Küçük Kırmızı Tavuk çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Bir sabah erkenden küçük kırmızı tavuk çiftlik kapısının yanında eşelenirken tozun içinde parıldayan bir şey buldu. Bu, bir avuç buğday tohumuydu. Tavukları yemlemeye gelen bir çocuk yanına diz çöktü ve ikisi tohumlara birlikte baktı.

"Buğday," dedi küçük kırmızı tavuk. "Biri emek verirse buğday ekmeğe dönüşebilir."

"Ben veririm," dedi çocuk; tavuk memnuniyetle gıdaklayıverdi.

Elma ağacının altında beyaz bir ördek, tekir bir kedi ve kahverengi bir köpek güneşin keyfini çıkararak uzanıyordu. Küçük kırmızı tavuk onlara doğru yürüdü. "Bu buğdayı ekmeme kim yardım eder?" diye sordu.

"Ben etmem," diye vaklayıp gagasını kanadının altına soktu ördek.

"Ben etmem," diye mırıldanıp patisini uzattı kedi.

"Ben etmem," diye esneyip yan döndü köpek.

"O zaman biz yaparız," dedi küçük kırmızı tavuk, çocuk da başını salladı. Çocuk küçük bir mala getirip kapının yanındaki yumuşak toprağı gevşetti, tavuk da düzgün sıralar eşeledi. Tohumları toprağa bastırıp üstlerini kapattılar.

Her gün çocuk küçük bir sulama kabını doldurdu, tavuk da nöbet tuttu. Birkaç gün sonra toprağın içinden minik yeşil filizler çıktı ve çocuk onları görünce güldü. "Buğdayı sulamama kim yardım eder?" diye sordu küçük kırmızı tavuk, ama ördek, kedi ve köpek yine uyukluyordu; çocuk da damla damla suladı.

Güneş parladı, yağmur yağdı; filizler çocuğun dizlerinden uzadı, sonra beline çıktı. Sonunda tarla altın rengine döndü ve ağır buğday başakları rüzgârda eğildi. Çocuk ve tavuk başakların arasında yan yana durup onlara hayranlıkla baktı. Çitin yanında ördek, kedi ve köpek gölgede uyukluyordu.

"Buğdayı toplamama kim yardım eder?" diye sordu küçük kırmızı tavuk.

"Ben etmem," dedi ördek, kedi ve köpek; gözlerini bile açmadılar.

Çocuk olgun taneleri özenle topladı, tavuk da düşen her tanenin peşinden gagaladı. Sepet dolunca çocuk onu iki koluyla kaldırdı ve ikisi toprak yolda küçük değirmene doğru yola çıktı. Değirmenci kapıda bekliyordu ve ağır öğütme taşlarıyla o ilgilendi. Çocuk makinelerden uzak durarak buğdayın yumuşak, soluk una dönüşünü izledi. Sonra una sepetle eve taşıdı; sepet biraz hafiflemişti ama hâlâ çok değerliydi.

Çiftlik evinin mutfağında tavuk, alçak ahşap bir masaya bir kâse koydu. "Hamuru yapmama kim yardım eder?" diye sordu. Ördek, kedi ve köpek çok uzaktaydı; çocuk da ellerini yıkadı, iki kolunu da sıvadı, un ve suyu karıştırıp serin, yumuşak bir hamur yaptı. Hamuru bastırdı, katladı ve yuvarlak bir somun hâline getirdi. Tavuk tabureden izledi ve herkesi sıcak fırından uzak tuttu. Pişirme zamanı gelince bir büyük somunu fırının içine yerleştirdi, tavuk da nöbet tuttu.

Kısa süre sonra harika bir koku mutfaktan çıkıp avluyu geçti ve elma ağacının altına ulaştı. Ördek başını kaldırdı. Kedinin burnu seğirdi. Köpek doğrulup kokladı.

Masanın üstünde altın renkli, çıtır ve sıcak bir somun duruyordu. Çocukla küçük kırmızı tavuk iki küçük tabak koydu.

"Bu ekmeği yememe kim yardım eder?" diye sordu küçük kırmızı tavuk gözlerinde bir parıltıyla.

"Ben ederim!" dedi ördek.

"Ben ederim!" dedi kedi.

"Ben ederim!" dedi köpek, kuyruğunu sallayarak.

Küçük kırmızı tavuk nazikçe başını salladı. "Buğdayı ekenler, sulayanlar, toplayanlar ve hamuru yapanlar bu ekmeği hak etti," dedi. "Bunlar da çocuk ile ben." Çocuk somunu böldü ve ikisi onu sıcacık, tatlı tatlı paylaştı.

Ördek ayaklarına baktı. Kedi patilerine baktı. Köpek başını eğdi. "Yardım etmeliydik," dedi usulca. "Bir dahaki sefere yardım edebilir miyiz?"

Küçük kırmızı tavuk bir süre düşündü. Sonra gülümsedi ve küçük bir tohum kesesi uzattı. "Bir sonraki ekim yarın başlıyor," dedi.

Ertesi sabah güneş tam doğmadan ördek, kedi ve köpek kapıdaydı. Çocuk onlara toprağın nerede yumuşak olduğunu gösterdi ve hepsi birlikte ekmeye başladı.