Basketbolun Kıvılcımı çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Elif basketbol sırasının sonunda durup omuzları saydı. Hepsi kendi omuzlarından yukarıdaydı. Isınma bitince uzun çocuklar alçak potaya uzaktan şut attı. Elif de aynı yerden denedi. Top yükseldi, yavaşladı, çembere yetişmeden yere düştü. Elif fileden gelen o güzel sesi duymak istemişti. Arkadaşlarının yanında daha da küçülmüş gibi hissetti. Topu almaya giderken başını öne eğdi, kimseyle göz göze gelmedi.

Ardından topu koruma oyunu başladı. Elif kuvvetle sektirirse daha rahat koşacağını düşündü. Top neredeyse omzuna kadar çıktı. Bir arkadaşı uzaklaşan topu kolayca yakaladı. Elif yeniden denedi, yine kaptırdı. Su molasında bankın ucuna oturdu. Dirseklerini dizlerine koydu. Sarı forması bile gözüne eskisi kadar parlak görünmüyordu. Kollarını biraz uzatabilse her şey düzelecek sanıyordu. Ama kolları elbette aynı kaldı.

Antrenör bankın yanına diz çöktü. Önce sessizce bekledi. Sonunda Elif, “Galiba basketbol için çok kısayım,” dedi. Antrenör sözünü kesmeden dinledi. “Buradaki en kısa oyuncusun,” dedi yumuşakça. “Bu bize boyunu anlatır. Yapabileceklerinin hepsini anlatmaz.” Elif ellerine baktı. Acaba bilmediği başka bir şey mi vardı? Antrenör hemen cevap vermedi. Birlikte topun yanına yürüdüler. Bunu sahada deneyeceklerdi.

Elif dizlerini hafifçe büktü. Antrenör topa vurmak yerine parmaklarının uçlarıyla yere doğru itmesini gösterdi. İlk denemede top ayakkabısına kaçtı. İkincisi çok yükseldi. Elif daha yumuşak itti. Bu kez top dizinin altında geri geldi. Yakınındaydı! Antrenör parmaklarını açtı. Elif başını kaldırıp saydı. İki, sonra üç. Bir an topu unutunca top yana gitti. Elif gülerek peşinden yürüdü. “Bir daha! Az kaldı.”

Sonraki iki kısa antrenmanda Elif, uzun arkadaşı Deniz'le bir teslimat oyunu kurdu. İki koni arasındaki boş yol, pasın geçeceği yerdi. Deniz ellerini açtı. Elif top sürmeyi bitirip topu tuttu. İki eliyle yere doğru gönderdi. Bir sektikten sonra top arkadaşına ulaşacaktı. İlk paslar ayaklarına geldi. Elif hızını ayarladı. Sonunda top Deniz'in ellerine yükseldi. “Teslim edildi!” diye seslendiler. Koniye değen toplara da güldüler.

Deniz koşmaya başlayınca iş değişti. Elif artık arkadaşının yalnız bulunduğu yere değil, gittiği yere de bakıyordu. Sıra değiştirdiler, yorulunca dinlendiler. Pota yakınında kısa şutlar denediler. Antrenör turnikeyi gösterdi: Topu kontrol et, en fazla iki adım at, yumuşakça bırak. Elif'in bazı yakın atışları girdi. Uzaktakiler bekleyebilirdi. O gün her topun girmesi gerekmiyordu. Deniz ıskaladığında Elif topu alıp geri verdi. Sıra yine arkadaşındaydı.

Savunmanın ritmi başkaydı. Elif dizlerini büküp kollarını açtı. Ayaklarını çaprazlamadan yan adımlarla ilerledi. “İnsanları ellerinle itme. Yolu hızlı ayaklarınla izle,” dedi antrenör. Deniz yön değiştirince Elif dengesini kaybetti, doğrulup yeniden başladı. Bir süre sonra birkaç adım boyunca önünde kalabildi. Takımın en küçük ayakkabıları epey hızlıydı. Elif bunu fark edince dudaklarının kenarı yukarı kıvrıldı. Boyunu değiştirmeden de bir şey öğrenmişti.

Mahalle basketbol sabahının sonunda dostluk maçı vardı. Antrenör basit kuralları anlattı. Bu oyunda pas arası yapılabilirdi; elinde top tutan oyuncuya uzanıp topu çekiştirmek yoktu. Herkes sırayla oynayacaktı. Elif bağcıklarını kontrol etti, su içti. İlk rakip yaklaşınca alçaldı. Yan adım, bir yan adım daha. Aralarında boşluk vardı. Kimseyi itmeden de karşısında durabiliyordu. Rakibi başka bir yol ararken Elif nefesini tuttuğunu fark etti, yavaşça verdi.

İki takım da basket attı, kaçırdı, topun peşinden koştu. Elif'in bir pası dışarı gitti. Arkadaşı, “Bir dahaki!” diye seslendi. Elif oyunda kaldı. Sonlara doğru skor eşitti. Mor formalı bir rakip topu tuttu, sahanın öbür yanına baktı. Elif bekleyen oyuncuyu gördü. İkisinin arasında boş bir yol vardı. Rakibin omuzları döndü. Elif bir adım için hazırlandı; yalnızca topa bakıyordu şimdi.

Pas geldi! Elif hızla araya girdi, topu iki eliyle yakaladı. Kimseye dokunmamıştı. Bir an şaşırdı. Sonra başını kaldırdı. Deniz boşluğa koşuyordu. Elif birkaç alçak sektirişle ilerledi. Rakip yaklaşırken topu tutup durdu; fazladan adım atmadı. İki eliyle yere doğru itti. Top açık yolda bir kez sekti, Deniz'in ellerine yükseldi. Elif pasın ardından bekledi. Yakın şutu Deniz atabilirdi. Topu geri istemedi, arkadaşına yer bıraktı.

Deniz topu kontrol edip iki adım attı. Ölçülü turnike panyaya değdi, çemberden geçti. File sallandı! Elif iniş yerinden uzakta durup gülümsedi. Biraz sonra süre bitti. Kazanmışlardı. Deniz, “Pasın beni buldu!” dedi. Antrenör Elif'in dikkatini, hızlı ayaklarını ve doğru seçimini övdü. Elif'in yüzü sevinçle aydınlandı. Uzun arkadaşına bakarken artık kendi boyunu düşünmüyordu. O güzel pası ve birlikte duydukları file sesini düşünüyordu.

Rakiplere teşekkür ettikten sonra takım neşeyle bir halka oldu ve Elif maç topunu havaya kaldırdı. Antrenör kenardaki mindere diz çöküp alkışladı. Elif alkışların arasında kahkaha attı. Uzaktan şutu yetişmemişti ama pası tam yerine ulaşmıştı. Küçücük bir kıvılcım, bütün takıma yetecek kadar büyük bir sevinç başlatmıştı.