Köprü Kuran Prenses çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Prenses Mira, yeşil tepelerle çevrili küçük bir krallıkta yaşıyordu. Küçük bir derenin bir yakasında taş bir şato, öbür yakasında ahşap evli bir köy vardı. Köylüler her hafta derenin üstündeki düz atlama taşlarından geçip şatonun yanındaki pazara ekmek, elma ve peynir getirirdi.

Mira baloları da severdi, güzel elbiseleri de. Ama en çok bir şeyler inşa etmeyi severdi. Önlüğünün ceplerinde küçük tahta bir cetvel, bir kalem ucu ve bir yumak sicim taşırdı; kulağının arkasında da çoğu zaman bir kalem olurdu.

Bir prova sabahı kraliçe onu oyun odasında, tahta artıklarından yaptığı uzun bir bilye yolunun başında buldu. Bilye rampadan aşağı tıkırdadı, bir delikten düştü, oluktan geçti ve en alttaki fincana tak diye girdi.

"Terzi seni bekliyor," dedi kraliçe. Sonra bilyenin bir tur daha atmasını izledi ve gülümsedi: "Önce yolunu bitir."

O bahar tam beş gün yağmur yağdı. Güneş açınca Mira ile kraliçe dereye indiler. Su kahverengi, hızlı ve yüksekti. Atlama taşları kaybolmuştu. Karşı kıyıda fırıncı, kocaman ekmek sepetiyle bekliyor ama geçemiyordu.

Büyükler tartışmaya başladı. "Duvar örelim!" dedi biri. "Sal yapalım!" dedi öteki. "Yazı bekleyelim," dedi bir başkası. Kimse kimseyle anlaşamıyordu.

Mira kraliçenin elini tuttu ve kuru çimenlerde, sudan uzakta durdu. Taşkın suyunun göründüğünden daha hızlı ve soğuk olduğunu biliyordu. Ama aklı çalışıyordu.

"Bir köprü neler yapabilmeli?" diye sordu.

Deri önlüklü, sabırlı köy marangozu şaşırdı. Sonra parmaklarıyla saymaya başladı: "Fırıncıyı ve sepetini taşımalı. Elma dolu bir el arabasını taşımalı. Bir hafta yağmur yağsa bile suyun üstünde kalmalı."

Mira cep defterini açtı ve hepsini çizdi. Marangoz derenin en dar yerini büyük, düzgün adımlarla ölçtü; Mira sayıyı da not etti.

Şatoya dönünce avludaki uzun taş su yalağında küçük bir dere kurdu. Tahta bir oyuncağı fırıncı yaptı, suyun üstüne de köprü diye yuvarlak bir dal koydu.

Oyuncak bir adım attı. Dal döndü. Şap! Oyuncak suya düştü.

Mira kahkahayı bastı. "Yuvarlak şeyler yuvarlanıyor!" dedi. "Köprünün üstü düz olmalı, iki ucundan da sabitlenmeli."

Sonra yalağın iki ucuna tahta bloklardan iki kule dikti, aralarına bir ipi olabildiğince sıkı gerdi. İpin üstüne tek tek çakıl taşları dizdi, tıpkı karşıya geçen insanlar gibi.

İp ortadan sarktı, gittikçe aşağı indi; sonunda çakıllar suya değdi.

Mira kaşlarını çattı, çenesini yumruğuna dayadı. Tam o sırada marangoz omzunda bir kalasla avludan geçiyordu.

"Olmadı mı?" diye sordu.

"Sarkıyor," dedi Mira.

"O zaman sana bir şey öğretti," dedi marangoz. "İyi bir usta her denemeden bir şey öğrenir."

O akşam büyük salonda yemek vardı. Mira'nın pek iştahı yoktu. Arkasına yaslandı ve lambaların aydınlattığı kocaman, eski tavan kirişlerine baktı.

Birden doğruldu. Kirişler üçgen yapıyordu! Büyük üçgenler, küçük üçgenler, yan yana dizilmiş üçgenler. O tavan iki yüz yıldır oradaydı ve bir kez bile sarkmamıştı.

Yemekten sonra Mira üç ince çubuğu sicimle üçgen yapıp var gücüyle bastırdı. Kare olsa yamulurdu; üçgen şeklini korudu. Böylece altı düz, baştan sona üçgenlerden bir köprü modeli yaptı ve her köşesini sıkıca bağladı.

Sabah büyükler yine kıyıda tartışıyordu. Mira modelini iki avucunda uzattı. Dizleri biraz titriyordu ama sesi titremiyordu.

"Bunu deneyebilir miyiz?"

Marangoz modeli iki düz taşın üstüne koydu. Ortasına bir çakıl bıraktı. Sonra iki. Sonra bir avuç. Sonra koca bir kova. Küçük köprü hiç eğilmedi.

Herkes sustu.

"Üçgenler," dedi marangoz yavaşça. "Bunu büyüğünü, sağlamını yapabiliriz."

Üç gün boyunca büyükler çalıştı. Marangoz kalasları ölçüp kesti, yardımcıları ağır kirişleri kaldırıp tahta çivileri çaktı. Mira kuru kıyıda, gerilmiş ipin arkasında durdu; çünkü testere ve ağır kalaslar büyüklerin işiydi. Ama planı o tuttu ve her üçgeni yüksek sesle saydı.

"Solda bir tane daha!" diye seslendi. Marangoz baktı, başını salladı. Mira haklıydı.

Dördüncü sabah köprü bitti. Küçük, ahşap ve sağlamdı; iki yanında korkuluk vardı ve suyun çok üstünde duruyordu. Önce marangoz ortasında tepinerek denedi. Köprü kıpırdamadı bile.

"İlk kim geçsin?" diye sordu kraliçe.

Mira hiç düşünmedi: "Fırıncı. Bütün hafta bekledi."

Fırıncı ekmek sepetiyle köprüye çıktı, karşıya kadar yürüdü ve bütün köy alkışladı.

Kraliçe diz çöküp Mira'ya sıkıca sarıldı. "Güzel sorular sordun," dedi. "Fikirlerini denedin, olmayınca vazgeçmedin. Bu akıllıcaydı. Köprüyü de herkes için yaptın. Bu da iyi kalplilikti."

O gece marangoz şatonun kapısına bir hediye bıraktı: hiç yuvarlanmasın diye yassı yapılmış gerçek bir marangoz kalemi. Mira kalemi kulağının arkasına yerleştirdi. Aklında şimdiden yeni bir yapı vardı.