Sessiz İpucunu Fark Eden Veteriner çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Deniz, veteriner teyzesinin kliniğine giderken bütün sabahı planlamıştı. Önce bir köpeğe yardım edecekti. Sonra başka bir hayvana. Belki çok önemli bir mama kabı taşıyacaktı. Teyzesi, o gün sessiz dinlenme odasında yanında kalabileceğini söylemişti. “Önce eller,” dedi kapıda. Deniz parmaklarının arasını sabunladı, ellerini durulayıp kuruladı. Deniz katlanmış mor battaniyeyi bahçe kapısından içeri taşıdı. Artık yardım etmeye hazırdı.

Erik moru battaniyenin üstünde Yosun adında küçük, tüylü bir köpek yatıyordu. Barınaktaki bakıcısıyla yeni gelmişti. Yolculuk bitmişti ama Yosun hâlâ tedirgindi. Yatağın yanındaki mama kabı doluydu. Tek bir tanesi bile eksilmemişti. Teyzesi, köpeğin neden yemediğini anlamaya çalışıyordu. Deniz kabın dibindeki minicik mamalara baktı. Hepsinin yerinde durması tuhaftı.

“Ben yemeğini sevdirebilirim!” dedi Deniz. İzin alıp köpeğin alışık olduğu mamadan birazını küçük kaba koydu. “Bak Yosun, çıtır çıtır!” Köpek başını çevirdi. Deniz öne eğilince teyzesi elini kaldırdı. “Burada duralım. Korkan hayvana alan bırakırız. Kabı yüzüne doğru götürmeyelim.” Deniz'in omuzları düştü. Yardım etmek için gelmişti ama hiçbir şey değişmiyordu.

Teyzesi mamayı yere bıraktı. “İzlemek de işe yarar.” Alçak tabureyi gösterdi. “Yan dönerek oturabilirsin. Üzerine eğilme. Yavaş hareket edelim, sessiz konuşalım. Yaklaşmak isterse kendisi seçsin.” Deniz oturdu, ellerini dizlerine koydu. Ayakları sallanmak istiyordu. Aklına peş peşe fikirler geliyordu: Oyuncak? Başka mama? Daha büyük kap? Deniz konuşmadan önce köpeğe yeniden baktı.

Yosun'un kulakları düşüktü. Burnu battaniyeye yakındı. Sonra pembe dili göründü. Ön patilerinden birini yaladı. Biraz bekleyip yine aynı patiyi yaladı. Deniz bu kez gözünü ayırmadı. Köpek kalkınca o pati havada kaldı. Öbür ayakları ağırlığını taşıyordu. Suya doğru attığı küçük adım aksadı. Yosun durdu. Deniz, bunun yalnızca mama istememeye benzemediğini düşündü.

Deniz yavaşça ayağa kalkıp teyzesine döndü. “Hep aynı ön patisini yalıyor. Yürürken de onu yere tam basmıyor.” Açık eliyle uzaktan gösterdi. Dokunmadı. “Nedenini bilmiyorum.” Teyzesi dikkatle dinledi. “Ne gördüğünü böyle anlatman çok yararlı. Cevabı bilmek zorunda değilsin.” Deniz'in içi biraz rahatladı. Bir şey fark etmişti ve bunu söyleyebilmişti.

Muayeneyi teyzesi yaptı. Önce köpeğin hareketini izledi, sonra patiyi dikkatle kontrol etti. Deniz taburede kaldı. Fark etmek başka, muayene etmek başkaydı. “Buraya bir diken takılmış,” dedi teyzesi. Deniz ellerini kucağında birleştirdi. Küçücük bir dikenin böyle can yakabileceğini düşünmemişti. Yosun sakin tutuluyor, bütün işi veteriner yapıyordu. Deniz'in patiye ya da aletlere uzanması gerekmiyordu.

Teyzesi köpeği ürkütmeden, uygun aletle dikeni çıkardı ve o yeri temizledi. Deniz, izin verildiği için, taburesinden çok yumuşak bir sesle konuştu. Bisküviye benzeyen bir buluttan söz etti. Bulut yavaş yavaş gökyüzünde gidiyordu. Anlattıkça kendi omuzları da gevşedi. Teyzesi aletleri çocukların ulaşamayacağı yere kaldırdı. “Patisini izlemeyi sürdüreceğiz,” dedi. “Ağrıyı her zaman dışarıdan göremeyiz.”

Sıra güvenli bir yardıma gelmişti. Deniz ellerini yeniden yıkadı. Küçük bir kaba taze su koydu, iki eliyle taşıdı. Teyzesi yatağın yanındaki boş yeri gösterdi. Deniz kabı yavaşça indirdi, sonra geri çekildi. Yosun ne zaman içeceğine kendisi karar verecekti. Önce burnu kalktı. Sonra suyu kokladı. Ardından odada yumuşacık bir su içme sesi duyuldu.

Deniz neredeyse alkışlayacaktı. Onun yerine kocaman gülümsedi. Birlikte beklediler. Yosun dinlendi; bedeni gevşedi, kulakları biraz rahatladı. Teyzesi yeniden kontrol etti. Köpek artık daha rahattı ve mamaya ilgi gösteriyordu. Deniz, beklemenin boş durmak olmadığını hissediyordu. Kimse kabı köpeğin burnuna dayamıyor, bir lokma daha yesin diye peşinden gitmiyordu.

“Bir tane sunabilir miyim?” diye sordu Deniz. Teyzesi ancak Yosun'un sakin ve yaklaşmaya uygun olduğunu kontrol ettikten sonra izin verdi. “Avucunu düz aç. Yan otur. Yüzünü yaklaştırma. Uzaklaşırsa bekle.” Hemen yanlarında kaldı. Deniz temiz avucunu aşağıda tuttu. Yosun kokladı. Küçük bir dil mamayı aldı. Çıtır! Deniz sessiz bir sevinçle ağzını açtı. Sonunda bir lokma yemişti.

Deniz elini dizine çekti. Köpeğe yeniden alan bıraktı. Yosun biraz sonra kendi kabından yemeye başladı. İşleri bitince Deniz lavaboda ellerini yıkayıp kuruladı. Teyzesi gülümsedi. “Sende gerçek bir veteriner gözü var. Baktın, değişikliği fark ettin, bana anlattın.” Deniz mor battaniyeye döndü. En yararlı an, hiçbir şey olmuyor sandığı anda başlamıştı. “Bir dahaki sefere,” dedi, “önce sessiz gözlerimi getireceğim.”

Bahçe yolunda Deniz dönüp alçak pencereden el salladı. Teyzesi de elini kaldırdı. Yosun mor battaniyenin üzerinde uyumuştu. Artık güzelce dinlenebilirdi.