Ördek Koyu’na Bisiklet Yolculuğu çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Ömer, Ördek Koyu’nun yolunu ezbere bilirdi. Çiçek tarhlarını geçiyor, küçük derenin üzerinden yürüyor, göl kıyısındaki tahta korkuluğa ulaşıyorlardı. Aile yürüyüşlerinde oraya hep önce varırdı. Ama bisikletle gitmek bambaşkaydı. Krem rengi bisikletin yan tekerlekleri artık yoktu. Geriye kalan iki teker, Ömer'e birden pek ince göründü. Acaba bisiklet şimdi nasıl ayakta duracaktı?

Annesi lastikleri, tekerlekleri ve frenleri kontrol etti. Seleyi, Ömer otururken ayakları yere ulaşacak kadar alçalttı. Turkuaz kaskı başına düzce yerleştirip kayışını bağladı. Kask ne oynuyor ne de alnını açıkta bırakıyordu. “Bugün yalnızca bakabiliriz,” dedi. Ömer gidonu tuttu. “Denemek istiyorum. Ama hemen bırakma.” Annesi başıyla tamam dedi. Aceleleri yoktu.

Parkın geniş, düz, trafiğe kapalı çalışma yoluna gittiler. Önce bisikletin yanında yürüdüler. Ömer iki fren kolunu yavaşça sıktı. Tekerlekler durdu. Yeniden yürüyüp yeniden durdu. Sonra bisiklete bindi, iki ayağını yere bastı. Durmayı bilmek içini biraz rahatlatmıştı. Artık başlayabilirdi. Annesi selenin arkasını tuttu; gidonu ise Ömer yönetecekti.

Bir pedalı aşağı itti. Öteki ayağı da dönmeye başladı. Ömer hemen ön tekerleğe baktı. Düz mü gidiyordu? Tekerlek kıpırdadı. Daha dikkatli baktı. Gidon yana döndü, pedallar durdu. Ömer ayağını aceleyle yere koydu. Annesi seleyi sağlamca tuttu. Düşmemişti ama hevesi sönmüştü. Biraz önce kolay görünen yol şimdi uzayıp gidiyordu sanki.

Bir kez daha denediler. Ömer yine tekerleği izledi, yine durdu. “Düz gitmiyor işte!” dedi. Ayakkabısının ucuyla yerdeki tozu itti. Çiçeklerin yanında bir ördek sallana sallana yürüyordu. Ömer ördek gibi sallanmak istemiyordu. Ördeklere bisikletle gitmek istiyordu. Annesi konuşmak için acele etmedi. Ömer'in başını kaldırmasını bekledi. Birlikte derin bir nefes aldılar.

Yolun ilerisinde bir bank vardı. Annesi sade mor atkısını bankın arkalığına bağladı. “Buradan görebiliyor musun?” Ömer başını salladı. “Bu kez ona doğru bak. Kollarını kasma, pedalları çevirmeyi sürdür. Ben yanındayım.” Atkının ucu hafifçe dalgalanıyordu. Ömer için ona bakmak, dönen lastiği izlemekten çok daha kolaydı. Yeniden denemeye kendisi karar verdi.

Bu kez gözleri mor noktadaydı. Gidon küçük küçük kıpırdandı ama Ömer pedalları bırakmadı. Annesinin ayakkabıları yanında pat pat ses çıkarıyordu. Banka yaklaşınca iki freni yavaşça sıktı. Bisiklet durdu; iki ayağı yere indi. Koskoca bir yol gelmişti! Biraz su içip dinlendiler. Bacakları yorulmadan eve döndüler. O günkü başarı bu kadardı ve yetiyordu.

Sonraki günlerde kısa çalışmalar yaptılar. Kalktılar, durdular, geniş bir dönüşü izlediler. Bazen Ömer pedala bakınca eski sallantı geri geliyordu. Yeniden başını kaldırıyordu. Atkı, bank, önündeki yol. Bir öğleden sonra annesine sordu: “Dengede olduğumu nasıl anlayacağım?” Annesi, “Hazır olduğunda kısa bir an bırakabilirim. Yine hemen yanında kalırım,” dedi. Ömer düşündü, sonra kabul etti.

“Nerede duracağız?” diye sordu. Banktan önce bir yer seçtiler. Ömer pedalı aşağı itti. Annesi seleyi tutup yanında koşmaya başladı. Mor atkı yeşilliğin önünde bekliyordu. Ömer'in omuzları gevşedi. Pedallar dönüyor, ayakkabı sesleri ona eşlik ediyordu. Gözleri ilerideydi. Birkaç saniye boyunca yalnızca sürmeye ve seçtikleri yere ulaşmaya odaklandı. Başka bir şeyi düşünmesi gerekmiyordu.

Duracakları yere gelince fren yaptı, iki ayağını yere koydu. Annesi de durdu. Elleri boştu! “Tutuyor muydun?” diye sordu Ömer. “Başta tutuyordum. Şu papatyaların yanından beri dengeni sen sağladın.” Ömer ancak durduktan sonra dönüp çiçeklere baktı. O kadar yol mu? “Kendim gittim!” diye fısıldadı. Ardından kahkahası kocaman çıktı. Bisiklet artık o kadar ince görünmüyordu.

Annesi başını salladı. “İleri baktın, pedalları çevirdin, dikkatle durdun.” Ömer bir tur daha istedi. Yeni başlangıç yamuk oldu; annesi seleyi yakaladı. Bir kez başarmak, öğrenmenin bittiği anlamına gelmiyordu. Ama Ömer artık o serbest saniyelerin nasıl hissettirdiğini biliyordu. Biraz daha çalıştılar, yorulunca bıraktılar. Hafta sonuna kadar kısa sürüşler giderek daha rahat oldu.

Pazar günü Ördek Koyu’na gitmeye hazırdılar. Babası bisikletleri, annesi kask kayışlarını kontrol etti. Korunaklı bisiklet yolunda Ömer önde, annesi hemen arkasında, babası da onun arkasındaydı. Yarışmıyorlardı. Virajda yavaşladılar, yürüyen aileye yer bıraktılar. Ömer'in iki eli gidondaydı. Önündeki yolu görebilmek, artık tekerleğe bakmaktan daha çok ilgisini çekiyordu.

Geçide gelince Ömer kenardan önce durdu. İki ayağı yerdeyken kolunu uzatıp sonraki dönüşü gösterdi; bunu önce durarak çalışmışlardı. Sonra hepsi bisikletlerinden indi. Annesi iki yönü kontrol etti. Güvenli olunca bisikletlerini yanlarında yürüterek karşıya geçtiler. Önden gitmek, gerektiğinde beklemeyi de bilmekti. Ömer yeniden binmek için annesinin yanlarına gelmesini bekledi.

Koya vardıklarında bisikletleri sudan uzakta bıraktılar. Tahta korkuluğun ardından ördekleri izlediler. Annesi Ömer'le beşlik çaktı. “Hem dengeni buldun hem de yol boyunca dikkatli davrandın.” Ömer gururla güldü. Gölün üstünde küçük halkalar büyüyordu. Buraya bisikletle gelmişti; dengeyi sağlayan kendisiydi. Dönüşte annesi yine yakınında olacaktı. Ama eli artık boş kalabilirdi.