Denizci Sindbad çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Evvel zaman içinde, Bağdat şehrinde Sindbad adında genç bir tüccar yaşardı. Çarşıda denizcilerin anlattıklarını dinlemişti: ağaçlarda biber yetişen adaları, balıkları tek tek sayabileceğin kadar berrak denizleri... Dünyayı kendi gözleriyle görmeyi çok istiyordu. Çuval çuval baharat, denk denk rengârenk kumaş hazırladı, ailesiyle vedalaştı ve nehirden aşağı Basra limanına indi.

Rıhtımda ahşap bir gemi bekliyordu: kıçı yüksek ve oymalı, tek ve kocaman üçgen yelkenli bir Körfez gemisi. Hamallar çuvalları gemiye taşıdı, yaşlı kaptan emrini verdi ve yelken rüzgârla doldu. "Hoşça kalın!" diye seslendi Sindbad; Basra'nın hurma ağaçları suyun üstünde yeşil bir çizgiye dönüşene kadar güverteden el salladı.

Açık denizde yunuslar geminin yanında zıplıyor, uçan balıklar gümüş oklar gibi dalgaların üstünden kayıyordu. Akşamları gökyüzü mora boyandığında yaşlı kaptan Sindbad'ın yanında küpeşteye yaslanır, yukarıyı gösterirdi. "Karada yolu sorarsın," derdi, "denizde sana yıldızlar söyler. Onları öğren, hiç kaybolmazsın." Sindbad yıldızları birer birer öğrendi, önce en parlağını.

Bir sabah gemi küçük, yeşil bir adaya geldi; öyle küçüktü ki kahvaltıdan önce etrafını dolaşabilirdin. Kaptan demir attı, denizciler tencereleri ve çamaşırlarıyla karaya çıktı. Yemek için ateş yaktılar, yanına da büyük ahşap bir çamaşır leğeni koydular. Sindbad ise birkaç ağacın arasında adayı gezmeye koştu.

Ne tuhaf bir adaydı! Toprak pürüzsüz, gri ve sıcaktı; Sindbad elini bastırınca neredeyse bir deri gibi geldi.

Derken ada sallandı. Titredi, yan yattı ve denizden yükselmeye başladı. Onu ateş uyandırmıştı, çünkü bu hiç de ada değildi: denizin üstünde o kadar uzun uyumuş dev bir balinaydı ki sırtında ağaçlar bitmişti!

"Gemiye dönün!" diye bağırdı kaptan. Denizciler koşup sulara dalarak gemiye tırmandı, rüzgâr yelkeni doldurdu ve gemi uzaklaştı. Ama Sindbad balinanın öbür ucundaydı. Koca hayvan havaya bir su fıskiyesi püskürtüp derinlere kayarken Sindbad ahşap leğene atladı ve sımsıkı tutundu.

Balina yüzüp gitti, gemi de ufkun ardında kayboldu. O gece ve ertesi gün boyunca Sindbad uçsuz bucaksız denizde tek başına yüzdü; elleriyle kürek çekti ve gözünü kaptanın öğrettiği yıldızlardan ayırmadı.

Sonunda dalgalar leğeni sessiz bir kumsala getirdi. Sindbad dışarı çıktı, tutulmuş bacaklarını esnetti ve etrafına baktı. Kumun üstünde kocaman, bembeyaz bir şey duruyordu: bir ev büyüklüğünde, ne kapısı ne penceresi olan pürüzsüz, yuvarlak bir kubbe. Sindbad elli adımda çevresini dolaştı ve kabuğuna dokundu. Sonra anladı: bu bir yumurtaydı! Denizcilerin anlattığı dev kuş Rukh'un yumurtası.

Tam o sırada gökyüzü karardı, sanki güneşin önüne bir bulut gelmişti. Bulut değildi bu: kanatları bir gemi yelkeni kadar geniş Rukh, yumurtasına dönüyordu. Koca kuş yumurtanın üstüne yerleşti ve uyudu.

Sindbad'ın aklına bir fikir geldi. Uzun kuşağını çözdü, usulca yaklaştı, Rukh'un kocaman bacağına bağladı ve ilmeğe tutundu. Sabah Rukh uyandı, kanatlarını açıp göğe yükseldi; Sindbad da onunla yükseldi. Denizin, adaların, dağların üstünden uçtular; Sindbad dev kuşun altında güvenle sallanıyor, rüzgârda kahkahalar atıyordu.

Sonunda Rukh yüksek uçurumların arasındaki derin bir vadiye indi, Sindbad da kuşağını hemen çözdü. Rukh uçup gitti; Sindbad etrafına bakınca nefesi kesildi. Vadinin bütün tabanı ışıldıyordu. Her yer kırmızı, yeşil ve su kadar berrak taşlarla kaplıydı; güneşte pırıl pırıl parlıyorlardı.

Sindbad kuşağına birkaç taş doldurdu. Ama buradan nasıl çıkacaktı? Derken çok yukarıdan sesler duydu. Uçurumun tepesinde tüccarlar duruyordu ve onu görmüşlerdi. Ucunda sepet olan uzun bir ip sarkıttılar; Sindbad sepete bindi, onlar da onu el el çekerek ta tepeye çıkardılar.

Tüccarlar Sindbad'ı deniz kıyısındaki bir limana götürdü. Ve orada, rıhtıma bağlı, tanıdık bir gemi duruyordu: kendi eski gemisi! Kaptan kumaş denklerini boşaltıyordu; Sindbad'ı görünce hayalet görmüş gibi baktı. Sonra güldü ve kollarını havaya kaldırdı. "Bunlar senin denklerin!" diye bağırdı. "Seni balinaya kaptırdık sandık ama hepsini senin için sakladım." Ve her birini Sindbad'a geri verdi.

Sindbad eski gemisiyle, adaların ve yunusların yanından geçip nehri izleyerek ta Bağdat'a kadar döndü.

Bir akşam orada, yaşlı bir hamal Sindbad'ın avlusunun gölgesinde dinlenmeye geldi. Onun adı da Sindbad'dı: bütün gün ağır yükler taşıyan Hamal Sindbad. Denizci Sindbad onu ve komşuları içeri buyur etti; hep birlikte fenerlerin altında, küçük çeşmenin çevresinde minderlere oturdular. Denizci Sindbad da onlara her şeyi anlattı: balinayı ve leğeni, dev yumurtayı, Rukh'la uçuşu ve ışıl ışıl taşlarla dolu vadiyi. Yolculuğundan getirdiği hediyeleri de oradaki herkesle paylaştı.

"İşte gerçek bir denizci!" dedi yaşlı hamal. Sindbad gülümsedi, çünkü yakında yeniden yelken açacağını biliyordu.