Karlı Bir Popoyla Kayak çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Ada, kayak yapmanın sesini hayal etmişti. Fışş, ağacın yanından geçecekti. Fışş, dönemece girecekti. Sonra da sıcak çikolata içecekti. Ailece geldikleri kar tatilinin ilk sabahı, eğitmen Deniz kaskının kayışını, gözlüğünü ve botlarını kontrol etti. Ada'nın eldivenleri krem, montu mercan rengiydi. Kısa sarı kayaklar, ayaklarına takılmış iki güneş ışığına benziyordu.

Başlangıç pisti neredeyse düzdü; aşağıda geniş, düz bir alan vardı. Önce düz yerde küçük adımlarla ilerlediler. Sonra Ada biraz kaymayı denedi. Bir kayak sola gitti, öbürü başka tarafa. Uçlar çaprazlandı. Ada pof diye karın üstüne oturdu. Montunun altından içeri biraz kar girdi. Hayal ettiği fışş sesi böyle değildi.

“Otele dönmek istiyorum,” dedi. Deniz yanına çömelip canının acıyıp acımadığını sordu. Acımıyordu. Ama içindeki heves küçülmüştü. Öteki çocuklar ayaklarını nereye koyacaklarını biliyor gibiydi. Ada'nın ayaklarıysa iki kocaman kaşığa dönüşmüştü. Deniz, “Dinlenebiliriz,” dedi. “Hazır olunca nasıl kalkacağını da gösterebilirim.” Ada kalkmayı öğrenmek istedi. Karın üstünde oturmak pek rahat değildi.

Deniz kayakları ayırıp Ada'nın aşağı tarafında, yamaca enine, yan yana yerleştirdi. “Böylece aşağı kaçmazlar.” Ada gövdesini botlarına yaklaştırdı. Ellerini yamacın yukarı tarafındaki kara bastırıp itti. Deniz hemen yanında, gerekirse destek vermeye hazırdı. Ada ayağa kalktı. Poposu kar içindeydi ama yeniden ayaktaydı! Montunu silkeledi. Arkasında küçük beyaz bir leke kaldı.

“Şimdi otele mi?” diye sordu Deniz. Ada sarı kayaklara baktı. “Önce bir şey soracağım. Bunları nasıl durduracağım?” Birlikte düz çalışma alanına geçtiler. Deniz kayaklarıyla üçgen yaptı. Uçlar birbirine yakındı ama değmiyordu; arkaları açıktı. “Buna kar sabanı diyoruz. Pizzaya da benziyor.” Ada dev bir pizza yapmaya çalışınca dengesi bozuldu. Daha küçük, rahat bir üçgen denedi.

Dizlerini hafifçe büktü, ağırlığını ayaklarının üzerinde dengede tuttu. Botlarına kapanıp bakmak yerine başını kaldırdı. Üçgen bozulmadı. Sonra çok kısa, hafif eğimli bir yerde kaydılar. Deniz kayakları aynı yöne, biraz aralıklı çevirdi. “Bunlar da patates kızartmaları. Daha rahat kayarız. Ama hızlanmak zorunda değiliz.” Ada kısa bir kayışın ardından kayakların arkasını açtı. İç kenarlar karı sıyırdı. Şşş. Yavaşladı. Durdu!

“Ben durdurdum!” Ada şaşkınlıkla güldü. Ne zaman yavaşlayacağına karar verebilmek, hızlı gitmekten de güzelmiş. Aralarında bol mesafe bırakarak durma oyunu oynadılar. Bazen pizza geç oluştu, bazen Deniz yardım etti. Yorulmadan mola verdiler. Otele döndüklerinde sıcak çikolata hâlâ sıcacıktı. Ada artık ertesi sabahı da merak ediyordu.

Sonraki günlerde dönüşler eklendi. Ada üçgeni koruyarak iki kayağın ucunu gideceği yöne çevirmeyi denedi. Sıradaki turuncu işarete bakıyordu. Dönüş, boşluk, dönüş, duruş. Pist yavaş yavaş tanıdık geldi. Bir kez daha düştü. Bu kez düşmenin devamını biliyordu. Kayakları enine yerleştir, botlara yaklaş, ellerinle it. Yeniden kalkınca Deniz'e gülümsedi.

Perşembe günü, düz çalışma alanının kenarında küçük Ege oturup ağlamaya başladı. Ada, Deniz'le güvenli bir yerde, öteki çocukların yolundan uzakta durdu. “Kayaklarım beni dinlemiyor,” dedi Ege. Ada o duyguyu hatırladı. Deniz'in izniyle kayaklarını çıkardı, düz karda Ege'nin yakınına diz çöktü. “Benimkiler önce kocaman kaşıktı,” dedi. Ege gözlerini kaldırdı. Kaşık mı?

Deniz Ege'nin iyi olduğundan emin oldu, kayakları yamaca enine yerleştirdi. Ada çekmeden, yalnızca cesaret vermek için eldivenli elini uzattı. “Ellerini yukarı taraftaki kara koyabilirsin.” Deniz destek olurken Ege kendi elleriyle itip kalktı. Sonra güldü. “Popom kar olmuş!” Ada arkasındaki beyaz lekeyi gösterdi. Şimdi iki karlı popo vardı. Ege artık ağlamıyordu. Ada'nın içine sıcak bir sevinç yayıldı.

Cuma günü kayak okulunun küçük yarışı vardı. Geniş aralıklı, yumuşak turuncu işaret çiftlerinin arasından geçeceklerdi. Çocuklar sırayla başlayacaktı. Kendi güvenli kayışını bitiren herkese madalya verilecekti; en hızlı olmak gerekmiyordu. Yine de başlangıçta Ada'nın karnı kıpır kıpır oldu. Son kapı uzakta görünüyordu. Deniz, “Bekleyebilirsin, istersen bu turu geçebiliriz,” dedi. Ada hazır olunca başlayacaktı.

Ada boş piste baktı. Ege yolun dışından el salladı. Ada hiç düşmeyeceğine söz vermek zorunda değildi. “Durmayı biliyorum,” dedi. Deniz aşağısının açık olduğunu kontrol edip işaret verdi. Ada küçük bir üçgenle başladı. Dizleri yumuşak, elleri öndeydi. İlk kapıdan geçti. Hafifçe döndü. Sonraki aralık, iki kocaman kaşığa bile yeterdi.

Her kapıdan kontrollü geçti. Aşağıda pizzayı biraz genişletti. Şşş. Bekleyenlere varmadan durdu! Kayış bitince Deniz kısa kurdeleli madalyayı getirdi. “Kontrol etmeyi öğrendin. Bir arkadaşının da kendini yalnız hissetmemesine yardım ettin.” Ada gururla gülümsedi. Madalyası parlıyordu. Poposu kar içindeydi. Ada ikisine de gülümsedi. Bugün gerçekten kayak yapmıştı.