Polis ve Güneş Rengi İpucu çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Kasaba şenliğinde sıcak ekmek ve ıslak çimen kokusu vardı. Masanın üstündeki kâğıt rüzgârgülleri dönüyordu. Aslan her şeyi birden görmek istiyordu. Babası, üstünde bronz ördek bulunan yuvarlak taş çeşmenin yanında durdu. “Önce planımız,” dedi. Aslan ilk kuralı biliyordu: Birlikte kalacaklardı. Ayrılırlarsa güvenli bir yerde duracak, aramaya çıkmayacaktı. Bir polisten ya da çocuklarıyla duran bir anne babadan, bulunduğu yerde yardım isteyebilirdi. Tanımadığı biriyle başka yere gitmeyecekti. Babası yakındaki polisi gösterdi. Polis onlara el salladı.

Çeşmeyi yeni geçmişlerdi ki Aslan müziğin arasından ince bir ağlama duydu. Bankın yanında küçücük bir çocuk, yüzünü çizgili koluna siliyordu. Aslan durunca babası da durdu. “Bu çocuk üzülmüş.” Küçük çocuk başını kaldırdı. “Annem yok.” Babası Aslan'la birlikte banka yaklaştı. Çocuğa yumuşakça seslendi, sonra birkaç adım ötedeki polise el kaldırdı. İki çocuğun yanından ayrılmadı.

Aslan kalabalığa baktı. Belki anne ekmek tezgâhının arkasındaydı. Belki rüzgârgüllerinin orada! Durmak hiç yardım etmiyormuş gibi geliyordu. Bir ayağını tezgâhlara çevirdi. Sonra küçük çocuğun buruşmuş yüzünü gördü. Herkes aramaya giderse annesi geri geldiğinde kimi bulacaktı? Aslan ayağını geri çekip bankın yanında çömeldi. “Burada bekleyelim,” dedi. Babası başını salladı. “İkinizin de yanındayım. Yardım geliyor.”

Polis boş elleriyle yaklaştı, çocuğu sıkıştırmadan biraz ötede diz çöktü. Babası nerede karşılaştıklarını anlattı. Polis, büyüğe haber verip birlikte kaldıkları için teşekkür etti. Aslan peş peşe sormaya başladı. Annesi ne giymişti? Nereden gelmişlerdi? Ekmeklerin yanında olabilir miydi? Küçük çocuğun dudağı titredi. Cevap gelmedi. Aslan sustu. Babası yanlarına oturdu. Polis tek bir yumuşak soru sorup bekledi. Aslan da banka oturdu. Bacaklarının içi kıpır kıpırdı ama bu kez sorularını tutmayı başardı.

Sonunda küçük çocuk, “Sarı,” diye fısıldadı. Aslan neredeyse “Sarı mont mu?” diyecekti. Kelimeleri son anda yuttu. Belki cevap başkaydı. Kendi düşüncesini söylemek yerine dinlemeliydi. Polis, “Sarı olan ne?” diye sordu. “Annemin şemsiyesi. Güneş gibi.” Küçük çocuk elleriyle bir çatı yaptı. Az önce kısa bir yağmur yağmıştı. Aslan birkaç şemsiye gördüğünü hatırladı. Artık kafasındaki karışık tahminler yerine bakabileceği gerçek bir ayrıntı vardı.

İki ayağını da bankın yanında tutarak insanların arasındaki boşluklara baktı. Altın rengi bir balon yükseldi. Şemsiye değildi. Hardal rengi tezgâh tentesi de çok genişti. Sonra iki gri şemsiyenin arasında parlak sarı bir parça göründü. Aşağı indi, yeniden yükseldi. Altında kıvrık bir sap vardı. Aslan ayağa kalkıp gösterdi. “Şurada! Sarı şemsiye!” Bacakları koşmak istiyordu. Ama bank hâlâ arkasındaydı. Bulduğu ayrıntıyı polise söylemişti; kalabalığa girmesine gerek yoktu.

Polis, “İşimize yarayabilir. Ben kontrol edeyim,” dedi. Görüş alanından çıkmadan şemsiyeli kişiye seslendi, yanlarına gelmesini istedi. Babası iki çocukla kaldı. Küçük çocuk elini uzattı. Aslan kimseyi kalabalığa götürmedi. Şemsiye bir ipucuydu ama tek başına yeterli değildi. Polis yaklaşan yetişkinle alçak sesle konuştu; isimlerin ve anlattıklarının birbirini tuttuğunu kontrol etti. Aslan ellerini birleştirdi. Küçük çocuğun yüzü yavaşça değişmeye başladı.

“Anne!” Çocuk, güvenli son birkaç adımı atıp açılan kollara sarıldı. Sarı şemsiye uzun sarılmanın yanında duruyordu. Aslan'ın önce bir omzu, sonra öbürü gevşedi. Anne hepsine teşekkür etti. Çocuğuna, “Seni bulabileceğim yerde beklemişsin,” dedi. Polis küçük çocuğu da yardım istediği için övdü. Aslan, yardım etmek için hemen bir yere koşmak gerektiğini sanmıştı. Oysa bu sıradan bankın yanında, bir büyükle kalmak ve dinlemek çok işe yaramıştı.

Herkes rahatlayınca anne rüzgârgülü masasına gitmeyi önerdi. Babası Aslan'ın yanında durdu. Kâğıtları birlikte katladılar. Küçük çocuk güneş sarısı bir kare seçti. Parmakları yavaş hareket ediyordu; kimse acele ettirmedi. Sonra hep birlikte şenlik kapısına yürüdüler. Polis de o yöne gidiyordu. Yaya geçidindeki beyaz çizgileri görünce Aslan yeniden heyecanlandı. Ama kaldırımın kenarında durdu. Babasının elini tutuyordu. İki yöne baktılar, dinlediler. Her iki yöndeki araçların da durmasını beklediler. Babası güvenli olduğunu kontrol edince yürüyerek geçtiler. Geçerken de çevrelerine bakmayı sürdürdüler.

Karşıdaki geniş kaldırımda polis altın rengi bir kalkan çıkartması uzattı. “Fark ettiğin, dinlediğin ve büyüklerden yardım istediğin için.” Aslan avucunu açtı. “Polisler bütün gün şemsiye mi bulur?” Polis güldü. Kaybolan, korkan insanlara yardım ettiklerini, yolların güvenli olmasına çalıştıklarını, ihtiyaç olduğunda geldiklerini anlattı. Çıkartma gerçek polis rozeti değildi; bir teşekkürdü. Babası onu Aslan'ın hırkasına yapıştırdı. Küçük çocuk yeni rüzgârgülünü salladı. Eve giderken Aslan sarı kanatların dönüşünü izledi. Yağmurdan sonra da güneş vardı.