Goudlokje en de drie beren een gepersonaliseerd boek met jouw kind als held

Er was eens een klein meisje met haar dat zo goudgeel en krullend was dat iedereen haar Goudlokje noemde. Ze woonde in een huis aan de rand van een groot bos, en ze had altijd te horen gekregen dat ze niet te ver tussen de bomen mocht gaan.

Op een zonnige ochtend fladderde er een gele vlinder langs haar raam. Goudlokje rende naar buiten om ernaar te kijken, en de vlinder vloog een stukje het bos in, dus liep ze erachteraan. Hij vloog nog een stukje verder, en ze liep er weer achteraan. Zo danste hij maar door, van bloem naar bloem en van boom naar boom, tot Goudlokje om zich heen keek en zag dat ze verder in het bos was dan ze ooit was geweest.

Toen zag ze een huisje op een open plek, met een rode deur die wijd openstond.

“Hallo?” riep Goudlokje. “Is er iemand thuis?”

Niemand gaf antwoord. Goudlokje wist dat je niet zomaar het huis van een ander binnengaat, maar ze was moe en had honger van al dat lopen, dus sloop ze op haar tenen naar binnen.

In de keuken stond een tafel, en op de tafel stonden drie kommen pap: een grote kom, een middelgrote kom en een klein kommetje. De pap rook heerlijk.

Goudlokje proefde van de pap in de grote kom. “Au! Deze pap is te heet!” zei ze.

Ze proefde van de pap in de middelgrote kom. “Brr! Deze pap is te koud,” zei ze.

Toen proefde ze van de pap in het kleine kommetje. “Mmm. Deze pap is precies goed,” zei ze blij, en ze at alles op.

In de woonkamer stonden drie stoelen: een grote stoel, een middelgrote stoel en een klein stoeltje.

Goudlokje ging op de grote stoel zitten. “Deze stoel is te hard,” zei ze.

Ze ging op de middelgrote stoel zitten. “Deze stoel is te zacht,” zei ze.

Toen ging ze op het kleine stoeltje zitten. “Dit stoeltje is precies goed,” zei ze. Maar ze wiebelde en ze schommelde, en ineens klonk er een harde krak: het kleine stoeltje brak in stukken en ze plofte op de grond.

Goudlokje krabbelde overeind en zag in de hoek een klein, scheef trapje. Ze klom naar boven om te kijken wat er onder het dak was, en daar vond ze een slaapkamer met drie bedden: een groot bed, een middelgroot bed en een klein bedje.

Ze ging op het grote bed liggen. “Dit bed is te hard,” zei ze.

Ze ging op het middelgrote bed liggen. “Dit bed is te zacht,” zei ze.

Toen ging ze in het kleine bedje liggen. “Dit bedje is precies goed,” geeuwde ze. En ze was zo moe dat ze meteen in slaap viel.

Nu woonden er in dat huisje drie beren. Er was een grote Papa Beer, een middelgrote Mama Beer en een kleine Baby Beer. Ze waren een eindje gaan wandelen in het bos terwijl hun pap afkoelde, en nu kwamen ze thuis, met trek in hun ontbijt.

Zodra ze binnenkwamen, keek Papa Beer naar zijn kom.

“Wie heeft er van mijn pap gegeten?” zei hij met zijn grote, zware stem.

“Wie heeft er van mijn pap gegeten?” zei Mama Beer met haar middelgrote stem.

“Wie heeft er van mijn pap gegeten?” zei Baby Beer met zijn kleine piepstemmetje. “En alles is op!”

Ze gingen naar de woonkamer.

“Wie heeft er op mijn stoel gezeten?” zei Papa Beer.

“Wie heeft er op mijn stoel gezeten?” zei Mama Beer.

“Wie heeft er op mijn stoeltje gezeten?” zei Baby Beer. “En het is helemaal kapot!”

Toen zagen ze een spoor van papkruimels dat het scheve trapje op liep, en ze klommen naar de slaapkamer.

“Wie heeft er in mijn bed geslapen?” zei Papa Beer.

“Wie heeft er in mijn bed geslapen?” zei Mama Beer.

“Wie heeft er in mijn bedje geslapen?” piepte Baby Beer. “En ze ligt er nog in!”

Goudlokje deed haar ogen open. Aan het voeteneind van het kleine bedje stonden drie beren, een grote, een middelgrote en een kleine, en ze keken allemaal naar haar.

Ze wilde het liefst uit het raam springen en hard weglopen. Maar dat deed ze niet. Ze ging rechtop zitten, haalde diep adem en zei: “Het spijt me heel erg. Ik was verdwaald, en ik ben jullie huis binnengegaan zonder het te vragen, en ik heb de pap van Baby Beer opgegeten en zijn stoeltje kapotgemaakt. Dat was niet goed van me. Mag ik helpen om het weer goed te maken?”

De drie beren keken elkaar aan. Nog nooit had iemand zo netjes sorry tegen hen gezegd.

“Nou,” zei Mama Beer, “je zou me kunnen helpen om nieuwe pap te maken.”

Dus ging Goudlokje naar de keuken en roerde een verse pan pap tot hij voor iedereen precies goed was. Daarna vond Papa Beer wat lijm en een hamertje, en Goudlokje hielp hem het stoeltje van Baby Beer te maken, pootje voor pootje, tot het weer zo goed als nieuw was. Pas toen gingen ze allemaal samen aan tafel om te eten.

Toen het ontbijt op was, zei Baby Beer: “Ik weet de weg door het bos. Ik breng je wel naar huis.”

Dus bracht Baby Beer Goudlokje terug tussen de bomen door, over de kleine paadjes die alleen beren kennen, tot ze het verlichte raam van haar eigen huis konden zien.

“Dank je wel,” zei Goudlokje. “En nog eens sorry van je stoeltje.”

Achter hen waren Papa Beer en Mama Beer naar de rand van het bos gekomen om te zwaaien. “Kom maar eens pap eten wanneer je wilt,” riep Mama Beer, “maar de volgende keer klop je eerst aan!”

En dat deed Goudlokje voortaan altijd.