Kurbağa Prens çocuğunuzun kahraman olduğu kişiye özel kitap

Bir varmış bir yokmuş, ormanın kıyısındaki taş bir şatoda iyi kalpli bir kral yaşarmış. Kralın birkaç kızı varmış; en küçüğünün adı Elif'miş. Elif'in dünyada en çok sevdiği şey, parlak, altın bir topmuş. Her öğleden sonra şatonun arkasındaki ormana gider, ıhlamur ağacının gölgesindeki eski kuyunun başında topunu havaya atıp tutarak oynarmış.

Bir gün Elif topunu her zamankinden daha yükseğe atmış. Top güneşte pırıl pırıl parlamış, aşağı inmiş, Elif'in parmaklarının ucundan kaymış ve cumburlop! Eski kuyunun içine düşmüş. Kuyu öyle derinmiş ki dibi görünmüyormuş.

Elif kuyunun kenarına oturup ağlamaya başlamış. “Altın topum! En sevdiğim topum!”

“Neden ağlıyorsun, küçük prenses?” diye bir ses gelmiş.

Elif etrafına bakmış. Kuyunun taş kenarında, yeşil, pürüzlü, kocaman gözlü bir kurbağa oturuyormuş.

“Topum kuyuya düştü,” demiş Elif burnunu çekerek. “Artık onu hiç geri alamam.”

“Ben onu senin için çıkarabilirim,” demiş kurbağa. “Ama karşılığında ne verirsin?”

“Ne istersen! İnci kolyemi, ipek elbisemi, hatta altın tacımı!”

Kurbağa başını sallamış. “Benim incilere, elbiselere, taçlara ihtiyacım yok. Ben yalnızca bir dost istiyorum. Beni arkadaşın olarak kabul eder misin? Senin sofranda yemek yiyeyim, senin tabağından ekmek bölüşelim, gece de senin odanın yanında güvenle dinleneyim. Bunlara söz verirsen topunu çıkarırım.”

Elif hiç düşünmeden, “Söz veriyorum! Söz veriyorum!” demiş. İçinden de, “Bir kurbağa nasıl dost olur ki? Kuyusundan çıkıp şatoya gelemez bile,” diye düşünmüş.

Kurbağa suya dalmış ve az sonra altın topu ağzında, kuyunun kenarına çıkmış. Elif topu kapmış, sevinçle havaya atmış ve şatoya doğru koşmuş.

“Bekle! Bekle beni!” diye bağırmış kurbağa arkasından. “Ben senin kadar hızlı koşamam!”

Ama Elif çoktan gözden kaybolmuş.

O akşam şatoda herkes sofraya oturmuşken kapıda tuhaf bir ses duyulmuş. Pıt, pıt, pıt… Sonra kapı tıklatılmış ve bir ses seslenmiş:

“Kralın en küçük kızı, kapıyı aç bana! Kuyu başında verdiğin sözü unuttun mu yoksa?”

Elif kapıyı aralayınca karşısında kurbağayı görmüş. Hemen kapıyı kapatıp sofraya dönmüş. Yüzü bembeyaz olmuş.

“Kızım, ne oldu?” diye sormuş kral. “Kim var kapıda?”

Elif her şeyi anlatmış: altın topu, kuyuyu, kurbağayı, verdiği sözü.

Kral bir süre düşünmüş. Sonra kızına yumuşak bir sesle konuşmuş: “Kızım, zor anında sana yardım eden birine verdiğin söz, kim olursa olsun, tutulmalıdır. Kurbağa sana topunu geri verdi. Şimdi sıra sende. Kapıyı aç ve misafirimizi içeri al.”

Elif kapıyı açmış. Kurbağa sıçraya sıçraya içeri girmiş, sofraya kadar gelmiş. “Beni yanına al,” demiş.

Elif önce çekinmiş, ama sonra sandalyesini biraz kaydırıp kurbağaya yer açmış. Kurbağayı masanın üstüne, kendi tabağının yanına koymuş. Kurbağa onunla birlikte yemek yemiş, ekmek bölüşmüş. Ve ne tuhaf, kurbağa sofrada konuştukça Elif ona başka gözle bakmaya başlamış. Kurbağa çok kibarmış; ormanın, göllerin, yıldızların hikâyelerini anlatıyormuş, Elif'in sorduğu her soruya sabırla cevap veriyormuş. Hatta Elif bir ara kahkahalarla gülmüş.

Yemekten sonra kurbağa esnemiş. “Çok yoruldum,” demiş. “Kuyudan buraya kadar sıçramak uzun sürdü. Bu gece güvenle dinlenebileceğim bir yer var mı?”

Elif bir an duraksamış. Kurbağa küçükmüş, soğukmuş, ıslakmış. Ama korkudan çok, ona karşı bir şefkat hissetmiş. “Elbette,” demiş. Kurbağayı avuçlarına alıp odasına götürmüş, yatağının yanındaki pencere kenarına yumuşak bir yastık koyup onu oraya yatırmış.

Elif tam yatmak üzereyken kurbağaya dönmüş. “İyi geceler, dostum,” demiş. “Bugün bana dostluğun ne olduğunu öğrettin. Seni ilk gördüğümde kaçtığım için özür dilerim.” Sonra eğilmiş ve kurbağanın küçük yeşil alnına nazik bir iyi geceler öpücüğü kondurmuş.

O anda odayı tan vaktinin ışığına benzeyen, altın ve pembe bir parıltı doldurmuş. Elif gözlerini kırpıştırmış. Pencerenin kenarında artık kurbağa değil, güler yüzlü, nazik bakışlı genç bir prens duruyormuş.

“Teşekkür ederim, Elif,” demiş prens. “Ben uzak bir ülkenin prensiyim. Kötü kalpli bir büyücü beni kurbağaya dönüştürmüştü. Bu büyü ancak biri bana sözünü tutup gerçek bir dostluk gösterirse bozulabilirdi. Sen sözünü tuttun ve bana iyilikle baktın. Beni sen kurtardın.”

Ertesi sabah şatonun kapısına sekiz beyaz atın çektiği bir araba gelmiş. Arabanın arkasında prensin sadık hizmetkârı Heinrich duruyormuş. Heinrich, prensi kurbağaya dönüştüğü gün o kadar üzülmüş ki, kalbi kederden parçalanmasın diye göğsüne üç demir çember taktırmış.

Prensini sağ salim görünce Heinrich'in sevinci öyle büyük olmuş ki göğsündeki demir çemberler birer birer çatlamış. Çat! Çat! Çat!

“Heinrich, araba mı kırılıyor?” diye sormuş prens.

“Hayır prensim, araba değil,” demiş Heinrich gözyaşları içinde gülerek. “Kalbimdeki çemberler kırılıyor. Siz kurbağayken kalbim kederden çatlamasın diye takmıştım onları. Artık onlara ihtiyacım yok!”

O gün şatonun bahçesinde büyük bir kutlama yapılmış. Kral, Elif, prens ve Heinrich çiçekli ağaçların altında bir sofra kurmuşlar. Müzik çalmış, herkes dans etmiş. Elif altın topunu prense atmış, prens de ona geri atmış.

Ve Elif o günden sonra hep şunu hatırlamış: Verilen söz tutulur, dostluk da bazen en beklenmedik kılıkta kapıyı çalar.