Aslan ile Fare çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Çimenlerin yumuşak olduğu, kır çiçeklerinin esintide başını salladığı güneşli bir açıklığın kenarında küçük bir çocuk oturmuş, sessizce izliyordu. Açıklıkta hiçbir şey huzursuz görünmüyordu. Arılar vızıldıyor, bir kelebek sallana sallana geçiyordu; her şeyin ortasında ise koca, altın renkli bir aslan sıcak öğleden sonrada deliksiz uyuyordu.

Çocuk çimenlerde küçük bir şeyin kımıldadığını gördü. Bu, burnu titreyen, kuyruğu iplik gibi ince küçük gri bir fareydi. Fare bir yere yetişmek için çok acele ediyordu ve nereye gittiğine bakmıyordu. Sıcak, hafifçe homurdayan bir tepeye tırmandı; o tepe aslandı.

Aslan horlayarak uyandı. Kocaman bir pati yavaşça havaya kalktı ve fareyi yere yumuşakça bastırarak üzerine indi. Çocuk, çimenlerin öbür ucunda çok uzakta kıpırdamadan durdu ve neredeyse nefes almadı.

"Lütfen, koca aslan," diye cıvıldadı fare. "Seni uyandırmak istemedim. Sadece eve yetişmeye çalışıyordum. Beni bırakırsan iyiliğini asla unutmam. Bir gün sana yardım edeceğim, söz veriyorum."

Aslanın gözleri kısıldı ve açıklığın üzerinden derin bir kahkaha yuvarlandı. "Sen mi bana yardım edeceksin? Tanıdığım en küçük yaratıksın. Bir aslana nasıl yardım edebilirsin ki?"

"Bilmiyorum," dedi fare dürüstçe. "Ama bir yolunu bulurum."

Aslan bunu düşündü. Korkmuş küçük bir fare zaten doyurmazdı, üstelik çok kibar konuşmuştu. Patisini kaldırdı ve fareyi burnundan kuyruğuna kadar sağ salim bıraktı. "Haydi git, küçüğüm," dedi sıcak bir sesle.

Fare, bir farenin eğilebileceği kadar derin eğildi ve uzun otların arasına fırladı. Çocuk el salladı; açıklık yeniden vızıltısına ve başını sallamasına döndü.

Günler geçti, mevsimler biraz değişti. Bir sabah çocuk açıklığa yeniden geldi ve hüzünlü, ağır bir inilti duydu. Alçak bir dalın altında, çok önce biri tarafından bırakılmış bir ip ağ sarkıyordu; ağın içinde ise gevşekçe ama sımsıkı sarılmış aslan duruyordu. Yaralı değildi, ama kımıldadıkça halatlar daha da sıkılıyor gibiydi.

Çocuk nefesini tuttu. Bu, küçük bir yardımcının tek başına çözebileceği kadar küçük bir sorun değildi ve çocuk yaklaşmaması gerektiğini biliyordu. Bunun yerine çimenlerde uzakta durdu ve sesinin çıktığı kadar yüksek seslendi: "Fare! Küçük fare! Lütfen gel!"

Bir an sonra çimenlerin arasından küçük gri bir gölge süzülerek geldi. Fareydi; kulakları dikilmiş, bıyıkları titriyordu. Çocuk sabit bir parmakla ağı gösterdi ve fare hemen anladı.

"Korkma, koca aslan," dedi fare ipleri tırmanarak. "Bir yolunu bulacağımı söylemiştim, işte bu."

Aslan, kendisinden istendiği gibi tamamen kıpırdamadan yattı. Fare, bütün ağı bir arada tutan düğümü buldu ve kemirmeye başladı. Çıtır, çıtır, çıtır diye ötüyordu minik dişler. Güneş yükseldi. Çocuk çimenlerde güvenli bir uzaklıkta oturdu ve her dikkatli küçük ısırığı izledi.

Sonunda düğüm çözüldü. İplikler gevşedi ve ayrıldı, ağ bir çiçek gibi açıldı. Aslan yavaşça ayağa kalktı, kocaman bacaklarını gerdi ve güneşe doğru adım atarak özgür kaldı.

Çocuk yakındaki düz bir taşa koştu, serin sulu küçük bir kase bıraktı ve yine geri çekildi. Aslan doyasıya içti, başını kaldırdı; altın gözleri parlıyordu.

"Küçük fare," dedi, "bir zamanlar sana güldüm. O şekilde bir daha asla gülmeyeceğim. Herkesten küçüktün, yine de beni kurtaran sendin."

Fare bir kayanın üstünde gururla doğruldu ve çocuk sevinçle iki elini çırptı. Üçü bütün öğleden sonra parlak açıklıkta kaldılar; kocaman bir aslan, minik bir fare ve küçük bir çocuk. Boyca ne kadar farklı olduklarını hiçbiri umursamadı.

Çünkü iyilik, ne kadar küçük olursa olsun, eve dönen yolunu bulur ve en ufak dost bile en büyük işi yapabilir.