem riep:

“Koningsdochter, jongste, doe open! Weet je niet meer wat je me beloofd hebt, vandaag bij de put in de koele schaduw?”

Lotte rende naar de deur en deed hem op een kiertje open. Daar zat de kikker. Ze sloeg de deur dicht en kwam bleek terug naar de tafel.

“Wie was dat, kindje?” vroeg de koning. “Toch geen reus die je kwam ophalen?”

“Nee, vader,” zei Lotte. “Alleen een akelige natte kikker.” En ze vertelde hem wat er bij de put was gebeurd.

De koning luisterde, en toen zei hij vriendelijk: “Wat je belooft, moet je ook doen, zeker tegenover iemand die je hielp toen je hulp nodig had. Ga hem maar binnenlaten.”

Dus deed Lotte de deur open, en de kikker hipte achter haar aan, helemaal tot aan haar stoel.

“Til me op, naast je,” zei hij.

Lotte had er geen zin in, maar de koning keek haar aan, dus tilde ze hem op de tafel. Ze schoof haar gouden bordje naar hem toe, en samen deelden ze het avondeten. En terwijl ze aten, ging Lotte de kikker een beetje anders zien. Hij had heel goede manieren. Hij vertelde grappige verhalen over het leven in de put. En toen ze om een ervan moest lachen, keek hij zo blij dat ze merkte dat ze naar hem glimlachte.

Toen het eten op was, gaapte de kikker een grote kikkergaap. “Ik ben moe,” zei hij. “Mag ik een veilig plekje om te slapen, zoals je beloofd hebt?”

Lotte aarzelde. Toen dacht ze eraan hoe vriendelijk hij haar bal had opgehaald, en hoe hij in het donker bij de koude deur had zitten wachten. Ze droeg hem naar haar kamer en maakte een zacht bedje voor hem op een zijden kussen naast haar hoofdkussen.

“Welterusten, kikker,” zei ze. En toen, omdat hij nu haar vriend was en een belofte een belofte is, boog ze zich voorover en gaf hem een lief nachtzoentje boven op zijn kleine groene kop.

Op datzelfde ogenblik was er een glinstering van licht. Het kussen gloeide op, en de kikker was weg. In zijn plaats stond een jonge prins met vriendelijke gouden ogen.

“Dank je wel,” zei hij. “Lang geleden heeft een boze heks me betoverd en in een kikker veranderd. Alleen een prinses die haar belofte hield en echt lief voor me was, kon de betovering verbreken.”

De volgende ochtend, toen de zon opkwam, reed er een koets met acht witte paarden voor de poort van het kasteel. Achterop stond de dienaar van de prins, de trouwe Hendrik. Toen zijn meester in een kikker was veranderd, was Hendrik zo verdrietig geweest dat hij drie ijzeren banden om zijn hart had laten leggen, zodat het niet zou breken.

Toen de koets wegreed, met de prins en Lotte erin om het koninkrijk van de prins te bezoeken, klonk er een harde krak.

“Hendrik, de wagen breekt!” riep de prins.

“Nee, heer, het is de wagen niet,” riep Hendrik. “Het is een band van mijn hart, dat vol verdriet was zolang u een kikker in de put was.” En nog twee keer klonk er een krak, toen ook de andere twee banden van blijdschap opensprongen.

’s Avonds kwamen ze weer thuis, en er was een groot feest in de kasteeltuin, met muziek en dans onder de lindebomen, en de koning, Lotte en de prins aten samen aan een lange tafel op het gras. En voortaan hield Lotte haar gouden bal ver bij de put vandaan, al gingen zij en de prins er vaak samen naast zitten, om terug te denken aan hoe ze elkaar voor het eerst hadden ontmoet.