Yağmura Yer Açan Ressam çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Asel, okulun resim odasında bir yer seçmişti. Duvarın en yüksek yeri değildi. En büyük yeri de değildi. Pencerenin yanındaki boşluk, sergideki bahçe resmi için tam uygundu. Asel bahçedeki sarı bankı çizecekti. Yanında bir saksı, üstünde mavi gökyüzü olacaktı. Yoldan geçenlere de geniş bir patika bırakacaktı. Resmi görenler kendilerini orada hayal edebilecekti.

Asel lavanta rengi bluzunun üstüne hardal sarısı önlüğünü geçirdi. Alçak masaya sulu boya için kalın kâğıt konmuştu. Öğretmen fırçaları, sulu boyaları, örtücü okul boyalarını, bezi ve su dolu şeffaf plastik bardağı hazırladı. “Resminin acelesi yok,” dedi. Asel önce sarı bankı boyadı. Fırçayı yıkayıp maviye geçti. Gökyüzü kâğıdın üzerinde usulca yayıldı. Saksının yanına minicik bir yaprak daha gerekiyordu.

Asel yeşile uzanırken dirseği bardağa çarptı. Bardak devrildi. Su, mavi boyayı önüne katıp patikaya aktı. Bankın ayakları bulanıklaştı. Az önce insanların yürüyeceği yerde şimdi kocaman, kenarları eğri bir leke vardı. Asel hemen bezi kaptı. Sıkıca ovalarsa yol geri gelir miydi? Öğretmen elini uzatıp temiz bir kâğıt parçası verdi.

“Fazla suyu hafifçe bastırıp kaldıralım. Islak kâğıdı ovalamak yüzeyini bozabilir.” Asel suyu usulca aldı. Masadaki ıslaklık gitti, resimdeki mavi kaldı. Yol geri dönmedi. “Bunu duvara asmak istemiyorum,” dedi Asel. Kurutma masasının yanına, yere oturdu. Dizlerini kollarıyla sardı. Aklındaki bahçe böyle değildi. Öğretmen fırçayı eline almak yerine yanına oturdu.

“Üzülebilirsin. Kâğıt düz dursun, kurusun. Sonra saklamayı, değiştirmeyi ya da başka bir resme başlamayı seçebilirsin.” Asel bir süre yerde gezinen ışığı izledi. Öğretmen başka bir çocuğun paletini yıkamasına yardım etti. Kimse bahçeyi acele ettirmedi. Kâğıdın üstündeki parlak ıslaklık kaybolunca Asel yeniden baktı. Lekenin bir ucu dar, ortası genişti. Kenarı kıvrılıyordu. Bir şeye benziyordu ama patikaya değil.

Asel masanın yanına diz çöküp başını eğdi. “Yağmurdan sonra kaldırımın dibinde biriken su gibi.” Bu bahçede bir su birikintisi olabilirdi. Bankın ayakları, az önce yağmur yağdığı için ıslanmış olabilirdi. Asel kâğıdı biraz çevirip yeniden düzeltti. Sarı bank kalacaktı. Saksı da kalacaktı. Hava değişebilirdi. Öğretmen yaklaşınca Asel kendi fikrini anlattı.

“Suyu nasıl göstermek istersin?” diye sordu öğretmen. Asel dışarıdaki sarı bankı düşündü. Ayakları aşağı uzanıyordu. Suda ise ters dönmüş, küçük parçalara ayrılmış gibi görünebilirdi. Asel, kurumuş mavinin üstünü örtebilen koyu kıvamlı sarı okul boyasını seçti. Ayrı bir kâğıtta sarı bir çizgi denedi. Fırçadaki fazla su çizgiyi dağıttı. Fırçayı yıkadı, ucunu beze dokundurdu, yeniden denedi. Üç kısa iz koydu. Yanlarına daha hafif üç iz ekledi.

Kâğıdı biraz uzakta tuttu. “Bunlar sanki su kıpırdamış gibi.” İkinci bir bankın tamamını çizmek gerekmiyordu. Birkaç sarı parça yetebilirdi. Asel aralarda boşluk bırakmayı da denedi. Boyanmamış beyaz kâğıt, suya vuran ışığa benziyordu. Deneme kâğıdını bahçenin yanına koydu. Orada durması, hangi izleri beğendiğini hatırlamasına yardım edecekti. Öğretmen izleri Asel'in yerine çizmedi.

Asel alçak lavaboda fırçaları yıkadı, ellerini kuruladı. Resim kurumuştu. Küçük sarı izler artık mavinin üstünde daha belirgin kalıyordu. Asel bankın altına ters sarı parçalar ekledi. Gökyüzüne maviye çalan gri bir bulut geldi. Ardından birkaç eğik yağmur çizgisi. Her yere değil. Saksının çevresinde boşluk, suyun içinde aydınlık yerler kaldı. Asel boş köşeye baktı. Bir şey daha ekleyebilirdi.

Fırçayı kaldırdı, sonra bıraktı. “Sanırım bitti.” Öğretmen resme hiçbir şey eklemedi. Masayı birlikte topladılar. Yıkanmış fırçalar uçları yukarı bakacak şekilde yerleşti. Deneme kâğıdı dosyaya girdi. Bahçe resmi, yeni izler de kuruyana kadar düz durdu. Ertesi gün öğretmenle birlikte pencerenin yanına astılar. Bankın sarısı duvarda daha da sıcak görünüyordu.

Sergi başlayınca Asel'in karnı kıpırdadı. Babası geliyordu. Başka aileler de vardı. Ya biri patikanın neden mavi olduğunu sorarsa? Babası resmin yanına çömeldi. “Şu sarı parıltıyı nasıl yaptın?” Asel derin bir nefes aldı. “Önce suyu döktüm. Her şey bozuldu sandım. Sonra yağmurun durabileceği bir yer gördüm.” Dosyadan deneme kâğıdını çıkarıp sarı izleri gösterdi.

Bir ziyaretçi sudaki parçalı yansımaya yaklaştı. Bir başkası aydınlık boşlukları fark etti. Çok geçmeden küçük bir grup bahçeyi konuşuyordu. Öğretmen gülümsedi. “Dikkatle baktın, kendi kararını verdin, ihtiyacın olan izleri denedin. Bir ressam gibi özenle çalıştın.” Asel gururla babasına sarıldı. Dışarıda yağmur dinmişti. Gerçek bankın yansıması birikintide titriyordu. Asel durup baktı. Yağmurun içinde maviden başka ne çok renk vardı. Yarın yeni kâğıtlar onları bekliyordu.