Futbolun Vazgeçmeyen Harika Çocuğu çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Cumartesi sabahı maç günüydü. Cem yedi numaralı turkuaz formasını giydi, uzun çoraplarını tekmeliklerin üstüne çekti ve kramponlarının bağcıklarını antrenörün gösterdiği gibi çift düğümle bağladı. Parktaki küçük çim sahada beyaz çizgiler yeni çekilmişti, minik kaleler yere sıkıca sabitlenmişti ve aileler kenar çizgisi boyunca uzanan alçak çite çoktan yaslanmıştı.

"Rondo!" diye seslendi antrenör. Takım geniş bir çember oldu; iki oyuncu sarı yelekleri giyip ortaya geçti. Kural basitti: tek dokunuş, pas, hareket. Pas, pas, pas… Ortadaki ikisi peşinden koşarken top çemberde fır dönüyordu. Ama top Cem'e gelince Cem onu krampon tabanıyla durdurdu. Bir dokunuş. İki dokunuş. Üç. "Çabuk, Cem!" diye güldü Ece çemberin karşısından, elini uzatarak. Geç kalmıştı: sarı yelekli bir ayak topu alıp götürdü. Cem sadece sırıttı. Top ayağındayken kendini öyle iyi hissediyordu ki!

Boynunda düdük asılı, siyahlar giymiş genç hakem maç topunu orta noktaya koydu. Beşe beş, ofsayt yok, yedekler kenardaki bankın yanından girip çıkabiliyor. Cem çitin arkasında annesini görünce hızla el salladı. Düüüt! Maç başladı.

İlk yarının ortasında Cem topu kaptı ve koşmaya başladı. Başı önde, gözü topta. Bir makas, mercan renkli formalı ilk oyuncu ters tarafa gitti. Bir makas daha, ikincisi de arkada kaldı. Her dokunuşta kale biraz daha büyüyordu. Cem başını kaldırmadı. Arka direkte Ece bomboş bekliyordu, bir elini havaya kaldırmıştı. "Cem! Cem!"

Üçüncü savunmacı araya girdi ve hiç faul yapmadan, ayağının ucuyla topu çeldi. Mercan renkliler göz açıp kapayana kadar kontra atağa çıktı: bir pas, iki pas, kalecimizin yanından yerden bir şut. 0-1. Cem olduğu yerde kaldı, yanakları yanıyordu. Kimse Cem'e bağırmadı. Gerek de yoktu. Cem, Ece'nin havadaki elini görmüştü; ama çok geç.

Devre arasında sular içildi, derin nefesler alındı, herkes antrenörün etrafında çimlere oturdu. Antrenör elindeki mıknatıslı taktik tahtasıyla diz çöktü: yeşil, beyaz çizgili, üstünde yuvarlak turkuaz ve mercan renkli mıknatıslar. Tek bir öğüdü vardı: "Başınızı kaldırın. Top gelmeden etrafınıza bakın, kimin boşta olduğunu görürsünüz."

Cem derin bir nefes aldı ve Ece'nin yanına gitti. "Özür dilerim, seni görmedim, hadi bunu düzeltelim." Ece bir an düşündü, sonra elini kaldırdı. Şak! Bir beşlik.

İkinci yarıda Cem başını kaldırdı ve etrafına baktı. İşte Ece oradaydı: boştaydı, mercan renkli savunmacının yanından koşuya başlamıştı. Ece pası Cem'e verdi, Cem de topu ilk vuruşta, tam Ece'nin önüne geri gönderdi. Ece topa koştu ve kalecinin yanından ağlara yolladı. 1-1! Takım gülümseyerek hemen kısa bir çember oldu.

Sonra mercan renkliler yine hızla geldi, üçe iki. Cem döndü ve geri koştu; sahanın bir ucundan öbür ucuna, ciğerleri yana yana, kramponları çimlerde tok tok ses çıkararak. Ceza sahasının hemen dışında hücumcuya yetişti, dengesini bozmadan uzandı ve ayağını topa koydu. Tertemiz. Faul yok. Hücumcu ayakta kaldı, top artık Cem'deydi. Antrenör kenarda ellerini başının üstüne kaldırıp alkışladı.

Hakem saate baktı. Son dakika. Korner Cem'in takımının. Ece küçük bayrağın yanına koştu ve bütün hafta çalıştıkları işareti verdi. Cem ceza sahasına girdi ve iki savunmacının arasında, sırtı kaleye dönük, gözü Ece'de durdu. Ece topu yüksekten ortaya gönderdi.

Top başların üstüne tırmandı, bir an havada asılı kaldı, sonra tam Cem'in üstüne düşmeye başladı. Durdurmak için fazla yüksek, dönmek için fazla geç. Cem iki dizini büktü. Tek bir şans.

Cem zıpladı, havada geriye yaslandı ve bacağını başının üstünden savurdu. Güm! Rövaşata! Top Cem'in başının üstünden üst köşeye uçtu. Hardal formalı kaleci topu okudu, doğru tarafa uçtu, kolları ne kadar uzanabilirse o kadar uzandı; ama top çoktan ağlardaydı. Cem yumuşak çimlere usulca düştü ve başını kaldırdı. Ağlar hâlâ sallanıyordu. 2-1! "Mükemmel bir gol!" diye bağırdı antrenör saha kenarından.

Cem ne çite ne de ailelere koştu. Doğruca Ece'ye koştu ve iki eliyle onu gösterdi. "Ne pastı ama!" Sonra bütün takım çimlerin üstünde dizlerinin üzerinde birlikte kaydı; turkuaz formalar ve kahkahalar birbirine karıştı. Antrenör kenarda zıplıyor, annesi ve aileler çitin arkasından tezahürat yapıyordu.

Düt, düt, düüüüt! Maç bitti. İki takım tokalaşma sırasına girdi. "Harika kurtarışlar," dedi Cem hardal formalı kaleciye, içtenlikle. Kaleci gülümsedi. "Harika goldü."

Sonra antrenör maçın oyuncusu madalyası için Cem'i öne çağırdı. Annesi telefonunu mikrofon gibi uzattı. "Evet, galibiyet golünü atmak nasıl bir duygu?" Cem, gerçek futbolcuların maç sonunda yaptığı gibi biraz düşündü. "Gol atmak güzel," dedi, "ama en önemlisi takımın kazanması." Sonra Ece'ye dönüp sırıttı. "Bir de o pas."